ผู้ใช้:Brandy Frisky/quotes&poems

"คนที่คิดว่าตัวเองเก่ง มีความรู้ มักจะเกรียน... กุเรียกพวกนี้ว่าหงอกเกรียน มันคิดว่ามันรู้ทุกอย่าง มันถูกเสมอ อาการคล้ายๆผู้มีอำนาจ แมร่งเกรียน!
บางครั้ง กุก็เรียกว่า เกรียนหงอก แล้วแต่สถานการณ์ด้านความสละสลวยทางภาษา
หลักๆ มึงคิดดูดิ มันหลงตัวเองไง คิดว่ามีอำนาจเหนือผู้อื่น โดยไม่สนใจเรื่องอื่นๆ เช่น จิตใจ ความคิด สิ่งที่ควรจะเป็น
อ้างเหตุผลต่างๆนานาๆ เพื่อให้ได้รับชัยในการโต้เถียง ซึ่งรวมถึงวิถีอื่นๆเพื่อให้อีกฝั่งยอมเข้าไปง้อ
เพราะมันคิดว่ามันสำคัญเสียเหลือคนา
คนที่เขารู้จริง มักไม่พูด ไอ้พวกรุ้ครึ่งๆกลางๆ มักอวดรู้ อวดฉลาด อ้างนั่น นู่น นี่
และคำว่า "ไม่รู้" จะเป็นคำที่ไม่ออกจากปากพวกแมร่งเลย นอกจากปัดความรับผิดชอบไปให้คนอื่น เช่น "ผมไม่รู้ยังไม่ได้รับรายงานเรื่องนี้" (ทั้งๆที่ออกข่าวแมร่งทุกวัน)เป็นต้น
สมมุตินะ ถามว่า "บาเยงนอง" คืออะไร มันจะตอบๆๆๆๆ ผิดถูกไม่รู้ล่ะ ขอกุตอบ และอ้างทุกอย่างให้ดูน่าเชื่อถือ
เผลอๆนะ ถามว่า "พันท้ายนรสิงค์ทำหน้าที่อะไร" มันอาจจะตอบว่าทหารคุมกองเรือหลวง
แต่มันก็จะมีโคตรพ่อ(ของมัน) Database ทางทฤษฎีและประวัติศาสตร์อ้างอิง จนน่าเชื่อถือได้
แต่ไม่ว่าคำตอบนั้นจะผิดจะถูก จะรู้จริงหรือไม่รู้ ห้ามใครเถียง หรือมีความเห็นที่แตกต่าง
มันจะมองว่า "โง่...ไม่รู้เรื่อง" ในทันที และเข้าไปต่อต้านในวิถีทางที่พอทำได้ เช่น เถียงกันชิบหายวายป่วง เป็นต้น "

- Darkness Hero ขณะแสดงปาฐกถาธรรมให้ไอ้ขี้เมา

ถ้าคนที่ตัดสินเราจากแค่ว่าเล่นวิกิพีเดีย หรือไร้สาระนุกรมแล้ว อ้ายอีนั่นก็คงไม่ต่างอะไรจากเจ้าพวกผู้ดี ขี่รถเบนซ์ไล่เหยียบคนเดินถนนสินะ

สำหรับผมแล้วเนี่ย การเขียนวิกิพีเดียนี่ ง่ายกว่าการเขียนไร้สาระนุกรมเสียอีก เพราะการเขียนวิกิพีเดีย คือการศึกษาและรวบรวมข้อมูล ที่คนอื่นเขาคิดค้นไว้แล้วมาเรียบเรียงใหม่ให้อ่านง่าย เป็นขั้นตอน และสมบูรณ์แบบครบถ้วน แต่

การเขียนไร้สาระนุกรมกลับต่างกันออกไป การเขียนในไร้สาระนุกรมคือการนำข้อมูลที่มีมาสร้างข้อมูลใหม่ ที่แปลกแหวกแนว ซึ่ง ยากยิ่งนัก ซึ่งงานเขียนอีกพวก ที่มีเพื่อสร้างข้อมูลใหม่จากข้อมูลที่มีอยู่นั้น ก็คือการวิจัย

ความต่างที่ชัดเจนของงานวิจัยกับงานเขียนไร้สาระฯคือ การเขียนไร้สาระฯนั้น ต้องการเพียงการจุดประกายเพียงชั่ววูบ เขียนแว้บๆก็จบ แต่งานวิจัยนั้น ต้องผ่านด่านที่ยากเย็นแสนเข็ญ ในการลงมือปฎิบัติมาเป็นแรมปีเลยทีเดีย

สำหรับวิกิพีเดียนั้น ไม่ว่าจะได้บทความที่ดีเลิศเพียงแค่ไหน จะได้การยอมรับให้เป็นอภิมหาบทความคุณภาพยังไง ก็เป็นได้เพียง Literature Review ของงานวิจัยเท่านั้นเอง เนื่องจากนโยบายของวิกิเองที่ห้ามการลงงานวิจัยของตัวเอง แต่ก็ช่วยไม่ได้ หน้าที่ของวิกิพีเดียคือตรงนี้ ไม่ใช่การวิจัย

ผมเคยเขียนเคส ที่มีการเตรียมตัวค้นคว้ามาล่วงหน้า ๑ เดือน แบบชิวๆ แล้วเขียนออกมา ๖พันคำ (ทำ๖คน) เป็นภาษาอังกฤษ แล้วก็ใช้เวลาเขียนเพียงไม่กี่วันเท่านั้นเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเราแปลต้นฉบับภาษาอื่นมาอีกที ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่เลย ดูตัวอย่างง่ายๆ การสังหารหมู่ที่พอร์ตอาเทอร์ (ออสเตรเลีย) ที่ผมใช้เวลาแปล๒คืนเท่านั้นเอง

แต่ว่าไร้สาระฯทำแบบนั้นไม่ได้ จะไปแปลเขามา ก็เอามาทั้งดุ้นไม่ได้ เพราะว่าความต่างทางวัฒนธรรม ต้องมีการคิดอีกที ซึ่งยากยิ่งนัก

สำหรับผมแล้ว คนเขียนไร้สาระฯได้นั้น เก่งกว่าคนเขียนวิกิพีเดียได้เสียอีก อีกทั้งการเขียนไร้สาระนุกรมนั้น มีความท้าทายยิ่งกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การซ่อนสาระ ในความไร้สาระ (แต่ก็ไม่ได้บอกว่าชาววิกิฯโง่นะ บอกว่าเก่งคนละทางละกัน)

ดังนั้น สรุปแล้ว ไม่เห็นว่าจะมีอะไรที่น่าอายเลย กับการเป็นชาวไร้สาระนุกรม คนที่มาว่าชาวไร้สาระนุกรมต่างหากที่น่าอาย เป็นพวกเดียวกับผู้ดีขี่รถเบนซ์ไล่เหยียบคน

จับผิดหน่ะ ผมไม่ว่าหรอก ตราบใดที่ยังเป็นการจับผิดอย่างสร้างสรรค์ ซึ่งเรียกให้สวยๆก็คือการตรวจสอบนั่นแหละ อ้ายพวกจับผิดแบบกวนบาทา มันต้องโดนตีให้ตายไปข้างนึง แต่จับผิดอย่างสร้างสรรค์ ย่อมทำให้หน่วยงานเจริญ

คนบางคน คิดไปเองว่า "ถ้าชั้นเรียนหนักๆ ทำเกรดให้ดีๆ ชีวิตของชั้นในอนาคตจะสดสว่างสดใส ความสำเร็จจะรอคอยชั้นอยู่เบื้องหน้า"

คนบางคน คิดไปเอง "ถ้าชีวิตนี้ชั้นจะทุ่มเทให้เพียงแต่การงาน ไม่สนใจสังคมรอบข้าง ไม่ทำอะไรที่คิดว่าไร้สาระ มุ่งทำแต่สิ่งที่คิดว่ามีสาระ แล้วชีวิตของฉันจะมีความก้าวหน้าในชีวิต หน้าที่ การงาน"

แต่ อนิจจา สิ่งที่เขาค้นพบนั้นคือความว่างเปล่า

เขาอาจจะได้พบคนบางคนที่ "ไม่เห็นว่ามันจะตั้งใจเรียนเลย" แต่กลับทำคะแนนสอบได้ดีกว่า เจอใครบางคนที่ "เกรดแม่งโคตรจะต่ำเลย สมัยเรียนชั้นเหยีบยมันมาตลอดแหละ" แต่กลับมีความก้าวหน้าในหน้าที่การงานมากกว่า

บางครั้ง เขากลับมองคนที่เขาคิดว่าไม่ทุ่มเทเท่าเขา แต่มีความก้าวหน้ามากกว่าว่า "แม่งเลียนาย" "นายตาไม่ถึง" ฯลฯ แต่เขาไม่เคยคิดจะมองตัวเองหรอกว่า "ขืนให้เขาเป็นนายคน ก็มีแต่เก็บงานไว้ทำคนเดียว ไม่มีความสามารถในการเป็นผู้นำ"

บางคน เพื่อเอาชนะ เขากลับทุ่มเทกับงานมากขึ้นๆ ๆ ๆ จนลืมครอบครับไป จนพอได้เหลียวหลังมาอีกที เขาจึงได้พบว่า ครอบครัวที่อบอุ่นของเขานั้น กลายเป็นบ้านแตกสาแหรกขาดไปเสียแล้ว

ลูก ที่ไม่ได้รับความอบอุ่นจากพ่อ-แม่ แต่กลับถูกบังคับให้บ้าเรียนตาม เพื่อดำเนินรอยตามวัฎสงสารเดียวกับที่พ่อ/แม่เคยทำมา ถ้าโชคดี ลูกตามรอบเดิมของผู้ให้กำเนิด โชคร้ายก็เตลิดไปไหนต่อไหน

คู่ครอง ชีวิตคู่ที่ควรจะอบอุ่น กลับปล่อยให้คู่ครองนอนหนาวเย็นแต่เพียงผู้เดียว โชคดี คือคู่ครองจงรักษ์ โชคร้ายคือเขาถูกสวมเขา

ตัวเอง ที่มุมานะแบบไร้ทิศทาง ทำงานเยี่ยงเครื่องจักรนั้นเล่า แม้แต่เครื่องจักรยังต้องการเวลาพักเพื่อยืดอายุการทำงาน ดังนั้น อย่าได้ถามถึงร่างกายคนอันมีเลือดเนื้อเลย

คนเหล่านี้ล้วนเป็นทุกข์เมื่อเห็นคนที่ตัวเองเห็นว่า "ไร้สาระ" มีความสามารถเท่าเทียม/มากกว่าตน, มีความก้าวหน้ามากกว่าตน หรือมีความสุขมากกว่าตน

ทำไมเขาถึงเป็นทุกข์หน่ะเหรอ? ก็เพียงแต่ว่าอิจฉาเท่านั้นเอง เขามีภวตัณหาว่าอยากมีความสุข, ความเจริญ หรือความสามารถเช่นนั้นบ้าง มีความทุกข์จากวิภาวตัณหาว่า ทำไมเราจึงไม่เก่งกว่า/ก้าวหน้ากว่า หรือมีความสุขมากกว่า

อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่เขาเหล่านั้นยังไม่เข้าใจ เขาจักพยายามทุกวิถีทางที่จะล้มคนเหล่านั้นลงให้ได้โดยไม่สนใจอะไรเลย

มนุษย์เรานี้นั้น ขอเพียงเข้าใจโลกว่า ทุกสิ่งล้วนอนิจจัง ความพยายามที่ทำมานั้น สุดท้าย ก็เพียงอากาศธาตุ มีทรัพย์-เสียทรัยพ์ มีลาภ-เสื่อมลาภ มียศ-เสื่อมยศ นี้เป็นเรื่องธรรมดา ตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้ สิ้นไปก็ไม่รับรู้

ดังนั้น วันนี้ ทำสิ่งที่ทำให้ตัวมีความสุขจะดีกว่า หวังทำงานเพราะเรารักในงาน มีครอบครัว แบ่งเวลาให้ครอบครัว มีเพื่อน แบ่งเวลาให้เพื่อน เพราะความสุขนั้นล้วนเกิดมาจากใจเราทั้งนั้น

บางครั้ง เรื่องบางเรื่อง ถ้ามันตั้งอยู่ตรงนั้น มันก็ไม่มีอะไร แต่คนบางคนกลับหยิบยกมันขึ้นมา จนทำให้ใจเป็นทุกข์ แต่แล้วก็หยิบยกเรื่องทุกข์มาใส่ตัวเอง โดยไม่ได้คิดว่า เพื่ออะไร?

นี่หล่ะหนอ คนเรา