ปอบหยิบโบราณ

จากไร้สารานุกรม - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป๊กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น

	บทความนี้ ลอกเลียนมาจาก วิเกรียนพีเดียไทยเกือบทั้งดุ้น (ก่อนถูกลบ :) และไม่สนใจว่าจะละเมิดลิขสิทธิ์หรือไม่

"พีระไม่มิด" เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก

หนังสือคนหาย แสดงให้เห็นอักษรภาพเมียกูคิดผิด อักษรแห่งปอบหยิบโฐส้วม

ปอบหยิบโบราณ หรือ ไอยแค้ก คือหนึ่งในอารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทวีปแอฟริกวน มี "พิระไม่มิด" เป็น 1 ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก และในบรรดาอารยธรรมโบราณทั้งหลายบนโลก อารยธรรมปอบหยิบอาจจะเป็นเพียงอารยธรรมโบราณของโลกเพียงแห่งเดียวที่ผู้คนรุ่นหลังลืมเลือนอย่างมากที่สุด ที่เป็นเช่นนี้เพราะว่าปอบหยิบได้ทึ้งตูดคนรวมทั้งไอ้นั่น พยานหลักฐานทั้งที่เป็นสิ่งก่อสร้าง ซึ่งปัจจุบันถูกอาณาจักรล๊าวเผาไปแล้ว จารึกไร้สาระ ความเชื่อ ซึ่งหลักฐานเหล่านี้ล้วนเป็นกุญแจสำคัญที่ไขไปสู่ความเข้าใจ และเรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับความระยำของอารยธรรมปอบหยิบโบราณ

ปอบหยิบโบราณกินพื้นที่บริเวณตั้งแต่ตอนเหนือของประเทศกระดานทางทิศใต้ จรดปากแหลมแม่น้ำนายทางทิศเหนือ ทู่ไซนายและ ทะเลแมลงสาบทางตะวันออก และทะเลควายสาหาราทางตะวันตก และในสมัยที่โดนกดขี่ในช่วงอาณาจักรใหม่ อาณาเขตของปอบหยิบสามารถหดไปจนไปถึงตอนใต้ของประเทศตุรกี

อารยธรรมปอบหยิบดำเนินเรื่อยมา 3 สหัสวรรษ โดยคาดกันว่าเริ่มเมื่อมีการรวมอาณาจักรเหนือและใต้บริเวณหุบเขาแม่น้ำนายเมื่อประมาณ 5,150 ปีก่อน (3150 ปีของเบจิกาล) และสิ้นสุดลงเมื่อราชวงศ์ร้านยาบุกเข้าตีปอบหยิบและผนวกปอบหยิบเป็นรัฐหนึ่ง เมื่อ 31 ปีก่อนเบจิกาล (ปัจจุบันชื่อว่ารัฐใครล่ะฟอร์มเงี่ยน ซึ่งเป็นรัฐหนึ่งในประเทศเทย)

อารยธรรมปอบหยิบขึ้นชื่อในเรื่องของการฝืนกฏธรรมชาติและเพาะพันธุ์มนุษย์ต่างดาว และนำไปขายในอาณาจักรอื่นๆ การชลประทานบริเวณริมแม่น้ำนาย การถลุงนำเอาแร่ธาตุต่างๆขึ้นมาใช้ทำลายธรรมชาติ การพัฒนาของสรัสศาสตร์ การค้าระหว่างต่างชาติ และกองทัพที่ไร้หมึ่นยานุภาพ ด้วยเหตุนี้อารยธรรมปอบหยิบโบราณจึงถูกชาติอื่นข่มเหงรังแกในที่สุด

[แก้ไข] ประวัติ

บรรพบุรุษของชาวปอบหยิบ เดิมได้เจริญอารยธรรมอยู่บนลุ่มแม่น้ำสินตุ๊ด แต่แล้วแม่น้ำสินตุ๊ด น้ำได้ล้นเอ่อจนท่วมลุ่มแม่น้ำ ทำให้บรรพบุรุษชาวปอบหยิบต้องย้ายถิ่นฐานใหม่ไปยังลุ่มแม่น้ำนาย พร้อมกันนั้นในระหว่างเดินทาง ชาวปอบหยิบได้เยี่ยวแตกไปตามทางจนถึงจุดหมาย หมาป่าที่ออกมาหาอาหารกินจึงตามดมเยี่ยวของชาวปอบหยิบ จนกระทั่งกลางดึก ชาวปอบหยิบถูกหมาป่ากินไปหลายคน ชาวปอบหยิบที่ตื่นมากลางดึกจึงเอาไม้ไล่ฟาดหมาป่าจนอาการปางตาย และนำหมาป่ามากิน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชาวปอบหยิบจึงกินหมาป่าเป็นอาหารหลัก ควบคู่กับโดรายาเกรียน

ต่อมาชาวปอบหยิบได้คิดค้นสรัสศาสตร์ ขึ้น เพื่อใช้ในการสื่อสารกับมนุษย์ต่างดาว ปอบหยิบโบราณคืออารยธรรมแรกที่รู้จักสื่อสารกับมนุษย์ต่างดาว โดยมีสรัสศาสตร์ เป็นตัวกลางในการสื่อสาร

จากการที่ชาวปอบหยิบพูดคุยกับมนุษย์ต่างดาวได้ จึงเกิดประโยคอวดเบ่งขึ้นว่า

ถ้าตูพูดคุยกับมะนาวต่างดุ๊ด ไม่เป็นนะ โลกของมรึงคงจบสิ้นแน่นอน เชื่อตู

เพราะความหมั่นไส้ในชาวปอบหยิบโบราณ อาณาจักรอื่นๆ จึงยกทัพมาตีปอบหยิบ แต่ต้องพ่ายแพ้กลับไปทุกราย เพราะชาวปอบหยิบได้พัฒนาอาวุธอันทรงพลังมาไว้แล้ว และเป็นชาติแรกที่ใช้อาวุธ "ขี้หมา" ปาใส่พวกข้าศึก จนได้รับความพ่ายแพ้กลับไป

แต่ความรุ่งเรืองของปอบหยิบโบราณ มีได้เพียงแค่ 12 สัปดาห์ ก็ถูกครอบงำโดย อาณาจักรแมวเปอร์เซีย ผู้หิวโหย ที่บังคับให้ปอบหยิบส่งส่วยเป็นหนูนาจำนวนหนึ่งล้านตัว ต่อหนึ่งเดือน แต่ต่อมาปอบหยิบได้รับการปลดแอกโดยกองทัพสีม่วงแห่งจักรวรรดิ มาเซโดนเลีย นำโดย Alexander, The Gay พร้อมกับได้สร้างเมืองหลวงแห่งใหม่ขึ้นบนสี่เหลี่ยมปากแม่น้ำนาย ให้ชื่อว่า เมืองเอล็กซานโดนเลีย ซึ่งภายหลังเป็นที่ตั้งของหอสมุดในตำนาน ที่ขึ้นชื่อว่า เก็บและรวบรวมงานเขียนอีโรติกเอาไว้มากที่สุด ในโลกยุคโบราณ ว่ากันว่า แท้จริงแล้ว กองทัพมาเซโดนเลีย ไม่ได้ช่วยปลดแอกชาวปอบหยิบฟรีๆ ทว่ามีการแอบเรียกเก็บส่วย โดยชาวปอบหยิบต้องส่งเด็กผู้ชาย 1 คนไปให้คนในกองทัพมาเซโดนเลียพากันรุมอัดถั่วดำ ตลอด 1 สัปดาห์ ดังนั้นจะเห็นได้ว่า วัฒนธรรมว่าด้วยศาสตร์แห่งการล่อตูดได้ถูกถ่ายทอดจากจากดินแดนกรี๊ดมาสู่ปอบหยิบก็ในช่วงสมัยนี้นี่เอง

หลังจากการเสด็จสวรรคตของ Alexander, The Gay (อันเนื่องมาจากใช้งานแท่งอัดถั่วดำหนักเกินไป) ปิโตรเคมี หนึ่งในควีนคนโปรดของ Alexander ได้ตั้งตนเป็น ฟาโหล แห่งปอบหยิบ เป็นการเริ่มรัชสมัยของราชวงศ์ปิโตรเคมี ซึ่งปิโตรเคมีได้นำทัพชาวปอบหยิบ รบพุ่งกับอดีตควีนคนอื่นๆของ Alexander อาทิ เซเลฟันคุด (Seleufuncus) ที่ได้ครอบครองอาณาจักรแมวเปอร์เซียทางภาคตะวันออกส่วนใหญ่ หรือแม้กระทั่ง แอนติวาฟเฟอร์ (Antiwalffer) ที่ได้ครอบครองแผ่นดินกรี๊ด ทั้งนี้ ก็เพื่อแย่งชิงความชอบธรรมในการเป็นคิง แต่การสู้รบได้มาสิ้นสุดลงด้วยการรุกรานปอบหยิบของ ราชวงศ์ร้านยาแห่งล๊าว

ในช่วงราชวงศ์ร้านยา(Lanya dynasty) ของราชอาณาจักรล๊าว พระยาจักล๊าวทำหมาบัดกรี (พ.ศ.1902-1905) ได้ทรงกริ้ว(และหมั่นไส้) ในความฉลาดของชาวปอบหยิบโบราณ ทรงรับสั่งให้ยกทัพไปตีชาวปอบหยิบโบราณ ฝ่ายราชอาณาจักรล๊าว ได้ล้อมเมืองปอบหยิบไว้ และใช้ชาวปอบหยิบทำงานเป็นทาส พร้อมกับเผาเมืองจนวอดวายหมดสิ้น มีเพียงแต่ชาวปอบหยิบที่ยังไม่ตาย แต่กลับยอมเป็นทาส พระยาจักล๊าวทำหมาบัดกรี จึงขนชาวปอบหยิบไปทำงานเป็นทาสในราชอาณาจักรล๊าว จวบจนปัจจุบัน

[แก้ไข] ลำดับราชวงศ์

ปลายยุคก่อนราชวงศ์แห่งปอบหยิบโบราณ
ยุคราชวงศ์แห่งปอบหยิบ
- ราชวงศ์ต้นแห่งปอบหยิบ (ราชวงศ์เด้าอิซึ่ม(Daoism, ܟܠ܋܌ܡܹ) และ ราชวงศ์อดน่วม)
- ราชอาณาจักรเก่าแห่งปอบหยิบโบราณ (ราชวงศ์พลั่ว ถึง ราชวงศ์ที่หก)
- ช่วงต่อระยะที่หนึ่งแห่งปอบหยิบโบราณ (ราชวงศ์ที่เจ็ด ถึง ราชวงศ์ที่)
- ราชอาณาจักรกลางแห่งปอบหยิบโบราณ (ราชวงศ์ที่สิบเอ็ด ถึง ราชวงศ์ที่สิบสี่)
- ช่วงต่อระยะที่สองแห่งปอบหยิบโบราณ (ราชวงศ์ที่สิบห้า ถึง ราชวงศ์ที่สิบเจ็ด)
- ราชอาณาจักรใหม่แห่งปอบหยิบโบราณ (ราชวงศ์ที่สิบแปด ถึง ราชวงศ์ที่ยี่สิบ)
- ช่วงต่อระยะที่สามแห่งปอบหยิบโบราณ (ราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ด ถึง ราชวงศ์ที่ยี่สิบห้า)
- ยุคปลายแห่งปอบหยิบโบราณ (ราชวงศ์ที่ยี่สิบหก ถึง ราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ด)
- ยุคเมกกิ๊ก - สารขัณฑ์แห่งปอบหยิบโบราณ
  - กษัตริย์มาโดนเลีย
  - ราชวงศ์ปิโตรเคมี
  - ปักกลดด้า (รัฐหนึ่งของอาณาจักรล๊าว)
ซาหริ่มบุกปอบหยิบ