ประเทศหลีเมีย

จากไร้สาระนุกรมเสรี - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น
Wikisplode.gif
สำหรับผู้ที่ ไร้อารมณ์ขันสิ้นดี เหล่าผู้เชี่ยวชาญที่วิกิพีเดียมีบทความ
ที่โคตรมีสาระที่ ที่นี่!

ประเทศหลีเมีย
الدولة ليبيا تحت ايطاليا
อาหรับ
Replublic of Lemia (ปะกิด)

สาธารณะรัฐหลีเมีย

ธงชาติ ตราประจำชาติหลีเมีย
ธงชาติหลีเมีย ตราประจำชาติหลีเมีย
คำขวัญ: หลังสู้ฟ้า หน้าไม่อาย
เพลงชาติ: กัดดาฟี ซี้แหงแก๋!
แผนที่หลีเมีย
แผนที่หลีเมีย
เมืองหลวง ติโปลี
เมืองใหญ่สุด เบงขาสี่
ภาษาราชการ ภาษาอาหลับ ภาษาหลีเมีย
วัน-เวลา สถาปนาประเทศ รัฐบาลอาณานิคมอิตาขี้ของควอร์ดาร์มัส ดูดิซาโล
วัน-เวลา ล่มสลาย {{{Fall}}}
เอกราช รัฐบาลอาณานิคมอิตาขี้ของควอร์ดาร์มัส ดูดิซาโล
รัฐบาล เผด็จกูของกัดดาฟี
ศาสนา ศาสนาบริสต์ (คาโธ่ลิก)
ประเภท สินค้าสำคัญ น้ำมัน ทาส
ชื่อสินค้า สำคัญ ซีดีเถื่อน มะกอก โฟล์ค
สินค้า ส่งออกหลัก น้ำมัน ทาส
สินค้า นำเข้าหลัก สุรา
เข้าร่วม กลุ่มอียู ไม่มีทาง
เข้าร่วม กลุ่ม CSU {{{CSU_join}}}
เนื้อที่
 - ทั้งหมด
 
 - พื้นน้ำ (%)
 
1,759,540 กม.² (อันดับที่ 20)
48,000,000 ไมล์² 
26
ประชากร
 •(25551) ประมาณ
 • ความหนาแน่น ประชากร
 
5,499,074 (อันดับที่ 103)
4142881/กม² (อันดับที่ 238)
3.4 คน/ไมล์² 
GDP (PPP)
 • รวม
 • ต่อประชากร
(ปี - ค่าประมาณ)
(อันดับที่ )
(อันดับที่ )
HDI () (อันดับที่ ) – สูง
สถุลตังค์ อิตาขี้ ลีรา (LYD)
เขตเวลา (UTC)
รหัส อินเทอร์เน็ต
รหัสโทรศัพท์ ระหว่างประเทศ +218

ประเทศหลีเมียคือประเทศของชาวอาหรับและทาสผิวดำที่ตั้งอยู่ในทวีปแอฟริกวนเป็นประเทศร่ำรวยแต่อ่อนแอทางด้านกำลังทเห่อ ประเทศอยู่ได้ซึ่งความร่ำรวยจากการขายน้ำมันดิบทำให้ได้รายได้อภิมหารสาร ข่าวรายได้จากการค้าน้ำมันกระจายไปถึงอิตาขี้อิตาขี้เองก็อยากได้แหล่งน้ำมันของหลีเมีย จึงเกณฑ์ทหารเข้ายึดหลีเมียในที่สุด ปัจจุบันหลีเมียเป็นเอกราชถูกปกครองโดยกัดดาฟี

ประวัติศาสตร์[แก้ไข]

โฆษณาขายอูฐหลีเมีย

หลีเมียเป็นดินแดนของชาวอาหลับและพวกแอฟริกวนผิวดำพวกชนเผ่าเหล่านี้ถูกตีและรวบรวมโดยสุลต่านอับดุลแห่งหลีเมียต่อมาฏ็ได้มีการประกาศเป็นอาณาจักรหลีเมียขึ้ สุลต่านอับดุลท่านเน้นเรื่องค้าขายน้ำมันอย่างเดียวไม่ได้ใส่ใจเรื่องเกณฑ์ทเห่อเลย ประเทศก็อ่อนด้อยเป็นธรรมดา จนถูกจักรวรรดิโรมังงะเข้ายึดครอง เมื่อโรมังงะพ่ายแพ้แก่จักรวรรดิยูริหลีเมียก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของยูริ เมื่อจักรวรรดิยูริล่มสลายสุลต่านอับดุลแห่งหลีเมียก็ประกาศเอกราชหลีเมียแต่อยู่ได้ไม่นาน เมื่อพระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่สาม แห่งอิตาขี้ ต้องการยึดหลีเมียเป็นเมืองขึ้น หลีเมียแทบตั้งตัวไม่ทัน สุลต่านโกรธมากที่รู้ว่าอิตาขี้จะบุกเข้ามาเลยนำทัพเข้ารบกับอิตาขี้และพ่ายแพ้ในที่สุด สุลต่านเลยต้องยอมยกประเทศหลีเมียแก่อิตาขี้ และต้องหนีตูดบิดไปยังยุ่นปี่ เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สี่อิตาขี้ถูกภราดรภาพแห่งน็อตเข้ายึดครองรวมทั้งหลีเมียเองด้วย แต่กองทเห่ออิตาขี้ไม่ยอมแพ้ร่วมกับกองทเห่อหลีเมียต่อสู้จนได้เอกราชทั้งคู่ ฝ่ายอิตาขี้ได้รวมกับกองกำลังทำลายโลกหลีเมียก็ถูกรวมกับพวกทำลายล้างโลกด้วย แต่เมื่อ พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่สาม แห่งอิตาขี้สิ้นพระชนม์ อิตาขี้ซึ่งนำโดยพระเจ้าอุมแบร์โกร์แห่งอิตาขี้ ได้ทรงประกาศแยกอิตาขี้และหลีเมียออกจากกองกำลังทำลายโลก หลีเมียก็กลับมาอยู่ในการปกครองของอิตาขี้อีกครั้ง

การปกครองโดยอิตาขี้[แก้ไข]

อิตาขี้ได้ส่งตัวนายควอร์ดาร์มัส ดูดิซาโลมาเป็นขุนนางผู้ปกครองหลีเมีย ชาวหลีเมียตกใจมากกับผู้นำคนนี้มากเพราะผู้นำคนนี้ได้เข้ามาเผยแพร่ศาสนาบริสต์นิกายโรมังงะคาโธ่ลิกซึ่งชาวหลีเมียนับถืออิสลามอยู่แล้ว และยังบังคับให้ชาวหลีเมียกินอาหารอิตาเลี่ยนด้วย ทำให้ชาวหลีเมียไม่พอใจกับการกินอาหารเลี่ยนๆแต่ทว่า ควอร์ดาร์มัส ดูดิซาโล ลงโทษชาวหลีเมียที่ไม่ยอมกินอาหารอิตาเลี่ยนโดยให้ดื่มน้ำป้าเช็ง400 ลิตร โดยไม่หยุดพัก และยังเกณฑ์ชาวหลีเมียมาเป็นทเห่อของอิตาขี้อีกด้วย

สุริยุปราคา[แก้ไข]

สุริยุปราคา!

เมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2006 สุริยุปราคาปรากฎในหลีเมียทำให้ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาเที่ยวในหลีเมีย เพื่อชมสุริยุปราคา ควอร์ดาร์มัส ดูดิซาโลตัดสินใจที่จะช่วยให้ชาวอเมริกันในวันนี้เป็นวิธีการจัดหาเงินทุนโดยมีชาวอเมริกันเป็นผู้ดูแลเสียภาษีจากนักท่องเที่ยว เหล่านี้รวม :

  • ภาษีกล้องวีดีโอ (สำหรับพวกนักท่องเที่ยวที่ชอบถ่ายคลิป...)
  • ภาษีการท่องเที่ยว
  • ภาษีสำหรับการอยู่ในหลีเมียในวันที่เชงเม้ง (ไหว้บรรพบุรุษ)
  • ภาษีสำหรับการดูสุริยุปราคา
  • ภาษีสำหรับการหายใจ
  • ภาษีสำหรับการอเมริกัน
  • ภาษีสำหรับการใช้ห้องน้ำ
  • ภาษีสำหรับการผายลม ทำให้เกิดมลภาวะกลิ่นในหลีเมีย
  • ภาษีสำหรับการพูดภาษาอังกฤษ
  • ภาษีไม่ได้พูดภาษาอาหรับ
  • ภาษีน้ำชา
  • ภาษีแสตมป์
  • ภาษีการขนส่ง
  • ภาษีที่ออกจากหลีเมีย
  • ภาษีสำหรับพวกกินเสร็จแล้วชักดาบ
  • ภาษีเก็บเล่นๆ (เก็บโดยไม่มีเหตุผล)
  • สำหรับภาษีธรรมดาและภาษีอากร

เศรษฐกิจ[แก้ไข]

รถเก็บขยะเป็นรายได้สำคัญของหลีเมีย

เศรษฐกิจของหลีเมียจะขึ้นอยู่กับค่าตอบแทนสำหรับชาวอิตาเลียนรายได้จากการส่งออกน้ำมันเป็นครั้งคราวจะจ่ายให้กับอิตาขี้ (เพราะเป็นเมืองขึ้น) ส่วนชาวหลีเมีย ที่ทำผิดกฎหมายจะหลีกเลี่ยงการเสียค่าปรับเพราะชาวหลีเมียกระทำผิดกฎหมายก็หนีไปยังต่างประเทศ รายได้หลักของหลีเมีย อยู่ที่รถเก็บขยะชาวหลีเมียจะนำเศษพลาสติก เศษขวดน้ำแก้วน้ำหรือไม่ก็หนังสือการ์ตูนโดจินเก่าๆที่เขาทิ้งแล้วส่งไปขายต่อต่างประเทศ รายได้อื่นๆน่าจะเป็นรายได้จากการค้าทาสผิวดำของหลีเมียที่ขายให้กับอิตาขี้และประเทศในทวีปยูหลบอื่นๆ ทางการอิตาขี้สงสารหลีเมียเลยส่งทเห่อไปดูแลทำให้การควบคุมหลีเมียง่ายต่ออิตาขี้ขึ้น

ข้อมูลเพิ่มเติม[แก้ไข]