ประเทศอ้าโกแลง

จากไร้สาระนุกรมเสรี - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น
Wikisplode.gif
สำหรับผู้ที่ ไร้อารมณ์ขันสิ้นดี เหล่าผู้เชี่ยวชาญที่วิกิพีเดียมีบทความ
ที่โคตรมีสาระที่ ที่นี่!
ธงชาติอ้าโกแลง

ประเทศอ้าโกแลงคือประเทศที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปแอฟริกวนเป็นประเทศกำลังพัฒนาประเทศใหม่ที่น่าลงทุน โดยรัฐบาลอ้าโกแลงพร้อมรับการลงทุนอย่างเต็มที่ แต่มีปัญหาที่ติดขัดอยู่บ้างนั้นก็คือระบบโลจิสติกไม่สะดวกสบาย ชาวอ้าโกแลงผ่านสงครามกลางเมืองมาเป็นเวลากว่าสิบปี ทำให้ประเทศล้าหลังลงไปมาก ประชาชนมีความเป็นอยู่ที่เร้นแค้น แออัดยัดเยียดกันอยู่ในเมือง แม้จะจับปลาได้เป็นจำนวนมากมายมหาศาลแต่ก็ไม่พอกิน

ประวัติศาสตร์[แก้ไข]

ประเทศอ้าโกแลง เดิมเป็นที่อยู่ของชาวบันตู ซึ่งครองอาณาเขตแถวๆนั้นเนเวลาหลายพันปี จึงถูกโปตูดเกศยึดเป็นอาณานิคม โดยโป๊ตูดเกดปกครองอ้าโกแลงอยู่หลายร้อยปี จึงได้เป็นอิสระหลังสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ก็ยังไม่สงบ เพราะเกิดสงครามกลางเมืองขึ้น กินเวลาหลายสิบปี เพิ่งจะสงบเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง

การเมือง[แก้ไข]

การเมืองของประเทศอ้าโกแลงวุ่นวายมาเป็นเวลากว่า 10 ปี กว่าจะสงบ จึงทำให้ประชาชนเริ่มมีความเป็นอยู่ที่ไม่ดี ต้องอยู่อย่างเบียดเสียด แออัดยัดเยียด เพราะรัฐบาลนั้นมีความสามารถในการปกครองน้อย อันเนื่องมาจากการที่นักการเมียมีความสามารถทางทหารมากกว่า

อนึ่ง ประเทศอ้าโกแลงปกครองด้วยระบอบสาธารณรัฐ มีผู้นำมาจากการเลือกตั้ง เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้เอง

เศรษฐกิจ[แก้ไข]

เศรษฐกิจของแองโกลาเป็นเศรษฐกิจที่มีตลาดผู้บริโภคในประเทศใหญ่มาก ชนิดที่ว่าสินค้าในประเทศไม่เพียงพอต่อความต้องการของผู้บริโภคในประเทศ ดังนั้นจึงต้องนำเข้าสินค้าจำนวนมากจากต่างประเทศ ให้คนในประเทศใช้ การคมนาคม การสื่อสารในประเทศห่วยทุกอย่าง มีช่องทีวีไม่กี่ช่องเท่านั้น ซึ่งเศรษฐกิจของอ้าโกแลงต้องพึ่งการลงทุนเป็นหลัก ทำอะไรเองไม่เป็น ซื้อลูกเดียว ทำให้จนถึงทุกวันนี้มันก็ยังไม่เจริญซักที แม้ว่าจะพยายามพัฒนามากแค่ไหนก็ตาม ก็ยังเป็นหนี้กับแบงค์โลก ที่ให้กู้เงินมาพัฒนาประเทศ บัดนี้ยังใช้คืนไม่ได้

การสื่อสารและการคมนาคมในประเทศ[แก้ไข]

อยู่ในระดับที่แย่มาก คือประเทศอ้าโกแลงมีการสร้างถนนค่อนข้างน้อย คนส่วนใหญ่อยู่แบบคนป่า ไร้อารยธรรม ในปัจจุบัน มีการสร้างสาธารณูปโภคให้มากขึ้น เปิดช่องทางการคมนาคมและสื่อสารให้มากขึ้นแต่ก็ยังน้อยอยู่ดี จึงเป็นประเทศที่กำลังพัฒนามากขึ้นในปัจจุบัน ด้วยความที่น่าไปลงทุนมากขึ้น

โลจิสติก[แก้ไข]

ท่าเรือลูอันดา ท่าเรือที่ว่ากันว่าแทบจะเป็นท่าเรือเพียงแห่งเดียวในประเทศ เรือสินค้าต้องรอนานเป็นเดือนกว่าจะขนถ่านสินค้าได้

ในแองโกลาค่อยมีการขนส่งที่ดีนัก มีแต่รถขนส่ง เครื่องบินและเรือยังใช้ได้น้อย ทำให้การขนส่งสินค้าเป็นไปด้วยความยากลำบาก ท่าเรือดีๆก็มีเฉพาะที่ลูอันดาที่เป็นเมืองหลวงอย่างเดียวเท่านั้น ซึ่งที่นี่ เรือขนส่งสินค้าจากต่างประเทศต้องรอคิวยาวเป็นเดือนกว่าจะขนถ่ายสินค้าได้ ทำให้การนำเข้าอาหารสดเข้าประเทศเป็นไปอย่างยากลำบาก โอกาศที่จะเน่าเสียมีสูงโดยเฉพาะอย่างยิ่งอาหารสดจากประเทศไทย คนที่มาทำธุรกิจที่ประเทศนี้จึงต้องไม่ทำอาหารสด

การลงทุนจากต่างชาติ[แก้ไข]

ประเทศแองโกลาเป็นแหล่งลงทุนของคนชาติต่างๆมากมาย ดังนี้

อนึ่ง การลงทุนจากสี่ประเทศแรกนั้นมีสัดส่วนที่ค่อนข้างสูง สูงกว่าการลงทุนจากชาติยูหลบ แต่นายทุนเทยสามารถทำธุรกิจในประเทศนี้ได้ส่วนแบ่งตลาดน้อย ดังนั้น คนเทยจึงยังไม่ค่อยเข้าไปลงทุนสักเท่าไหร่

อุตสาหกรรมที่มักจะมาลงทุน

  • สินค้าอุปโภคบริโภค
  • อาหารกระป๋อง
  • โลจิสติก
  • ฯลฯ อีกไม่กี่อย่าง

สาเหตุที่สินค้าอุปโภคบริโภคเหมาะกับการทำธุรกิจในแองโกลาที่สุดเพราะเป็นประเทศที่ขาดแคลนทรัพยากร ปลาที่จับได้มักไม่พอกิน อาหารส่วนมากก็เป็นอาหารที่ถ้าคนเทยเห็นแล้วจะรู้สึกอยากจะอ้วก เช่นอาหารจากแป้งข้าวโพดที่มีอยู่มากมายในแองโกลา

ชาวแองโกลาจำเป็นต้องนำเข้าอาหารจำนวนมากจากนอกโลกประเทศ เพราะมีไม่พอกิน ชาวอ้าโกแลงที่หิวโหยจึงไปสุมหัวเพื่อจะเอาอาหารจากเรือ บางครั้งคนที่มาเพื่อการนี้อาจมากจนเหยียบกันตาย

สังคม[แก้ไข]

สังคมของอ้าโกแลงมีความเป็นอยู่ค่อนข้างแร้นแค้น เพราะมีทรัพยากรธรรมชาติน้อย ไม่พอกิน คุณภาพชีวิตของประชากรต่ำ ประชากรส่วนใหญ่เป็นพวกนิโกรผิวดำ รองลงมาคือชาวโป๊ตูดเกด และชาวเอเชย ส่วนชาวเทยนั้นมีอยู่บ้างอย่างประปราย เพราะประเทศนี้ยังไม่อยู่ในหัวคุ้นหูคนเทยนัก และคนเทยส่วนมากมองว่าเป็นประเทศยากจน และไม่อยากไปอยู่

ภาษา[แก้ไข]

คนส่วนใหญ่พูดภาษาโป๊ตูดเกด ซึ่งมีมากกว่า70% รองลงมาคือภาษาถิ่น(บันตู) ประมาณยี่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์ และที่เหลือคือประชากรที่พูดภาษาปะกิดและภาษาเศษฝรั่ง ที่มีอยู่น้อยนิด และประชากรที่พูดภาษาแถบเอเชยไม่ถึง 1% โดยในจำนวนนี้มีคนพูดภาษาเทยไม่กี่ร้อยคนเท่านั้น

ศาสนา[แก้ไข]

ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาบริสต์ แต่บางส่วนนับถือลัทธิความเชื่อของชนเผ่า

การศึกษา[แก้ไข]

มีการศึกษาที่ค่อนข้างแย่ มีคนรู้หนังสือค่อนข้างน้อย เจ้าหน้าที่รัฐมีปัญหาอย่างยิ่งในการสนธนากับนายทุนต่างชาติ ถือเป็นอุปสรรคในการลงทุน โดยประชากรส่วนใหญ่ไม่รู้ภาษาอังกฤษ ยังผลให้คนเทยติดต่อการค้าได้อย่างยากลำบาก โดยการที่เกิดสงครามกลางเมืองติดต่อกันหลายสิบปี ทำให้การศึกษาของอ้าโกแลงล้าหลังกว่าอีกหลายประเทศ เพราะสงครามไม่สร้างอะไรเลยนอกจากความเสียหาย ซึ่งในช่วงสงครามกลางเมืองมีการพยายามล้างสมองให้คนโง่ เพื่อให้คนเข้ากับฝ่ายตน ซึ่งทำให้การศึกษาของอ้าโกแลงยิ่งห่วยแตกลงไปอีก

อาหารเครื่องดื่มยอดนิยม[แก้ไข]

อาหารดังกล่าว ที่เห็นอยู่ด้านล่างนั่นแหละครับ
ต้นเบาบับ ใครไม่รู้จักก็แหกตาดูซะ

ชาวอ้าโกแลงส่วนใหญ่กินอาหารที่คนไทบบอกว่า "เห็นแล้วน่ากินอยากจะอ้วก" อาหารส่วนใหญ่ทำจากแป้งข้าวโพดหมัก ที่เหนียวๆ กลืนยาก ฝืดคออร่อยถูกปาก อาหารประเภทนี้หาซื้อได้ง่ายในอ้าโกแลง ตรงข้ามกับปลา เนื่องจากถึงแม้อ้าโกแลงจะจับปลาได้เป็นจำนวนมากแต่ก็ไม่พอกิน ต้องนำเข้าปลาจากต่างประเทศเป็นจำนวนมหาศาล ทำให้ปลาเป็นอาหารมื้อที่พิเศษที่สุดของชาวอ้าโกแลง นอกจากนี้ ชาวอ้าโกแลงยังนิยมกินผลของต้นเบาบับด้วย

ปลาเป็นอาหารโคตรสุดพิเศษของชาวอ้าโกแลง เพราะถึงแม้ที่อ้าโกแลงจะมีปลาให้จับมากมายก็ยังไม่พอยาใส้คนในชาติ

สิ่งที่คนอ้าโกแลงนิยมทำ[แก้ไข]

  • แบกของโดยเทินไว้บนหัว โดยที่ของไม่ตกลงมา
  • การกินอาหารชวนอ้วกอยางที่บอกไปแล้ว
  • ชอบใส่เสื้อสีสด มองไปแปร๋นเลย เพราะสดจนบาดตา(อาจเป็นเพราะสไตล์การแต่งกายของคนผิวดำ)

ทรัพยากรธรรมชาติ[แก้ไข]

อ้าโกแลงเดิมเป็นแหล่งทรัพยากรที่สำคัญ อันมี

  • ทุ่งหญ้ามาก
  • ป่าไม้มาก
  • แร่ธาตุมาก

แต่จากผลของสงครามกลางเมือง ทำให้ทรัพยากรธรรมชาติถูกใช้จนแทบจะหมดไปจากแผ่นดิน!(โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ป่าไม้และแร่ธาตุ)

ความสัมพันธ์ทางการค้ากับประเทศเทย[แก้ไข]

ประเทศเทยและอ้าโกแลงเพิ่งจะเป็นคู่ค้ากันเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา โดยมีการเปิดการทำธุรกิจเสรีขึ้น โดยทางรัฐบวมอ้าโกแลงสัญญาว่าจะทำให้การคมนาคมขนส่งมีความสะดวกสบายมากขึ้นแต่ก็ไม่มากขึ้นซักที โดยประเทศเทยจะส่งนายทุนไปลงทุนทำธุรกิจที่อ้าโกแลง โดยเน้นการทำธุรกิจสินค้าอุปโภคบริโภคที่เก็บได้เป็นหลัก เหตุที่นายทุนเทยไม่ค่อยอยากลงทุนที่อ้าโกแลงก็เพราะว่า

  1. มีท่าเรือน้อย จะขนส่งสินค้าต้องเข้าคิวเป็นเดือน ของก็เน่ากันพอดี(ถ้าเป็นพวกอาหาร)
  2. ระบบขนส่งที่ห่วยแตกของอ้าโกแลง ทำให้ประกอบธุรกิจ เดี๋ยวไม่ทันกิน
  3. ประเทศอื่นมีส่วนแบ่งทางตลาดมาก ถ้าคนเทยเข้าไปแจม อาจจะเจ๊งง่ายๆ และ
  4. ชาวอ้าโกแลงส่วนใหญ่ไม่รู้ภาษาปะกิด รู้แต่ภาษาโป๊ตูดเกด ที่คนเทยเกือบทั้งประเทศใช้ไม่เป็น

อย่างไรก็ตาม คนเทยก็ยังมีบางส่วนที่มองข้ามข้อจำกัดเหล่านี้ แล้วไปลงทุนที่อ้าโกแลง ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ กลับประเทศในฐานะเจ้าสัวก็ยังพอมี

ซึ่งจากการลงทุนของต่างชาติ ทำให้ประเทศอ้าโกแลงพัฒนาขึ้นบ้าง