ผู้ใช้:Brandy Frisky/เล่าให้ฟัง

ไอ้ขี้เมา เกิดที่จังหวัดๆ หนึ่งทางภาคใต้ของประเทศไทย แต่พอเริ่มจะจำความได้ ก็มีเหตุต้องย้ายไปอยู่จังหวัดบ้านนอก จังหวัดหนึ่งที่เขาเรียกกันว่า ปริมณฑล อันเป็นเหตุให้ถูกคุณครูฟิสิกส์ถากถางว่า "นี่มาสเตอร์ต้องขับรถจากกรุงเทพมาสอนถึงบ้านนอกเชียวนะ" ซึ่งมันไกลมากเลยแหละ บ้านห่างจากกรุงเทพฯ เพียง 10 กิโลเมตรเอง แต่ถ้าไม่ได้อยู่ในเขตกรุงเทพฯ เราเรียกว่าบ้านนอก ดังนั้นไอ้ขี้เมาคือเด็กบ้านนอกชัวร์

ไอ้ขี้เมาโตขึ้นมาจากการเป็นเด็กที่มักจะถูกรังแก เพราะว่าเป็นเด็กที่ชอบเก็บตัว เพื่อนฝูงไม่เอา แม่งบ้า แต่ก็ชอบอ่านหนังสือนะ โดยเฉพาะประวัติศาสตร์การทหารของประเทศแถบเอเชียตะวันออก แต่รู้เรื่องทางตะวันตกน้อยมาก ในใจแล้ว แอบภูมิใจในความเป็นเอเชีย ถึงแม้ทุกวันนี้จะพยายามขอเงินฝรั่งกินแลกกับการทำงาน แตู่ตูภูมิใจของตูอ่ะ

ด้วยความชอบประวัติศาสตร์ จึงทำให้ไอ้ขี้เมาได้แตะพิชัยสงครามซุนวูครั้งแรกตอน 7 ขวบ แต่ก็นั่นแหละ พิชัยซุนวูเป็นอะไรที่ลึกซึ้งนรกเลย ตอนนั้นคิดว่าเข้าใจแล้ว แต่สิบปีผ่านไป ได้มีโอกาสกลับมาอ่านอีกครั้งถึงได้เข้าใจว่า "ตอนนั้นกูนี่เด็กเนอะ" และมาจนถึงทุกวันนี้มีความคิดว่า "ยังอีกเยอะที่เรายังไม่เข้าใจ" ทำไมหน่ะเหรอ พิชัยสงครามซุนวูคือปรัชญาหน่ะสิ และการทำความเข้าใจในปรัชญาเนี่ย แค่อ่านอย่างเดียวมันไม่พอหรอก มันต้องออกไปชนกับของจริง ไปเจอกับโลกแห่งความเป้นจริงอันกว้างใหญ่ แต่การได้อ่านนั้น จะทำให้เราเข้าใจมันอย่างรวดเร็วกว่าการนั่งคลำหาเอาเอง ในเมื่อมีคนเขาคิดเอาไว้ให้แล้ว จะไปคิดใหม่ทำไมหล่ะ (ชิมิ ชิมิ) นอกจากนี้ พิชัยสงครามของซุนวู สามารถประยุกต์ใช้ได้หลายหลาก และไอ้ขี้เมาเคยใช้ตำราพิชัยสงครามซุนูอ้างอิงถึงสองครั้งในข้อสอบ ครั้งแรกคือวิชาพุทธศาสนา ตอน มัธยม และครั้งที่สองคือวิชา Manufacturing Systems and Strategies ตอบทำปริญญาโท อย่างไรก็ตาม ได้ค้างโครงการแปลพิชัยสงครามของซุนวูเอาไว้ในวิกิซอร์ซ และดองไว้นานแล้วเนื่องจากชอบเป็นเป็ด สนใจนั่นนี่ไปหมดเลย แต่ไม่ชอบรู้ลึกรู้จริงสักอัน สันดานขี้เกียจมันเกาะ

สมัยเด็ก ๆ ไอ้ขี้เมาอยากเป็นนักชีววิทยาทางทะเล เพราะสนใจฉลามขาวจากการดูหนังเรื่อง Jaws ของพี่สตีเวร สะติวปิดเบิร์ก แต่พอโตขึ้นมาแล้วถึงได้รู้ว่า โง่ชีววิทยาและเกลียดการท่องจำอย่างที่สุด และจุดเปลี่ยนของชีวิตมันก้คือช่วงที่เรียน ม 3 นี่เอง เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้สัมผัสกับวิชาฟิสิกส์ ใช่แล้ว กลศาสตร์พื้นฐาน ซึ่งครูที่สอนนั้น จบเอกชีวะมา ท่านเลยบอกว่า นี่คือวิชาที่ท่านคิดว่ายากมาก จึงหยิบเอาเนื้อหาข้ามมาสอนก่อนเพื่อที่จะได้มีเวลาอธิบายมากขึ้น แต่ทว่าในสายตาไอ้ขี้เมาแล้ว "ทำไมมันง่ายจัง" นี่ไม่ได้บอกว่าครูโง่ แต่คนเรามีความฉลาดไม่เหมือนกัน หรือเก่งกันคนละทาง ดังนั้น เราถึงต้องมีสังคมเพื่อการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน

แต่ก็อีกนั่นแหละ ช่วงมัธยม ไปเข้าเรียนวงโยธวาทิตและโดนจับเล่น เฟรนช์ ฮอร์น (French Horn) จึงเคยสามารถเล่นเครื่องลมทองเหลืองได้เกือบทุกอย่าง ยกเว้น ทรอมโบน และทูบา-ซูซาโฟน แต่ในใจแอบชอบเสียงของคลาริเน็ทที่ซู้ดดดด

ตอนนั้น การจะต่อ ม. 4 จะต้องมีการสอบ ถึงแม้ว่าจะเป้นโรงเรียนเดิมนั่นแหละ แต่เราหน่ะ ชิวอยู่แล้วเพราะผลการเรียนเราก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แถมวิชาสายวิทยาศาสตร์ก็ดีมาตลอด (แต่ก็โดดเรียนเป็นประจำเหมือนกัน) แถมมีโค้วตาวงโยทวาธิตหนุนอีก ติดชัวร์ แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงจริง ในวันมอบตัว (เอ๊ะ ทำผิดอะไร) คุณแม่มาเป็นผู้ปกครอง แต่พอดีระหว่างรอท่านถูกเรียกกลับที่ทำงานด่วน ท่านจึงต้องไป พอถึงเวลาเราจึงบอกคุณครูว่า "ผมนี่แหละครับ ผู้ปกครองตัวเอง" เหมือนจะเท่ดีเนอะ

แต่ถึงแม้ว่าจะเรียนจบมัธยมที่เดียวกับพระเจ้าเหา แต่ตอนนั้นยังไม่รู้จักกับพระเจ้าเหา นอกจากผลงานอันสุดยอดของรุ่นนั้นคือการสร้างเครื่องยิงเลเซอร์เอาไว้ติดต่อกับมนุษย์ต่างดาว

ถึงแม้จะเข้าเรียนโรงเรียนเดิมได้ แต่แล้ว ก็แอบหนีโรงเรียนไปสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร ด้วยความฝันว่าอยากจะเป็นทหารเรือ แต่ทว่า ในช่วงนั้น เพื่อนพ่อซึ่งในตอนนั้นเป็นรองผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยตำรวจกล่าววิจารณ์ว่า "มึงเป็นทหารไม่ได้หรอก เพราะนิสัยมึงมันไม่อยู่ในกรอบ" แต่ว่าตอนนั้นมันเด็กหนิ กูจะเอา เลยไปสอบ แต่ก็ดูเหมือนว่าเสด็จเตี่ยกรมหลวงชุมพรฯ ท่านจะเห็นด้วยกับคุณอา จึงมีเหตุขัดขวางให้ไม่สามารถเข้าโรงเรียนเตรียมทหารได้ ถึงแม้ว่าจะได้เข้าไปสอบรอบที่สองของโรงเรียนนายเรือแล้วก็ตาม ซึ่งเป็นการซ้ำรอบคุณอาที่เสียไปแล้วที่ไม่สามารถสอบเข้าโรงเรียนนายเรือได้ในรอบที่สองเหมือนกัน

แต่ถึงแม้ว่าจะอกหักจากโรงเรียนนายเรือ แต่ชีวิตมันต้องเดินต่อไป จึงตัดสินใจว่า "ชีวิตนี้ถ้าตูเป็นทหารไม่ได้ งั้นตูเป็นวิศวกรก็ได้" แต่คำถามต่อมาคือ วิศวกรมันมีตั้งหลายสาขาแล้วตูจะเรียนอะไร ชีวิตก่อนนั้น เกิดทันยุคฟองสบู่แตก ก่อนมันจะแตก ใครๆ เขาก็เรียนวิศวกรรมโยธา เพราะว่ารายได้จากการเซ็นแบบเซ็นโครงการมันเยอะ แต่พอฟองสบู่แตก โฟละ! โยธาตกงานก่อนใครเพื่อน เทรนของวิศวกรรมศาสตร์จึงเปลี่ยนไปสู่วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งประเทศไทยยังขาดแคลนสูงในเวลานั้น แต่ว่าไอ้ขี้เมาจะเอาไงหล่ะ โง่ไฟฟ้าจะตาย คณิตศาสตร์ก็งั้นๆ จึงมองที่ความชอบ ความถนัดของตัวเอง และพอว่าชอบ สนใจ และเชี่ยวชาญวิชากลศาสตร์ที่สุด จึงมองวิศวกรรมโยธา กับ วิศวกรรมเครื่องกล แต่ว่า วันๆ ไอ้พวกวิศวกรพวกนี้มันทำอะไรมั่งหล่ะเนี่ย?

ยุคนั้น อินเทอร์เน็ทยังไม่แพร่หลาย IE ยังไม่ดัง มีแต่ เนสเคปให้ใช้ ซึ่ง มันคืออะไรหว่า? และก็ยังไม่รู้จักมันมาจนทุกวันนี้ จึงไม่สามารถไปเที่ยวโพสต์ถามใครๆ แบบที่หลายคนชอบมาถามคำถามในวิเกรียนพีเดียนั่นแล

โชคดีเป็นของขี้เมา บังเอิญได้มาเจอกับโฆษณาร่วมค่ายเตรียมพร้อมเป็นวิศวกร ของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทางด้านวิศวกรรมที่สุดแหล่งหนึ่งของประเทศไทย (ไม่ใช่จุฬาฯ ขอบบอก) เลยกระโดดเข้าสมัครทันทีแบบไม่ลังเลใจ และจากค่ายนี้เอง ไอ้ขี้เมาได้ตกหลุมรักถึงสองสิ่ง หนึ่งคือผู้สาวนางหนึ่ง ซึ่งเรียกได้ว่า "รักครั้งแรกของไอ้ขี้เมา" และั สอง"วิศวกรรมเครื่องกล"

ชีวิตเกิดทันการสอบ เอ็นสะท้าน เป็นรุ่นที่สามที่กระทรวงศึกษาเริ่มเล่นบ้า ๆ ปรับปรุงระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ส่วนตัว คิดว่าระบบเข้ามหาวิทยาลัยในรุ่นของตัวเองดีที่สุดแล้ว เพราะมีโอกาศสอบเข้าถึงสองรอบ ทำให้สามารถตั้งตัวทัน หลายคน เกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยเจอสนามสอบใหญ่ คนสอบเป็นพันเป็นหมื่น พอเจอเข้าเกิดอาการตื่นสนามสอบ เกรียนแตก ทำอะไรไม่ถูก แต่โชคดีที่ชีวิตผ่านสนามสอบโรงเรียนเตรียมทหารมาแล้ว เลยไม่ตื่นเท่าไร

การสอบในยุคนั้น จะใช้คะแนนสอบเฉพาะวิชาที่ทางคณะกำหนด ซึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ต้องการคะแนนจากวิชา ฟิสิกส์ เคมี คณิต อังกฤษ และพื้นฐานวิศวกรรม ห้าวิชา ส่วนไทยสังคม ขอให้ผ่านเส้น 30% พอ แต่ไม่นับคะแนน นั่นทำให้ต้องอ่านหนังสือแค่ 4 วิชาเอง ส่วนพวกที่ไปมองวิทยาศาสตร์เป็นตัวเผื่อเลือกก็เหนื่อยหน่อยที่ต้องไปอ่านชีววิทยาเพิ่ม การมีเป้าหมายที่ชัดเจนมันก็ดีอย่างนี้แหละ

ในการสอบรอบแรก คะแนนวิชาฟิสิกส์ได้ดีที่สุดคือ 65% แต่รอบที่สองโชคร้าย วันไปสอบวิชาฟิสิกส์ดันเจอฝนตกน้ำท่วม เข้าห้องสอบฟิสิกส์สายไป 2 ชั่วโมง (จาก 3 ชั่วโมง) ซึ่งไม่รู้ทำไม คนคุมสอบให้เข้าสอบหน้าตาเฉย แบบว่า "กูกะแล้วว่ามึงต้องสาย กูรู้จัก ม. นี้ดี ฝนตกน้ำท่วม" แต่ขนาดว่าสายขนาดนั้น ดันได้ 55% เฉยเลย (กูงง)

เมื่อผลคะแนนออกมา รู้ตัวว่าคงเข้ามหาลัยที่ต้องการไม่ได้ (ที่เดียวกะที่ไปเข้าค่ายนั่นแหละ) จากการคำนวนแนวโน้มและหลายๆ ปัจจัย ก็ไม่รู้ว่าจะเลือกมันไปทำไมในเมื่อมันไม่ได้แหงๆ เลยไปมองตัวเลือกอื่น ซึ่งอันดับแรกคือ มหาวิทยาลัยในเครือเดียวกัน ซึ่งตอนนั้นไม่รู้จักหรอก แต่ว่าเพื่อนจากสวนกุหลาบแนะนำ เลยเลือกไป อันดับ สอง-สี่ ก็เป็นมหาวิทยาลัยอื่นๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงทางด้านนี้มากนัก แต่ก็ยังคงเป็นวิศวกรรมเครื่องกลอยู่ดี และก็โชคดี ติดอันดับที่ 1 แบบฉิวเฉียด โดยได้คะแนนรวมสูงกว่าคะแนนต่ำสุดตั้ง 0.5 คะแนนแหน่ะ

ช่วงเตรียมเอนท์ทำอะไรมั่งหน่ะเหรอ อ่านหนังสือตามปกติ อ่านไปแช๊ตไป (MThai มั้งถ้าจำไม่ผิด) กิจวัตร ก็เดิมๆ ไม่มีอะไรพิเศษ เช้าตื่นมา ไปโรงเรียน ก็กระโดดขึ้นห้องดุริยางค์ ไม่ได้เข้าแถวตอนเช้ามา 6 ปีตั้งแต่เข้าวงโยแล้ว พอดูเวลาใกล้หมดโฮมรูม ถึงเดินมาเข้าห้องเรียน แล้วก็เรียน บางที ช่วงใกล้ออกงานจะเตี๊ยมกะรุ่นน้อง ให้มาเรียกตัวไปซ้อมคาบชีวะ เพราะไม่ชอบ แต่ถ้ามาเรียกช่วงเรียนฟิสิกส์เรอะ "เอ็งยึดพื้นอยู่ตรงนั้นแหละ" พอเที่ยงก็กินข้าว แล้วดิ่งขึ้นห้องดุริยางค์ ซ้อม เย็น ก็ซ้อม แต่อาจจะมีโดดมาเล่นบาสกะเพื่อนมั่ง กลับบ้าน ออกกำลังกายมั่ง แล้วอ่านหนังสือ

โชคดีอีกอย่างของการเตรียมสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหารคือมีการอ่านทบทวนเนื้อหามาตั้งแต่ต้น จึงกลายเป็นว่าเตรียมสอบเอ็นท์มาตั้งแต่ ม. 4 แบบไม่รู้ตัว นอกจากนี้ ด้วยความที่เล่นดุริยางค์ จึงทำให้รู้สึกว่าโดดเรียนไปเยอะ จึงอ่านหนังสือด้วยความรู้สึกว่าต้องไล่เพื่อนให้ทัน แต่มันก็ยังโดดเรียนอยู่ดี แหมเป็นคนทำหนังสือ ล่าลายเซ็นคุณครูเพื่อโดดเรียนด้วยนะ จะบอกให้

โรงเรียนกวดวิชา ถามว่าเคยไปไหม ก็เคย แต่อย่าเรียกว่าไปเลยดีกว่า เพราะว่าก็แค่โรงเรียนกวดวิชาแถวบ้าน เด็กที่มาเรียนก็ไม่ได้เรียนเก่งอะไร ระดับความแตกต่างมันเยอะจนกลายเป้นว่าต้องนั่งอ่านหนังสือเองในอีกมุมห้อง พอไม่เข้าใจก็เรียนครูมาถามได้เลยมากกว่า เพราะสิ่งที่ครูท่านสอนนั้น เราเข้าใจหมดแล้ว และครูท่านเองก็เข้าใจ ซึ่งการเรียนแบบนี้มันก็ดีเหมือนกันนะ สงสัยก็ถาม ชอบ ขอเรียกว่า นี่คือการจ้างครูพิเศษมาสอนแบบตัวต่อตัวในราคาถูกจะดีกว่า ส่วนโรงเรียนกวดวิชาดังๆ อย่าถามเลย สยามสแควร์หน้าตาเป็นยังไง ไม่เคยได้ไปสักทีจนกระทั่งเรียน ปี 1 แหละถึงได้ไป (บ้านนอกโคตร) ส่วนสาเหตุที่ไปเรียนโรงเรียนกวดวิชานั้นเพราะว่าคุณแม่ขอร้อง และที่ยอมไปก็เพราะว่ามันอยู่หน้าหมู่บ้าน ก็เท่านั้นเอง

นอกจากนี้ เห็นไอ้เพื่อนที่รักที่ไปเรียนๆ แล้ว ก็ไม่เห้นว่ามันจะเก่งขึ้นตรงไหน ก็แค่มันรู้สูตรมากกว่า ซึ่งไอ้สูตรบ้าๆ นั่น ถ้าเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ เรามานั่งไล่เอาเองก็ได้ จำไปทำไมเป็นร้อยๆ บ้าแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์คือการทำความเข้าใจกับมันต่างหากหล่ะ และสิ่งนี้คือพื้นฐานที่ดีของเราในการเรียนมหาวิทยาลัยเช่นกัน

ชีวิตมหาลัย เหมือนจะเป้นผู้ใหญ่แล้ว (แต่มาคิดได้ในภายหลังว่า "ตูนี่เด็กเนอะ") เหล้าแก้วแรกที่กิน บิดาชงให้ แรกๆ กินเหล้าไม่เก่งหรอก มีขี้เมาที่วง(เหล้า)ไหน มีศพที่นั่น (หมายถึงคนที่เมาหลับ) เมาอ้วกก็เยอะจนหลังๆ ต้องพกถุงพลาสติกไปด้วยทุกครั้ง "ยืดอกพกถุง" ในแบบไอ้ขี้เมา สุดท้าย เลยปวารณาตัวเป็น "หน้าด่านของรุ่น" แบบว่า "ถ้าเอ็งยังล้มข้าไม่ได้ อย่าได้หวังไปชนกะเพื่อนคนอื่นในรุ่นข้า เพราะข้า อ่อนสุดละ" ซึ่งการทำแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แอบเนียนได้สบายๆ

การกินเหล้าในช่วงปี 1 ปี 2 เป็นการกินแบบเด็ก ๆ กินเพื่อสังคม "กระดก-ยก-กระดก-ยก-หมดพร้อมกันไป" นอกจากนี้ "สแตนดาร์ดเครื่องกล 42" เหล้าเข้ม รินจากขวด ไม่ใช้ฝาตวง ขนาดประมาณ 1 ใน 5 ของแก้ว ซึ่งนี่เป็นนิสัยเสียที่โดนพ่อด่าเป็นประจำ แต่มันชินง่ะ ด้วยความที่เป็นเด็กซื่อ ใครชวนไปกิน ก็ไป "เช้าฮา-เย็นเฮ-ค่ำเซ-สว่างซ้ำ" และกินแบบบ้าๆ เช่นนี้ เลยทำให้แข็งขึ้นแบบไม่รู้ตัว (พร้อมกับตับ)

อย่างไรก็ตาม เริ่มมีความคิดว่า การเมาแล้วอ้วก มันไม่โสภาเอาเสียเลย จึงเริ่มมองหาทางออกด้วยการเนียน ซึ่งคำแนะนำที่เขียนในบทความอาการเมานั้น มาจากประสบการณ์ในช่วงนี้ทั้งนั้นแหละ เพียงแต่ไม่ได้เขียนถึงเทคนิคสักเท่าไรเพราะสุดท้ายแล้ว ปรัชญาทั้งหมดมันอยู่ในนั้นแล้ว ดังนั้น จากเมาพับเก่ง จึงกลายเป็นเนียนเก่งมาแต่นั้นเอง และด้วยความที่บอกกับใคร ๆ ว่า"กูอ่อน" มันเลยทำให้เพื่อนๆ ไม่คาดหวังอะไรจากเรา แล้วไม่กดเรา รอดไป และนี่คือตัวอย่างข้อดีของการอ่อนน้อมถ่อมตน

ปี สาม เทอมหนึ่ง นี่เป็นปีที่ใครๆ ตระกูลเริ่มหวาดเสียว เพราะคุณอาอีกท่านหนึ่งก็เป็นรุ่นพี่ภาควิชา และถูกรีทรายตอนปีสาม และก็เป็นเทอมนี้เองที่ออกไปเที่ยวอย่างบ้าคลั่ง อ่่างเป็นไง คาราโอเกะเป็นยังไง ซ่องอยู่ที่ไหน RCA รัชดา ทองหล่อ ไปมาหมดแล้ว และแน่นอนว่า ผลการเรียนแย่ที่สุดในชีวิต ได้เกรดเฉลี่ยเพียง 1.21 เอง และนี่คือรสชาตของการสอบตก

นี่เป็นช่วงที่เรียกได้ว่าล้มเหลวที่สุดในชีวิตการเรียน เสียใจยิ่งกว่าตอนสอบเตรีบมทหารไม่ติดเสียอีก ทำไมหน่ะเหรอ? แค้นที่ตัวเองไม่เรียนหน่ะสิ แต่ว่าข้อดีของคนที่เคยล้มเหลวคือจะกลับมาด้วยความเข้มแข็งที่มากขึ้น

อีกครั้ง ปีสามคือจุดเปลี่ยนของการกินเหล้าในวงเหมือนกัน หลังจากที่กินกันแบบบ้า ๆ เด็ก ๆ มาแล้วสองปีกว่า ก็เริ่มมานั่งคุยกันว่า "เราจะเมาบ้ากันไปทำไม?" เวลาเราเมาเป็นหมา ลำบากเพื่อนที่ต้องคอยเก็บศพเรา คอยดึงเราไม่ให้ไปทำเรื่องบ้า ๆ เช่น ขโมยนกหวีดตำรวจมาเป่าเล่น ขี่มอเตอร์ำไซด์ล้ม เลือดท่วมตัว แต่ก็ยังมานั่งกินเหล้าต่อ (แล้วร้องโอดโอยในตอนเช้า) นอกจากนี้ การเมาค้างมันไม่โสภาเอาเสียเลย ทรมานจะตายไป มันมีความสุขตรงไหนกัน? และเริ่มปรับเปลี่ยนจากการ "ถูกเหล้ากิน" มาเป็น "กินเหล้า" อย่างแท้จริง

ภาคฤดูร้อน ปีสาม ไปฝึกงานที่เขื่อนศรีนครินทร์ ได้รู้จักกับเพื่อนต่างมหาวิทยาลัย จากจุฬา และัเชียงใหม่ ถึงจะมาจากต่างสถาบัน แต่เราก็เป็นเพื่อนกันได้ และทุกวันนี้ก็ยังมีการติดต่อกันอยู่บ้าง และนี่เป็นครั้งแรกที่ถูกมองว่าเป็น "ลูกท่านหลานเธอ" เนื่องจากว่า คุณอาเป็นหัวหน้ากองที่นี่ ตำแหน่งและซีก็เป็นรองแค่รองผู้อำนวยการเขื่อนเอง ดังนั้น วันเข้างานวันแรกจึงว่างงานเพราะพี่ ๆ ในแผนกไม่กล้าจ่ายงานให้ จึงออกมานั่งเซ็ง ดูดบุหรี่หน้าแผนกกับเพื่อนสองตัว และแล้ว ประมาณสิบโมง พี่รองหัวหน้าแผนก กับพี่ช่างก็เดินออกมา เลยถามพี่เขาว่า "พี่จะไปไหนครับ?" พอพี่เขาบอกว่าจะไปดูชุดพูเลย์ (ชุดรอก) จึงขอตามไปด้วย และเมื่อไปถึง "ไอ้ลูกท่านหลานเธอ หลานชายหัวหน้ากอง" ก็คว้าประแจคอม้าตัวเบิ้อเริ่ม (ขนาดก็ จากพื้นถึงเอว) ฟาดฟันกับเครื่องจักรโช้งเช้งกะเพื่อนสองคน ทำให้พี่เขารู้ว่า "ไอ้พวกนี้แม่งขาลุย" จากนั้นมาก การจ่ายงานจึงเป็นเรื่องปกติ ส่วนเรื่องกินเหล้าเรอะ อย่าถาม นั่งกินเหล้ากะเพื่อนที่เมส (โรงอาหาร) กะเพื่อนยันเที่ยงคืนทุกวันจนเจ้าหน้าที่เมสเขารู้และไม่รอแล้ว บอกด้วยว่าถังน้ำแข็งอยู่ตรงไหน บริการตัวเองละกัน แต่เช้าก็ทำงานได้ตามปกตินะ มีวินัย

สุดท้าย จึงได้รับคำชมจากพี่ๆ ในแผนกว่า "ได้ยินกิติศัพท์ของเด็กสามพระจอมฯ มานานแล้ว เพิ่งเจอตัวจริงก็รุ่นนี้แหละ สมคำร่ำลือจริงจริง งานก็ลุย เหล้าก็ลุย" (ไม่ได้บอกว่าเก่งแฮะ 5555)

พูดถึงเรื่องลูกท่านหลานเธอแล้ว ขอย้อนหน่อยเถอะ ตอนไปถึงวันแรก อาพาไปแนะนำตัวที่แผนก กับหัวหน้าแผนก ทีแรกอาบอกว่า "เด็กฝึกงานใหม่จาก..." หัวหน้าแผนกก็กอดอก ทำหน้าตาเหมือนไม่สนใจ "เหรอครับ" แต่พออาบอกว่า "คนนี้หลานผม" เท่านั้นแหละ พี่แกก็เลียซ่ะ "ไอ้ชิบหาย เมื่อกี้มึงยังทำเมินกูอยู่เลยเนี่ยนะ แสดดดด" (ขอเหอะนะ)

ชีวิตช่วงฝึกงานก็มีอะไรสนุกๆ เยอะ มุดท่อ ปีนท่อ ไปหมด ท่อส่งน้ำความสูง 250 เมตร ก็ปีนมาแล้ว พออยู่ข้างบนนั้น ตึก ห้าชั้นมันเล็กนิดเดียวเอง (ตึกหนึ่งชั้น สูงประมาณสามเมตร) กรำแดด กรำฝน ขอให้บอกเถอะ พร้อมลุย แต่แล้ววันหนึ่งก็ไม่สบาย ไข้ขึ้นเลยลางานนอน ตอนเย็นเพื่อนๆ ก็มาเยี่ยม และชวนไปตากลมที่ศาลาริมเขื่อน ตอนนั้นไข้ยงไม่ลงหมดหรอก แต่บังเอิญ ลูกช่างสองคนมันนั่งกินเบียร์กันตรงนั้น เลยไปแจม สร้างความงงให้เพื่อนต่างมหาลัยว่า "มึงป่วยจริงเรอะ"

การกินเหล้ากับลูกช่างมันก็ดีอย่าง ทำให้เราได้รู้มุมมองของเขา และพวกนี้เคยทำงานจริงในฐานะช่าง ปวช. มาแล้ว ปัญหาหนึ่งของวิศวกรจบใหม่ของไทยก็คือการถูกลองของนั่นเอง เลยถามมันว่า "มึงทำไปทำไม"

	พี่ลองคิดดูสิครับ ช่างอย่างผมต้องลงหน้างานตามคำสั่งวิศวกร มันเสี่ยงนะพี่ ดังนั้น พวกผมก็ต้องพิสูจน์ก่อนสิพี่ว่าวิศวกรคนนี้ ผมจะฝากชีวิตไว้ได้รึเปล่า

	แต่อย่างพี่ ผมโอเคนะพี่ อย่างน้อย พี่ให้ใจพวกผม ยอมลงมานั่งกินเหล้ากับพวกผม มันแปลว่าพี่ไม่หยิ่งจนไม่ฟังพวกผม แบบนี้ พวกผมยอมฟังนะพี่

แต่ก็นะ การเป็นลูกท่านหลานเธอ หรือญาติของผู้มีบารมีเนี่ย มันก็ไม่ได้ว่าจะดีไปเสียหมดหรอก มีแต่คนเขาจับตามอง มีแม้กระทั่งข่าวลือว่าเราไปเดินชนผู้อำนวยการเขื่อนตั้งแต่วันแรกเลย ทั้ง ๆ ที่เจอหน้า ผอ. แค่ตอนนั่งรถสวัสดิการเขื่อน ไปกลับกรุงเทพเอง (แปลกเนอะ)

นอกจากนี้ บางสัปดาห์ก็ไม่กลับกรุงเทพ แต่ออกเที่ยวกาญฯ แทน ขี่มอเตอร์ไซด์ร่้วมร้อยกิโลทั้งๆ ที่ไม่มีใบขับขี่ และเพิ่งเคยจะได้ขี่มอเตอร์ไซด์เป็นครั้งที่สามในชีวิตที่เขื่อนนี่แหละ (แต่ขับรถยนต์เป็นนะ)

เนื่องจากว่า ช่วงฝึกงานมีเงินเก็บเยอะเพราะไม่ได้ใช้อะไรมาก เลยตัดสินใจกับเพื่อนสนิท ซื้อเรย์มี-มาร์แตง คอนญัค VSOP มาถองกันสองคน และนี่คือก้าวแรกของการเข้าสู่โลกใบใหม่ของสุรา ความนุ่มนวลชวนฝันของมัน ยังตราตรึงตราบขนทุกวันนี้อยู่เลย และนั่นคือการเปลี่ยนจาก "กินเหล้าเพื่อสังคม" มาเป็นการ"กินเหล้าเพื่อสุนทรียะ"

นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ทุกคน ทุกหลักสูตร ทุกประเทศจะต้องทำโครงงานเพื่อการจบทุกคน และเราก็เือกทำกับอาจารย์ที่ทำให้เด็กสอบตกวิชาสถิตยศาสตร์เกินครึ่งภาควิชาตอนปีหนึ่ง

นี่คือช่วงชีวิตที่ต้องทำงานหนัก เรียนเสร็จ อะไรเสร็จ สามทุ่มเข้างาน ไปทำงานให้อาจารย์ กว่าจะได้เลิกกันก็ ตีหนึ่งนู่นแหน่ะ เคยลุยงานยาวถึงตีสี่ก็มี แต่นี่คือช่วงเวลาที่ได้เรียนรู้ถึงโลกของวิศวกรรมในเชิงปฎิบัติ ทำให้ได้รู้ได้เห็นได้เข้าใจอะไรเยอะแยะเลย

สุดท้าย พ่อมาถามว่า จะไปเรียนต่อออสเตรเลียไหม และอธิบาย และคำตอบของเราคือ "ไป"

ในตอนที่ทำโปรเจคนั้น ทำกับคนที่ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทองของรุ่น ซึ่งแปลว่ามันเรียนเก่งที่สุดในรุ่น แต่ก็นั่นแหละ แม่งมาทีแรก คีมล็อกใช้ยังไง มันยังใช้ไม่เป็นเลย ทุเรศไหมหล่ะ แะด้วยความที่มันเรียนดีมาตลอด มันเลยดูถูกงาน ดูถูกเพื่อนร่วมงาน หรือแม้กระทั่งอาจารย์ แต่สุดท้าย ผลการทดลองมันล้มเหลว ค่าที่ได้มันไม่ได้บ่งอะไรเลย จึงถูกอาจารย์บังคับให้ทำการทดลองใหม่

ทำไมอาจารย์ถึงกล้าทำ ทั้งๆ ที่เราได้ชื่อว่า "ศิษย์รัก" หน่ะเหรอ ก็เพราะเราจะไปเรียนต่ออยู่แล้วหนิ ไม่ต้องออกไปหางานทำ อยู่ทำการทดลองสบายๆ ในขณะที่ไอ้อีกสองตัวออกไปทำงาน เราเลยทำการทดลองคนเดียว และสุดท้าย ก็ใส่ชื่อตัวเองคนเดียวแล้วถามมันว่า "อยากมีชื่อไหม ถ้าอย่างมึงจ่ายมา" ไอ้เพื่อนอีกคน จริงจริงแล้ว ก็นั่งกินเหล้ามาด้วยกันตลอด เป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ถึงมันมาช่วยงานไม่ได้มากเพราะมันไปได้งานที่ประจวบ แต่มันก็ใส่ใจและจ่ายเงินช่วยมาตลอด เลยไม่ได้อะไรกับมันมากมาย แต่ไอ้เกรียนนิยมนั่น หมื่นบาท

ทีแรกมันนึกว่าขู่เลย เลยทำเฉย สุดท้ายถึงได้รู้ว่าของจริง เลยลงทุนมานั่งกราบตีนอ้อนวอน เรื่องเลยจบที่การเรียกเงินมัน หมื่นห้าพัน

เรียนได้เกียรตินิยมเหรียญทองแล้วมันทำไมเหรอ? สุดท้ายกลายเป็นว่าต้องมานั่งกราบตีนอ้อนวอนคนที่ตัวเองเคยดูถูก (เรื่องนี้ เพื่อนทั้งรุ่นเชียร์ผมนะ มีคนพูดเล่นว่าจะทำอนุสาวรีย์ให้ด้วยซ้ำไป 555)

ระหว่างรอไปเรียนต่อ อาจารย์ท่านจึงชวนมาทำงานที่ปรึกษาด้วยกัน เพื่อที่จะได้มีประสบการณ์ไปใช้ตอนเรียนปริญญาโท โครงการนี้ เป็นโครงการในรัฐบาลของทุจศีลนั่นแหละ ดังนั้นจึงพูดได้ว่า ทุจศีลก็ไม่ได้เลวร้ายไปเสียทุกอย่าง เพียงแต่ว่าพี่แกเลวมากกว่านั่นแล

เคยมีความคิดว่าพี่แกจะเป็นนักการเมียที่น่าสนใจ เนื่องจากว่า ตอน ป.5 เกิดเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ทำให้จำมหาจำแลงได้ และคนที่ขึ้นมาต่อจากมหาจำแลงคือทุจศีลนี่แหละ ติดใจวิธีีหาเสียงของท่านในยุคนั้นมาก และท่านกูบอกกับคนกรุงเทพว่าท่านจะแก้ปัญหารถติด

แต่พอท่านได้เป็น รมว. คมนาคม ขอบอกกับท่านตรงๆ นะครับ ว่า "ผมผิดหวังในตัวท่านครับ" นอกจากว่าวิธีของท่านจะไม่ได้แก้ปัญหาอะไรแล้ว มันยังเป็นวิธีแก้ปัณหารถติดที่ "ปัญญาอ่อน" ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลย

ก่อนจะออกทะเลไปไกล กลับมาที่เรื่องงานต่อดีกว่า

งานที่ทำคืองานที่ปรึกษา ต้องมีความเป็นมืออาชีพสูง แต่งตัว ใส่เชิ้ต กางเกงสแล็ก รองเท้าหนัง วางมาดให้ดูดี เคยมีอยู่ครั้งนึงไปโรงงานกับทีมอาจารย์และนักศึกษาปริญญาเอก นักศึกษาปริญญาเอกคนนั้น พี่แกเพิ่งเคยออกนอกมหาวิทยาลัย เลยดันแต่งเสื้อชอปไป และนั่นแหละ พอคนเสิร์ฟกาแฟเขามาเสิร์ฟ เวลาเขายื่นกาแฟให้ผมเขาพูดว่า "กาแฟค่ะอาจารย์" ในขณะที่พูดกับนักศึกษาปริญญาเอกว่า "อ่ะน้อง กาแฟ"

งานที่ทำก็หลากหลายมาก ไปมันทุกสาย หลายกลุ่มโรงงาน โรงงานไดเทคดิส ที่ Mr.Energy เคยอ้างถึง ก็ไปมาแล้ว มาม่า ก็ไปมาแล้ว หรือแม้แต่โรงงานห้องแถวอะไร ไปหมด งานที่ทำก็ตั้งแต่การออกแบบทางวิศวกรรมเครื่องกล การจัดการระบบการผลิต รวมทั้งระบบห่วงโซ่อุปทาน และนี่เอง เราถึงได้พบกับความสนใจของเรา "การจัดการระบบปฎิบัติการ"

ในสายตาผม อุตสาหกรรมบ้านเราส่วนใหญ่ยังจมปลักอยู่ในระบบการบริหารยุคเก่า ยุคเจ้าสัวเถ้าแก ซึ่งเป้นยุค Marketing Orientated หรือยุคการตลาดนำ ซึ่งก่อนหน้านั้นคือยุค Production Orientated หรือยุคการผลิตนำ

อธิบายให้ฟังง่ายๆ อย่างนี้ครับ เมื่อก่อน ผู้ผลิตมีไม่มาก การวางแผนการผลิต ก็จะเซ็ตมาเพื่อผลิตของไม่กี่อย่าง เช่น ฟอร์ดในยุคแรกที่ผลิตรถยนต์ทุกสีที่เป็นสีดำ การแข่งขันในยุคนั้นจึงเป็นการแข่งขันในเชิงราคา และยุคนี้คือยุค Production Orientated นั่นเอง

ต่อมา เจนเนอรอล มอร์เตอร์ที่รู้ว่าสู้กับฟอร์ดในสนามราคาไม่ได้ จึงผลิตรถโดยมีสามสีให้เลือก และชนะฟอร์ดได้ และนี่คือ Marketing Orientated ที่เริ่มมองหาว่าลูกค้าอยากได้อะไร แล้วก็ผลิตสิ่งนั้น

ข้อแตกต่างอีกประการของสองยุคนี้ในบริษัทคืออำนาจของแต่ละฝ่าย ในยุคโปรดักชั่น ฝ่ายผลิต หรือวิศวกรเป็นใหญ่ คอยด่า คอยจิกฝ่ายการตลาดให้ขายของให้ได้ และปฎิเสธการเปลี่ยนแปลงตามตลาด แต่ยุคมาร์เกตติง ฝ่ายการตลาดกลายเป็นฝ่ายเอาคืน ด่าวิศวกรเช้าเย็น ให้ผลิตให้ทันความต้องการของตลาด

อย่างไรก็ตาม ทั้งสองยุคที่เล่ามา คือประวัติศาสตร์ของอุตสาหกรรมโลกไปแล้ว (แต่ยังเป็นปัจจุบันของอุตสาหกรรมไทย) ปัจจุบันนี้เป็นยุคที่เรียกว่า Customer Orientated หรือลูกค้าเป็นใหญ่ เนื่องจากว่าเรามีความต้องการที่ไม่เหมือนกัน โลกของการผลิตแบบบ้าคลั่ง (Mass Production) จึงเริ่มกลายเป็นของโบราณในโลกอุตสาหกรรม และถูกแทนที่ด้วย Flexible Manufacturing System

คุณคิดดูง่าย ๆ เมื่อก่อนฟอร์ดบอกว่า เขามีเหมืองแร่และทุกโรงงานที่เกี่ยวข้องกับกรผลิตรถยนต์ของเขา และนับตั้งแต่ที่ก้อนแร่ถูกขุดขึ้นมา มันใช้เวลาทั้งหมด 80 ชั่วโมงในการแปรรูปแร่ให้กลายเป็นรถ แต่โรงงานของโตโยตาบอกว่า โดยเฉลี่ยแล้ว เขาใช้เวลา 50 วินาทีในการประกอบรถยนต์หนึ่งคัน

นอกจากนี้ ในบางบริษัท เช่น เดลล์ คุณสามารถกดเข้าไปที่เว็บไซต์ของเขาแล้วเลือกเอาได้เลยว่าคุณอยากจะได้คอมพิวเตอร์แบบไหน ชิ้นนี้สีอะไร สเป็นส่วนนี้เท่าไร เดลล์จัดให้ ที่เหลือหลังการชำระเงินคือการกระดิกเท้ารอ

นอกจากนี้ การเข้ามาของสินค้าราคาถูกภายใต้แบรนด์ Made in China เริ่มเข้ามาทุกหนแห่ง แม้แต่สินค้าของชำร่วยของทีมฟุตบอลในออสเตรเลีย ก็ Made in China หมด ซึ่งนี่ทำให้จีนกลายเป็นตัวอันตรายสำหรับหลายอุตสาหกรรมไทย ซึ่งอยู่ในตลาดราคาถูกเหมือนกัน (Low End Market) ดังนั้น ไทยจึงต้องหนีไปที่ตลาดที่สูงขึ้นด้วยการเพิ่ม คุณภาพ การออกแบบ และการสร้างแบรนขึ้นมา ซึ่งในจุดนี้ผมเชื่อว่านักการเมียที่ไม่เคยมีกิจการของตัวเองมาก่อนทำไม่ได้ และคนที่ทำได้คือคนที่เคยมีกิจการของตัวมาก่อนอย่างทุจศีล

อย่างไรก็ตาม การเอาพี่แกกลับมา สำหรับผมมันได้ไม่คุ้มเสีย พี่ไปเดินเล่นแถวนิการากัว ดูไบ อย่างเดิมแหละดีแล้ว แต่อยากจะบอกว่า รัฐบาลครับ ไอ้หงอกเว้ย อะไรที่พี่แกทำได้ดี ก็เอาๆ มาใช้เถอะครับ โดยเฉพาะพี่หงอกนี่ หุบปากเลิกเห่าเสียบ้างเถอะพี่

จากจุดนี้เอง ผมจึงไปเรียนต่อที่ออสเตรเลียในสาขาที่ผมคิดว่าจะกลับมาเติมเต็มประเทศไทยได้

มันเป็นเรื่องยากเหมือนกันนะ กับการจากบ้านเกิดเมืองนอนเนี่ย ถ้าไม่มองว่าพี่แกเลวร้ายอะไรเนี่ย พี่ทุจจี้นับได้ว่าน่าสงสารมากเลย เพราะไม่มีโอกาสได้กลับบ้านอีก (แต่มานอนคุกมันจะเป็นอะไรว้า ยังไงๆ ก็เมืองไทยแล) แต่คนเรา เมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ต้องทำ และก็ตัดสินใจ "ทุบหม้อข้าว" "ข้ามแม่น้ำรูบิคอน" ไปออสเตรเลีย ตอนเครื่องออก ความรู้สึกมันเหมือนว่าหัวใจสลายไปเหมือนกัน แบบร้องไห้ริมหน้าต่าง แต่เครื่องออกแล้ว "You have come to here [...] beyond the point of no return" (จากเรื่อง the phantom pf the opera)

ปัญหาประการหนึ่งทีีนักเรียนนอกทุกคนต้องเจอคือความเครียดอันเนื่องมาจากความแตกต่าง อะไรที่มันเคย มันใช้ไม่ได้ที่นี่ เพราะวัฒนธรรมที่แตกต่าง วิธีคิดเลยแตกต่าง เรื่องบางเรื่อง เราไม่คิดว่ามันหนักหนาอะไร แต่คนชาติอื่นเขาไม่ใช่ หรืออย่างอย่างที่เขามองว่า ไร้สาระ แต่เราบอกว่า "ไม่ได้เว้ย" ซึ่งจุดนี้เอง ทำให้สามารถยอมรับความแตกต่างได้โดยปริยาย แตกต่างต้องตายไม่ใช่ผม นอกจากนี้ เรื่องภาษา จากเดิมที่เคยเว้าภาษาไทยตลอด ตอนนี้ภาษาอังกฤษโลด แถมเมืองที่เลือกไป แอดิเลด รัฐเซาท์ออสเตรเลีย (หรือ "ภาคใต้ของออสเตรเลีย" ของผู้จัดเกรียนหัวหงอก ไอ้กะลาเอ๊ย) ที่ ๆ เพื่อน ๆ ทุกคนถามว่า "มันอยู่ตรงไหนของออสเตรเลียวะ" เพราะทุกคนจะรู้จัก ซิดนีย์ เมลเบิร์น (ดีขึ้นมาหน่อยเป็น เพิร์ท บริสเบน) แต่ก็เลือกมาเรียนที่บ้านนอกนี่ด้วยเหตุผลว่า "ไม่อยากได้ที่ๆ คนไทยเยอะ" และก็สมใจเลย แต่นั่นทำให้ภาษาอังกฤษของผมพัฒนาแบบก้าวกระโดดเหมือนกัน เมื่อเทียบกับเพื่อนที่ไปอยู่ที่เมลเบิร์นแล้วขลุกอยู่แต่กับคนไทยด้วยกันแล้ว พบว่าตัวเองไปไกลกว่ามากทั้งๆ ที่ตอนเรียนภาษาด้วยกัน ระดับความสามารถมันก็พอๆ กัน

สถานศึกษาในออสเตรเลียนั้น จะมีแหล่งทรัพยากรความรู้มากกว่า และการเข้าถึงแหล่งข้อมูลก็กว้างขวางกว่า ห้องสมุด ถ้าสมมติว่าหนังสือที่ต้องการ มหาวิทยาลัยเราไม่มี ไม่เป้นไร เราสามารถไปยืมหนังสือต่างมหาวิทยาลัยในรัฐได้โดยไม่เสียค่าบริการใดๆ อีกทั้งระบบฐานข้อมูลของแต่ละมหาวิทยาลัยก็เชื่อมต่อถึงกันได้ โดยที่เราสามารถจะสืบค้นหนังสือของอีกสองมหาวิทยาลัยบนเว็บไซด์ของมหาวิทยาลัยเราได้ แถมพอยืมมาแล้ว มันจะขึ้นในรายการยืม-คืนของเราด้วย เจ๋งสุด! ในขณะที่ ตอนนั้น ไปรอกิ๊กที่มหาวิทยาลัยของคุณเธอ แล้วไม่มีอะไรทำเลยไปนั่งเล่นในห้องสมุด แค่จะเข้า พี่ก็คิดเงินผมละ อะไรวะ

นอกจากนี้ ที่ชอบที่สุดคือ ฐานข้อมูลทางวิชาเกรียนสำหรับการสืบค้นหาวารสารทางวิชาเกรียน ขอประทานโทษ ตั้งแต่เรียนมาจนจบ ป. ตรี ไม่เคยรู้จัก และรู้จากเพื่อนที่เรียน ป. โท ที่ไทยว่าให้ฟังแล้วเนี่ย มีแค่หลักสิบ ไม่เกินสิบห้า แต่ที่นี่ ดูเองละกัน ด้วยเหตุนี้ มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งของไทยจึงสอนวิธีการ "ยืม" ฐานข้อมูลของเพื่อนมหาวิทยาลัยอื่นให้ (มาขอผม ก็ชิวดิ มึงอยากได้อะไรหล่ะ หาได้หมด แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว ไม่ใช่นักศึกษาแล้ว)

นอกจากนี้ การเรียนที่นี่ ค่อนข้างจะให้อิสระที่จะคิด จะถาม (จริงจริงอาจารย์ในภาควิชาก็พยายามสอนให้ถามนะ แต่ว่า โดยวัฒนธรรมเรามันไม่ใช่แบบนั้นหนิ เลยเกิดอาการหน้าบางกัน แต่โชคดีอย่างที่อาจารย์ที่ไทยสอนให้ "ไม่เชื่ออาจารย์" และับังคับให้ไม่เชื่อหมดใจด้วยการวางยา (หรืออีกนัย เวลาสอนผิดก็จะบอกว่า "ผมบอกคุณแล้วไงว่าอย่าเชื่อผม") ดังนั้น นิสัยไม่เชื่อคนสอนจริงติดตัวไป ทำให้กล้าวิจารณ์และถามอาจารย์ นอกจากนี้ ประสบการณ์ช่วงที่เป็นที่ปรึกษาทำให้เห็นภาพสิ่งที่เรียนชัดขึ้น บางครั้งก็เอาเคสพวกนั้นแหละมาถาม "เนี่ย ผมเคยเจอมาแบบนี้อ่ะ มันเป็นไงเหรอ"

การเรียนปริญญาโท แบบอคร์สเวิร์คในออสเตรเลีย คุณอย่าคิดว่าจะได้นั่งเรียนกะพวกฝรั่งหัวทอง ไม่ใช่ หัวดำมาทั้งคลาสเลย ขนาดคนสอนยังหัวดำเลย และในสายวิศวกรรมศาสตร์ คุณจะเจอมากที่สุดคือ "แขก" ซวยหล่ะสิ บ้านเราบอกว่า "เจองู เจอแขก ให้ตีแขกก่อน" ด้วยสิ แต่นี่เจอแขกล้อม จะตีใครก่อนดีหล่ะเนี่ย

แขกเนี่ย มันก็คนเหมือนเราแหละ มีดี มีเลว คละ ๆ กันไป ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะปากดี ขี้โม้ แต่ที่ไม่ใช่ เป็นคนดี และเก่งก็มีเหมือนกัน ตอนที่ยังเรียนภาษา พวกพี่ๆ ป้าๆ ที่เรียนพยาบาล (เรียนตึกเดียวกัน) บางทีก็จะมาเล่าถึงความระยำของเพื่อนแขกเธอให้ฟัง โดนแม่งกวนตีนอย่างนั้น เอาเปรียบอย่างนี้ ส่วนพวกป้าๆ แกก็ตามฟอร์มคนไทย "ยิ้ม (แต่ไม่) สู้" เลยทำให้แขกได้ใจ เอาเปรียบกันไป พวกป้าๆ ก็ได้แต่บ่นไม่พอใจ แต่ต่อหน้าก็ไม่ทำอะไร ยิ้มสยามกันต่อไป

อย่างไรก็ตาม พวกป้าๆ แกยังโชคดี อัตราส่วนแขกกะคนจีนยังพอ ๆ กัน มันเลยคานอำนาจกันได้ แต่ผมนี่สิ พวกที่ไม่ใช่แขกกลายเป็นชนกลุ่มน้อยไปเลย ถ้าพวกแม่งกวนตีน "กูจะทำยังไง"

เทอมแรกผ่านไป ยังไม่มีพวกเลยสักคน พวกพี่แขกก็พูดกันเร็วจี๋ "กูฟังไม่รู้เรื่อง" แต่พอเทอมสอง เริ่มชิน ฟังได้ คุ้นหู (ขอโทษ คุ้นสำเนียงแขกมากกว่าสำเนียงออสซี่ด้วยนะ จะบอกให้ อยากฟังสำเนียงแขกออก นี่เลย ออสเตรเลีย แล้วต้องเรียนวิศวะด้วยนะ ไม่งั้นไม่เจอ เรียนบริหาร คุณจะได้สำเนียงเจ๊ก หรือไม่ก็ภาษาเจ็กแทน) เทอมสอง โชคดีมีพี่คนไทยจากกระทรวงเกษตรหลุดมา แกหลุดมาด้วยความเข้าใจผิด นึกว่ารัฐบาลออสเตรเลียออกทุนให้มาฟังอบรมทางด้านการจัดการห่วงโซ่อุปทาน แต่พอมาถึง ถึงได้รู้ว่ามาเรียน ไม่ใช่อบรม ซวยสิครับ ข้าราชการ เรียนตกเสียประวัติราชการอีก แถมแกจบตรี-โท เศรษฐศาสตร์แต่มานั่งเรียนกับพวกวิศวกร ในโรงเรียนวิศวกรรม คนไทยสองคนเลยจับมือกันทำมาหากิน อีกทั้งพี่แกก็พาคุณอีวา สาวไต้หวันมาด้วย (ซึ่งต่อมาคือเพื่อนสนิทของผมเอง)

การเรียนในออสเตรเลีย จะเน้นการจับกลุ่ม ให้นักศึกษาจับกลุ่มแล้วช่วยกันเรียน ช่วยกันทำงาน เราจึงจับกลุ่มกันโดยมีคนที่พูดไทยสองคน จีนสองคน และแขกสองคน (คนที่พูดจีนสองคนนั่น คนนึงไต้หวัน อีกคนจีนแท้ แต่คนไต้หวันจะพูดว่้า "ชั้นไม่ใช่คนจีน") และนี่เป็นการจับกลุ่มที่ข้ามสายงานสุด ๆ โดยมีวิศวกรสี่หน่อ (ประชากรส่วนใหญ่ในห้อง) จากสี่สาขา นักการตลาด (ที่จบมนุษยศาสตร์) และนักเศรษฐศาสตร์ (ที่หลวมตัวมาเรียน) แต่นี่เป็นทีมที่สนุกที่สุดเลยหล่ะ ทุกคนขยันช่วยกันทำมาหากินดี และในเทอมต่อๆ มา ไอ้ขี้เมาก็เกาะกับคุณอีวาเหนียวหนึบเพราะเธอขยัน มาแล้วช่วย ไม่เป็นภาระ ส่วนลูกพี่จากกระทรวงเกษตร ก็จบไป (เทอมเดียวจบ) ด้วยผลการเรียนที่สวยงาม

ทำไมพวกหัวทองถึงไม่เจอหน่ะเหรอ เพราะจริงจริงแล้ว ฝรั่งมันไม่คลั่งวุฒิปริญญาหน่ะสิ พวกนี้ จบโรงเรียนไป ก็ไปทำงานใช้แรงงาน แต่ว่าสวัสดิการของออสเตรเลียมันสุดยอดจริงจริงแหละ จะรวยดีมีจนแค่ไหน มาตราฐานการรักษาเดียวกันคือจะได้รับการรักษาด้วยเทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ดีที่สุดเท่าที่รัฐจะจัดหาให้ได้ และโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเซาท์ออสเตรเลียคือ Royal Adelaide Hospital ซึ่งเป็นโรงพยาบาลของรัฐบาล แถมตกงาน รัฐบาลจ่ายเงินให้กินให้ใช้ด้วยสิ แถมองค์การกลุ่มชาวคริสต์ ก็จะมีการทำทานด้วยการแจกอาหารให้พวกนี้เป็นประจำ ซึ่งในจุดนี้คือข้อดีที่ชัดเจนที่สุดของคริสต์ที่เหนือกว่าพุทธ เน้นการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์มากกว่าการโยนทุกอย่างเข้าวัด สำหรับประชากรที่จบการศึกษาระดับอุดมศึกษาในออสเตรเลียนี้ ไม่ถึงครึ่งหรอกครับ ด้วยเหตุนี้ ออสเตรเลียเลยหาทางออกในการแก้ปัญหาแรงงานขาดตลาดด้วยการนำเข้าแรงงานมืออาชีพจากต่างประเทศนี่แหละ

ไอ้ขี้เมารู้จักกับไร้สาระนุกรมครั้งแรกจากการแนะนำของเพื่อนสมัยมัธยม โดยเพื่อนเอามาให้อ่านขำๆ แต่ไอ้ขี้เมากลับมีความรู้สึกว่า "นี่มันเว็บบ้าอะไรเนี่ย สุดยอดไร้ที่ติ" และเริ่มเขียนนับแต่นั้นมา ซึ่งสุดท้าย เพื่อนที่เอามาแนะนำถึงกับพูดว่า "กูนึกว่ามึงจะเป็นคนที่เลิกเล่นคนแรกนะเนี่ย แต่ดันติดจนได้เป็นผู้ดูแลซ่ะงั้น"

ไอ้ขี้เมาเริ่มใช้ไร้สาระนุกรมจากศูนย์ ที่เป็นบวกหน่อยก้คือ พูด อ่าน เขียน ฟังภาษาไทยออกเท่านั้นเอง ก่อนนี้อินเทอร์เน็ทก็เป็นแต่มึงเกิ้ล กับเว็บมหาลัย และเว็บเมลล์ เด็กเดน ประมูล อะไรเทือกนั้น รู้จัก แต่ไม่ไปเพราะไปไม่เป็น ไม่รู้จะทำอะไร พันถีบ เคยสมัครแต่ทำบัญชีหายไปแล้ว และไม่ได้ไปอีก และเริ่มเขียนจากความโง่ๆ งงๆ มาถึงทีแรก ไม่รู้แม้กระทั่งว่า หน้าผู้ใช้คืออะไร หน้าพูดคุยคืออะไร และดอดไปเขียนเกี่ยวกับตัวเองในไร้ชีวประวัติ ซ่ะงั้น

โชคดีได้คุณว้ายหลอนเข้ามาให้คำแนะนำก่อน ตามมาด้วยคนอื่นๆ เช่น คุณบ๊อบ คุณปาก่อน คุณทินนี่หมวย (ถูกแทงบัญชีหายสาบสูญ) ส่วนคุณอัล แรกๆ เคยเถียงกันด้วยเรื่องการเมีย แต่ก็นั่นแหละ ถ้าเป็นเรื่องไร้สาระนุกรม เราช่วยเหลือกันครับถือว่าความเห็นส่วนตัว กับงาน แยกกันต่างหาก แต่ก็อีกนั่นแหละ แรกๆ ก็แค่ผู้ใช้ธรรมดา เจียมเนื้อเจียมตัว ไม่ได้อะไรมากเท่าไรหรอก

จุดที่ไอ้ขี้เมาเริ่มดังและกลายเป็นที่ยอมรับในไร้สาระนุกรมคือการเข้าไปสู้กับติ่งหูในหน้าพูดคุยของบทความเอสเจ ก่อนหน้านี้ มองดูเรื่องพวกนี้ว่า ไร้สาระ ขี้เกียจจะยุ่ง แต่ต่อมา ดันมีน้องติ่งหูคนนึง (สืบจากไอพีทีหลัง มาจากบ้านตูเอง) ดันมาเขียนด่าเป็นภาษาอังกฤษ แ้ล้วไอ้ขี้เมาเกิดอาการเกรียนแตก รับไม่ได้ ภาษาอังกฤษแม่งห่วยฉิบ ดันมาทำเป้นซ่าเขียนภาษาอังกฤษอีก จะว่าไปแล้ว คนไทยเรานี่ก็แปลก คิดว่าการเขียนภาษาอังกฤษได้ จะทำให้ดูน่าเชื่อถือมากขึ้น เวลาจะไปด่าใคร ก็เหมือนจะเจ็บมากขึ้น (ย้ำว่าเหมือนจะ) เพราะทำให้ตัวเองดูเหมือนว่าสูงขึ้น แต่ขอโทษเถอะ เพื่อนเกาหลีผมมี งานเขียนของเพื่อนเกาหลี ผมเคยอ่าน ดูจากการเขียนของคุณเธอไม่กี่ประโยคผมก็รู้ว่า คนไทยชัวร์ เพราะการเรียบเรียงคำพูด เนื้อหาที่ใช้ มันคือวิธีการสื่อความหมายของคนไทย ด้วยสำนวนภาษาไทย ตามหลักภาษาไทย (ในคราบภาษาอังกฤษ) ในขณะที่สำนวนเกาหลีจะเป็นอีกแบบ ผมจึงสวนกลับเป็นภาษาอังกฤษยาวเหยียด พร้อมคำแปลภาษาไทยให้ด้วย (มีซับ)

ตั้งแต่นั้นมา ดูเหมือนว่าติ่งหูจะเปลี่ยนวิธีการ จากการด่ากราดแบบสาดเสียเทเสีย มาเป็นเริ่มมีความเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น ส่วนผมก็เริ่มหาความสนุกจากการตบเกรียนติ่งหูมากขึ้น และสุดท้าย เธอก็มา แฟนคลับตัวจริง เธอผู้มีมันสมองอย่างแท้จริงที่เข้ามากวาดบทความเอสเจใหม่ทั้งหมด ขอขอบคุณเธอจริงจริง ทางไร้สาระนุกรมไม่ใช่คนเขียน แต่คนเขียนเ้ป็นกลุ่มคนที่เกลียดบอยแบนเกาหลี (แต่ได้ข่าวว่าตอนหลังดันไปติดใจเกิร์ลแบนด์เกาหลีแทน เอากะมันสิ ไม่มีความเป็นกลางเอาเสียเลย

จากนั้น ไร้สาระนุกรมก็เริ่มสงบ (และทำให้เริ่มไม่มีอะไรทำ) ไอ้ขี้เมาก็ถูกแนะนำให้รู้จักกับวิเกรียนพีเดีย และเริ่มเข้าไปเกรียนในวิเกรียนพีเดียตั้งแต่นั้นมา และนั่นทำให้ไร้สาระนุกรมกับวิเกรียนพีเดียร่วมมือซึ่งกันและกัน ช่วยกันทำมาหากิน ส่วนผม ก็ไป ๆ มา ๆ ระหว่างสองเว็บนี้

อย่างที่บอกแหละ เข้ามาด้วยความรู้สึกเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่ได้พูดถึงอายุ วุฒิการศึกษาของตัวเองเลยจนกระทั่้งหลังเหตุการณ์ตีกับติ่งหูตอนนั้น จึงได้ขุดขึ้นมาสู้ โดยความเห็นส่วนตัวแล้ว เรื่องอายุ ก็จะมีคำว่า "แก่กะโหลกกะลา" เข้ามา นี่ไม่ได้คิดว่าให้แข็งข้อกับผู้ใหญ่ เพราะคนที่มีประสบการณ์มากกว่า ย่อมเจออะไรมากกว่า สุดท้ายแล้ว ให้อ่อนน้อม ฟังเหตุผลจากคนรอบข้าง ส่วนวุฒิปริญญา มันก็แค่กระดาษหนึ่งใบที่บอกว่า คนๆ นี้ทำไอ้นั่นไอ้นี่ได้ รู้จักว่าไอ้นั่นคืออะไร เท่านั้นแหละ แต่ละคนล้วนมีมุมมองของตัวเอง และเก่งไม่เหมือนกัน ดังนั้น ให้รู้จักรับฟัง และเลือกรับฟัง เพราะถ้าเราไปรับฟังสิ่งที่ไม่ค่อยจะถูก ไม่มีแก่นสาร มันเสียเวลา ตัวอย่างเช่น ฟอร์เวิร์ดเมลทั้งหลาย มันจะส่งอะไรกันนักกันหนา

คงเพราะความที่เหมือนจะเก่ง เหมือนจะเป็นอะไรที่เอาไว้ข่มทุกคนในนี้ได้ แต่ก็ไม่ทำ เลือกที่จะอ่อนน้อมถ่อมตน (แต่ถ้าทำจริงก็โดนรุมถีบแหละ อย่าคิดว่าไร้สาระนุกรมมีแต่เด็กๆ นะคุณ คุณว้ายหลอนก็กำลังทำปริญญาโทนะเออ คุณติก็เรียนจบจากอเมริกา อย่าทำเป็นพูดเล่นไป) อีกทั้งผลงานในการไล่เก็บกวาดบทความและงานตบเกรียนจึงถูกเสนอชื่อให้เป็นผู้ดูแล โดยเกรียนโทรโข่งซึ่งคิดว่า ตัวเองเสนอชื่อแล้วไม่ได้ ผมก็จะไม่ได้ไปด้วย แต่ผู้คนลงชื่อกันอย่างล้นหลามแฮะ จนสุดท้าย กลายมาเป็นผู้ดูแลที่มาจากการเลือกตั้งคนแรกของไร้สาระนุกรม (ท่านก่อนหน้าบอกว่า "โดนยัดตำแหน่งหมด")

ผู้ดูแลนี่ มันไม่ใช่งานผู้วิเศษสักหน่อย แต่บางคนกลัวแฮะ ใจเย็น ๆ ครับ ผมฉีดยาแล้ว 555 ผู้ดูแลไร้สาระนุกรม-วิเกรียนพีเดียเนี่ย มีหน้าที่ในการเก็บกวาด จัดระเบียบของเว็บ ให้ทุกอย่างเป็นไปตามสิ่งที่มันควรจะเป็น เช่นใครมาเกรียน ก็สอยซะ บทความเขียนเล่น ก็ลบทิ้ง สิ่งใดไม่เหมาะสม ก็จัดการให้มันเหมาะสม แต่ถามว่า ในแง่ของการวิจารณ์บทความหรืออะไรต่อมิอะไร รวมทั้งการแสดงความเห็นต่าง ๆ พวกเราผู้ดูแลก็ใช้สิทธิ์ในฐานะผู้ใช้ปกติแหละครับ ทุกตัวอักษรที่พวกเราเขียนออกมา มันคือความคิดเห็นของพวกเราผู้ดูแล ไม่ใช่ประกาศิตเด็ดขาด โองการสวรรค์สักหน่อย เถียงได้ แย้งได้ ติได้ แต่ห้ามเกรียน และทุกอย่างให้มันเป็นไปตามนโยบายของไร้สาระนุกรม ก็เท่านั้นเอง

ผมก้าวขึ้นมาเป็นผู้ดูแลได้ ด้วยเพราะว่าความช่วยเหลือของทุกคนที่ช่วยกันปู ช่วยกันสอนให้ผมใช้งานเป็น (แต่ยังโง่เรื่องโค้ดและแม่แบบอยู่เหมือนเดิม) จากเดิมที่ไม่รู้อะไรเลย ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่ง (ถึงแม้ว่าจะทำเป็นเก่งในวิกิพีเดียเป็นบางหนก็เถอะ แต่บางที มันก็จำเป็นในการตบเกรียนนักวิชาเกรียนมือสมัครเล่นที่ไม่รู้จักฟังชาวบ้านให้หายบ้า) ผมแค่เชื่อว่า ผมสามารถเดินไปข้างหน้าได้พร้อมกับทุกคน และในวันนั้นเมื่อครั้งเก่าก่อน เมื่อครั้งยังเป็นผู้ใช้ใหม่ ทุก ๆ คนก็สอนผมให้ใช้งานเป็น สนุกกับมัน วันนี้ เป็นผู้ดูแลแล้ว ผมก็พร้อมจะสอน/ช่วยเหลือหน้าใหม่เช่นกัน เพราะใครจะไปรู้ว่า หน้าใหม่ในวันนี้ อาจจะเป็นผู้ดูแลในวันหน้าก็เป็นได้ (ขนาดผม จนถึงตอนที่ได้เป็น ก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะเป็นเลย ต่อให้ตอนนั้นไม่ได้เป็น ก็ไม่ได้คิดว่าจะไปผูกคอตายที่ไหน ก็ยังคงเขียนต่อไปในฐานะผู้ใช้ธรรมดาเนี่ยแหละ)

บางครั้ง เราก็จะเห็นเด็กใหม่บางคนที่โผล่หัวเข้ามา ยังไม่ทันจะทำอะไรเป็นเลย พี่ก็ยื่นเสนอตัวเป็นผู้ดูแลละ ไม่ว่าจะทั้งทีไร้สาระ-วิเกรียนฯ นึกว่าเท่เหรอครับ เท่ตายห่าหล่ะครับพี่ สำหรับผม การเป็นผู้ดูแลมันคือความรับผิดชอบนะครับ และผมก็เคยปฎิเสธการเป็นผู้ดูแลวิกิพีเดียมาแล้วด้วย เหตุผล ถ้าให้ไปรับผิดชอบในที่ที่มีพวกมีอัตตาสูงในนั้นนี่ ถ้าไม่ให้ค่าจ้างผม ผมไม่ทำหรอก เหนื่อยด้วย เครียดด้วย จะบอกว่า ความจริงแล้ว หน้าที่อีกอย่างของผู้ดูแลวิกิที่นอกเหนือไปจากผู้ดูแลไร้สาระนุกรมคือการโดนด่าครับ ด่าโดยเกรียนมีการศึกษาที่นึกว่ากูแน่ กูเจ๋ง พอบทความกูโดนแก้ โดนติ โดนลบเข้าหน่อย มาทำฮึดฮัด ด่า ๆ ๆ ๆ ๆ แล้วก็ด่า พี่แน่มาจากไหนครับ? ล่าสุด เป็นเด็กมัธยม ขนหมอยเพิ่งจะขึ้น พ่อมีเงินส่งไปเรียนที่อังกฤษ เลยนึกว่าข้าแน่ มาเขียนด่าพระเจ้าเหาเป็นภาษาอังกฤษ โดยไม่ได้รู้เลยว่าพระเจ้าเหาจบ Ph.D. มาจากอเมริกา เลยโดนสอยซ่ะนิ่มๆ ว่า "เขียนไม่รู้เรื่อง" และเจอผมเข้าไปแจมนิดหน่อย เลยร้องไห้ขี้มูกโป่ง ลบหน้าตัวเองทิ้ง กลับไปฟ้องแม่ซ่ะละ น่าสงสารแท้ (จะว่าไปแล้ว เกรียนด็อกเตอร์ก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งหนีไปด้วยวิธีเดียวกันเลยแฮะ แต่วิธีด่ามันต้องอีกแบบกัน)

ดังนั้น ใครอยากจะเป็นผู้ดูแล ผมขอแนะนำว่า เป็นผู้ใช้งานทั่วไปที่ดีเสียก่อน รู้จักรับฟัง รู้จักการยอมรับผู้อื่น ให้เกียรติผู้อื่น รู้จักการเป็นทั้งผู้นำและผู้ตามที่ดี ที่สำคัญ มีความสามารถแ้ล้ว คนอื่นเขาจะให้การยอมรับคุณเอง หลักแนวคิดนี้ สามารถใช้งานได้ทุกที่ ไม่จำกัดแค่บนโลกอินเทอร์เน็ท เพราะนี่คือสัจธรรม (แต่ไม่เกี่ยวกับการได้ตำแหน่งงานนะ ลงว่าอะไรก็ตามที่มันมีการเมียเข้ามาเกี่ยวข้อง ความบิดเบือนผิดเพี้ยนย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ)

ก่อนหน้านี้ก็รู้จักวิเกรียนพีเดียเหมือนกันนะ แต่เป็นภาษาอังกฤษ บางทีก็เห็นมีภาษาไทย แต่เข้าไปอ่านแล้วมีความรู้สึกว่า "มึงเขียนอะไรของมึง" ต่อมา หลังจากสงบศึกกับติ่งหูที่น่ารักแล้ว ก็เริ่มเกิดอาการว่างงาน อีกทั้งมีคนมาพูดถึงวิเกรียนพีเดียให้ฟัง แต่ในภาพลบ ประมาณว่า แม่งเกรียนมีการศึกษา อะไรทำนองนี้เสียเยอะ และก็เข้าไปในนั้นด้วยความรู้สึกนี้เหมือนกัน

แต่สุดท้าย ไป ๆ มา ๆ ก็พบว่าไม่ใช่ คนที่น่ารักๆ ก็มีเหมือนกัน จึงเริ่มไปมาหาสู่กับวิเกรียนพีเดียนับแต่นั้นมา

ในฐานะคนที่จบปริญญาโท เคยขลุกอยู่ในแวดวงวิชาการ ถามว่า วิกิพีเดียน่าเชื่อถือไหม? ผมคงบอกว่าไม่ แม้แต่บทความของผม ผมก็จะบอกว่าไม่ เพราะว่า เราไม่รู้ว่าใครเขียนมั่ง ผมพูดว่าผมจบโทมา แต่จริงจริงแล้ว อาจจะไม่ใช่ก็ได้ ไม่มีหลักฐานหนิ คุณลองไปหาสิ นาย Brandy Frisky ในรายชื่อผู้สำเร็จการศึกษาของมหาวิทยาลัยไหนก็ได้ในโลกนี้ ไม่เจอหรอก ผมอาจจะบอกว่าผมคือคนนั้นคนนี้ แต่ก็อาจจะไม่ใช่ก็ได้ แล้วมีอะไรที่น่าเชื่อถือมั่งหล่ะเนี่ย และวิกิพีเดียก็ไม่ได้รับความน่าเชื่อถือก็เนื่องด้วยเหตุนี้แหละเพราะมันคือ ใครๆ ก็เขียนได้

แต่ถ้าจะให้แนะนำ ในหลายๆ กรณี วิกิพีเดียคือจุดเริ่มต้นที่ดี (สำหรับรุ่นภาษาอังกฤษ รุ่นภาษาไทย ส่วนใหญ่คือแหล่งข้อมูลคนดังที่มีความเป็นวิชาการมากกว่าที่อื่นเขาหน่อย) เพราะนอกจากจะมีการอธิบายสรุปแล้ว ยังมีลิงก์ให้เราไปค้นคว้าเพิ่มเติมด้วย "ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ไปวิกิพีเดียครับ"

วิกิพีเดียคือชุมชนออนไลน์แบบหนึ่ง และแน่นอน มีออนไลน์แล้ว มันก็จะคู่กับอาการออกลาย ซึ่งสุดท้าย ได้สรุปเอาไว้แล้วใน พวกบ้า 300 จำพวกในวิเกรียนพีเดีย บทความคุณภาพที่ผมเริ่มต้นครับ

ทุกวันนี้ เขียนวิกิคู่กับไร้สาระ จนกลายเป็นหน้าเก่าของทั้งสองเว็บไปละ และหลัง ๆ ก็เริ่มไม่มีความจำเป็นจะต้องเกรียนอีกแล้วเพราะว่าไม่มีใครมาเกรียนด้วยก่อนอีกแล้ว พวกที่เคยตีๆ กันมา ก็เบื่อหน้าเลิกยุ่งเลิกคุยกันไปละ บางคน เดิมเคยเถียงกัน แต่สุดท้ายก็มาเป็นเพื่อนกัน

บทความในวิกิที่ผมเขียน บอกแล้วว่าผมชอบเป็นเป็ด สนใจหลายอย่าง แต่หลัก ๆ แล้วจะอยู่ที่ ประวัติศาสตร์เองเชียตะวันออก การทหาร และวิศวกรรมศาสตร์ นอกจากนั้นคือเขียนเอาตามอารมณ์ แต่เรียกว่าแปลดีกว่า มานั่งเรียบเรียงเองมันเสียเวลา มีคนเขาเขียนมาให้แล้ว เตรียมเนื้อหาให้แล้ว จะไปทำซ้ำซ้อนไปทำไม

พระเจ้าเหา สมัยก่อนเรียนโรงเรียนเดียวกัน พี่-น้องโรงเรียนกัน แต่ไม่เจอกันจริงจริง และัทุกวันนี้ก็ยังไม่เคยเจอตัวจริงกัน แต่กลับมาเจอกันบนโลกออนไลน์ บนวิกิพีเดีย โลกมันกลมครับ บางที

ฮั่นแน่ นึกถึงนักเรียนนอก ก็จะนึกถึงเรื่องภาษาก่อนใช่ไหมครับ แน่นอนครับว่าคนที่จะเรียนต่อในสถาบันอุดมศึกษาต่างประเทศได้นั้น จะต้องใช้ภาษานั้นๆ ได้ในระดับที่ดีทีเดียว สำหรับออสเตรเลียแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไร คุณจะต้องได้คะแนนสอบไอเอลไม่ต่ำกว่า 6.0 สำหรับการศึกษาต่อในสถาบันอุดมศึกษาครับ (มัธยม 5.5)

ด้วยความที่ผมจบต่างประเทศมาได้ หลาย ๆ คนคงจะนึกว่าผมเก่งภาษามาแต่ต้น แต่เข้าใจผิดแล้วครับ ตอน ม.4 ผมเกือบตกภาษาอังกฤษด้วยซ้ำไป ผ่านเส้นยาแดงมาแบบเป๊ะๆ 50 คะแนน (จริงจริงได้ 48-49 แต่มิสท่านเมตตาปัดให้) และสาเหตุที่ตกก็เพราะผมไม่ตั้งใจเรียนเอง สอบเก็บคะแนนก็ทำข้อสอบด้วยการเสี่ยงทาย จะตกก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่สุดท้าย ด้วยการชี้นำของมิสท่านนั้น ผมจึงเริ่มเปิดใจกับวิชาภาษาอังกฤษ ซึ่งก่อนหน้านั้น ลึกๆ ในใจผมต่อต้านมันมาตลอดเพราะถูกสอนให้ท่องจำ ท่องศัพท์ ท่องไวยากรณ์ ท่องนั่น ท่องนี้ โดยที่ไม่รู้ว่าท่ิองไปทำไม และผมก็เกลียดสิ่งี่ไม่มีเหตุผล และสุดท้าย ก็ต่อต้านมันเพราะรู้สึกว่ามันเป็นวิชาที่ไร้เหตุผล

ในท้ายที่สุด ผมสามารถหาความสนุกจากมันได้ครับ ในภาษาอังกฤษ มันมีรากศัพท์และที่มาของคำศัพท์อยู่ครับ และคำที่สะกดคล้ายๆ กัน มักจะมีความหมายใกล้เคียงกัน เช่นคำว่า Cultivate ซึ่งแปลว่า ทำให้เจริญงอกงาม ปลูกฝัง กับ Culture ที่แปลว่าวัฒนธรรมครับ ซึ่งวัฒนธรรมนี้ มาจากการปลูกฝังเพาะบ่มกันมาแบบรุ่นต่อรุ่นนั่นเอง

นอกจากนี้ คำบางคำยังมีที่มาจากวัฒนธรรมของชาตินั้นๆ ซึ่งปรากฎได้ในหลายๆ ประการ เช่น sleep in bed ครับ เนื่องจากพวกฝรั่งนั้นอยู่เมืองหนาว ดังนั้น เขาจะปูเตียงโดยให้ผ้าห่มนั้นแนบสนิทกับเตียง ปลายด้านข้างสอดเข้าใต้เตียง (ใครเคยไปนอนโรงแรมคงจะนึกออก) เพราะแบบนี้มันอุ่นกว่า ดังนั้น เขาจึงบอกว่าเขานอนในเตียงไงครับ (แต่บอกว่านอนบนเตียงก็ไม่ผิดนะ เพราะพอมันมายึดเมืองร้อนมันก็บอกว่าขืนนอนแบบนั้นได้ถูกอบตายแน่ เลยนอนแบบผ้าห่มแยก และบอกว่า on bed แทน)

ศัพท์บางคำ มาจากธรรมเนียมปฎิบัติในยุคสมัยอดีต เช่น อสังหาริมทรัพย์ หรือ real estate ซึ่งคำว่า estate นี้แปลว่าทรัพย์สิน แต่พอบอกว่า ทรัพย์สินแท้ ไหลกลับมาเป็นที่ดินหล่ะ นั่นเพราะว่า ในสมัยยุคกลาง ยุคศักดินาฝรั่งนั้น กฎหมายมรดกนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า จะแบ่งอะไรให้กับใครก็ได้ แต่ทว่า ที่ดินเท่านั้นที่จะต้องตกถึงมือลูกคนโต ซึ่งการมีที่ดินนั้น หมายถึงการมีศักดิ์ในสังคมยุคอัศวินด้วย โดยผู้ถือครองที่ดินนั้น นอกจากจะสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์เหนือที่ดินได้แล้ว ยังมีสิทธิ์ที่จะมีกองทหารส่วนตัวตามจำนวนที่กฎหมายกำหนดอีกด้วย และด้วยเหตุนี้ ที่ดินจึงใช้คำว่า real estate มาจนทุกวันนี้แล

ศัพท์ที่ยืมๆ ภาษาอื่นมาใช้ ก็มีในภาษาอังกฤษเช่นกันครับ ตัวอย่างเช่น restaurant ที่เราอ่าน ๆ มันว่า เรส-เตอ-รอง ซึ่งถ้าเราอ่านตามภาษาอังกฤษเลยจะได้ว่า เรส-ทัว-แรน์ท สาเหตุที่เป้นแบบนี้นั้นก็เพราะว่ามันไม่ใช่ภาษาอังกฤษครับ มันคือภาษาฝรั่งเศสที่อังกฤษไปยืมเขามา และการยืมภาษาเพื่อนบ้านมาใช้ก็เป็นเรื่องปกติ แม้ในภาษาไทยเราก็ยืมภาษาเขมรมาเยอะเพราะเขมรเคยรุ่งเรืองมาก่อนเรานั่นเอง ส่วนอีกตัวอย่างนึงในภาษายุโรปคือคำว่า appetite คำ ๆ นี้มาจากภาษาฝรั่งเศส แต่มีใช้ทั้งในภาษาอังกฤษ เยอรมัน และสเปน (แต่ภาษาอังกฤษอ่านว่า แอป-พิ-ไทท์ แต่ฝรั่งเศสและเยอรมันอ่านว่า แอป-พา-ตี สเปน ผมไม่ทราบ) ซึ่งต่างก็มีสำนวนว่า good appetite, bon appétit, Guten Appetit, buen apetito (อังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน และสเปนตามลำดับ) ซึ่งแปลตรงกันว่า ขอให้ทานให้อร่อยนะ (ดี + อยากอาหาร)

หาความสนุกกับมัน แล้วเราจะสนุกกับมัน และเก่งไปกับมันครับ

นอกจากนี้ วิชาภาษาทุกภาษาเป็นวิชาประสบการณ์ อาศัยแค่ท่องศัพท์ ท่องไวยากรณ์อย่างเดียวไม่ได้ผลหรอกครับ ผมเห็นคนจบปริญญาเอกหรือจบระดับที่สูงกว่าปริญญาตรี (Post-Graduate) แบบทำวิจัยมาจากเมืองนอกหลายคนแล้ว คนพวกนั้นเขียนได้ดี สำนวนเพราะ แต่พูดไม่คล่องครับ จะออกมาในลักษณะที่ดูเหมือนว่า มีศัพท์อยู่เต็มหัวแต่ใ้ช้ไม่ออก เหตุเพราะวันๆ อยู่แต่งานวิจัย เจอแต่บทความและต้องเขียนบทความ ดังนั้น ทักษะการอ่านและเขียนพวกนี้จะสุดๆ แต่การพูดและฟังมีแนวโน้มว่าจะแย่ครับ

นอกจากนี้ นักเรียนนอกบางพวก พอมาถึงก็เกาะอยู่แต่กับกลุ่มคนไทย พูดและใช้ภาษาไทยเหมือนอยู่บ้าน ซึ่งพวกนี้อาจจะ (ใช้ว่าอาจจะดีกว่า เดี๋ยวโดนด่า) พูดได้ไม่คล่องนัก (แต่ยังมีแนวโน้มที่ดีกว่าพวกทำวิจัยอยู่ดี)

สุดท้ายผมจะบอกว่า ถึงผมจบเมืองนอกมาจริง แต่คนที่เรียน/อยู่เมืองไทย ไม่เคยมาเรียนต่างประเทศแล้วเก่งภาษากว่าผมนั้นมีอีกเยอะครับ ใช่ว่าแค่ว่าต้องได้เรียนเมืองนอกแล้วถึงจะพูดภาษาอังกฤษได้เก่ง นี่ไม่ใช่เรื่องจริงครับ มันคือข้อแก้ตัวต่างหาก