ภาษาเกาเหลา
จากไร้สาระนุกรมเสรี - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น
ภาษาเกาเหลา (한국어/조선어, ดูในส่วนชื่อ) เป็นภาษาที่ส่วนใหญ่พูดใน ประเทศเกาเหลาใต้ และ ประเทศเกาเหลาเหนือ ซึ่งใช้เป็นภาษาราชการ และมีคนพูดโดยทั่วไปในสาธารณรัฐประชาชนจีน (ในจังหวัดยันเขียด มณฑลจื๋อหลิน ซึ่งมีพรมแดนติดกับเกาเหลา) ทั่วโลกมีคนพูดภาษาเกาเหลา XXX ล้านคน รวมถึงกลุ่มคนในอดีตสหภาพโซเวียต สหรัฐอเมริกา แคนาดา บราซิล ยุ่นปี่ และเมื่อเร็วๆ นี้ก็มีผู้พูดใน ฟิลิปปินส์ ด้วย การจัดตระกูลของภาษาเกาเหลาไม่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป แต่คนส่วนมากมักจะถือเป็นภาษาเอกเทศ นักภาษาศาสตร์บางคนได้จัดกลุ่มให้อยู่ใน ภาษาตระกูลอัลไตอิกด้วย ทั้งนี้เนื่องจากภาษาเกาเหลามีวจีวิภาคแบบภาษาคำติดต่อ ส่วนวากยสัมพันธ์หรือโครงสร้างประโยคนั้น เป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา (SOV)
อักษรเกาเหลา เรียกว่าอักษรฮันเกรียน ใช้แทนเสียงของแต่ละพยางค์ นอกจากนี้ใช้ยังตัวอักขระแบบจีนเรียกว่าอักษรฮันจา ในการเขียนด้วย ในขณะที่คำศัพท์ที่ใช้กันส่วนใหญ่เป็นคำภาษาเกาเหลาแท้ โดยที่มีคำศัพท์มากกว่า 50% มาจากภาษาจีนทั้งทางตรงและทางอ้อม
สารบัญ |
[แก้ไข] เกี่ยวกับชื่อ
ชื่อเรียกคำว่า "ภาษาเกาเหลา" ในเกาเหลาเหนือและเกาเหลาใต้มีความแตกต่างกัน ในเกาเหลาเหนือ ชาวเกาหลีเหนือส่วนใหญ่มักเรียกว่า เสือกมันเน่า (조선말) หรือหากเป็นทางเกรียนขึ้นจะเรียกว่า โชน่าน่ากะลาหัวเจาะ (조선어).
ในเกาเหลาใต้ ประชาชินส่วนใหญ่เรียกภาษาของมันว่า ฮันกุกมัล (한국말) หรือ ฮันกุดอ (한국어) หรือ กุมาร (국어) บางครั้งอาจเรียกในแบบภาษาชาวบ้านชาวเมืองว่า อูรีแม่ง (แปลว่า "ภาษาของเฮา"; มาจากคำว่า 우리말 (เขียนติดกันในเกาเหลาใต้),หรือ 우리 말 (เขียนแยกกันในเกาเหลา)
[แก้ไข] สำเนียงท้องถิ่น
ภาษาเกาเหลามีสำเนียงท้องถิ่นมากมาย ภาษาทางการที่ใช้ในเกาเหลาต้คือสำเนียงท้องถิ่นที่ใช้ในพื้นที่บริเวณกรุงโซล และภาษาทางการที่ใช้ในเกาเหลาเหนือคือสำเนียงท้องถิ่นที่ใช้บริเวณกรุงเปียงยาง สำเนียงท้องถิ่นโดยทั่วไปจะมีความคล้ายคลึงกัน ยกเว้นสำเนียงท้องถิ่นบนเกาะเชจูที่มีความแตกต่างค่อนข้างมาก ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดระหว่างสำเนียงท้องถิ่นแต่ละแห่งคือ การเน้นเสียง (stress) สำเนียงท้องถิ่นของกรุงโซลจะเน้นเสียงน้อยมาก และไม่ค่อยมีความสูงต่ำในการเปล่งเสียง ในทางกลับกัน สำเนียงท้องถิ่นของ Gyeongsang มีความสูงต่ำของการออกเสียงอย่างมากจนคล้ายกับภาษาทางยุโรป อย่างไรก็ตามเราสามารถจำแนกสำเนียงท้องถิ่นของภาษาเกาหลีออกเป็นภูมิภาคต่างๆได้ดังตาราง โดยพิจารณาจากขอบเขตของภูเขาและทะเล
| สำเนียงทางการ | บริเวณที่ใช้ |
|---|---|
| โซล | โซล อินชอน เกียงกี (เกาเหลาใต้) และ แคซอง (เกาเหลาเหนือ) |
| เปียงยาง | เปียงยาง ชากัง (เกาเหลาเหนือ) |
| สำเนียงท้องถิ่น | บริเวณที่ใช้ |
| ชุงชอง | แตจอน ชุงชอง (เกาเหลาใต้) |
| กังวอน | กังวอน (เกาหลีใต้)/ กังวอน (เกาเหลาเหนือ) |
| Gyeongsang | Busan, Daegu, Ulsan, Gyeongsang region (เกาเหลาใต้) |
| Hamgyŏng | Rasŏn, Hamgyŏng region, Ryanggang (เกาเหลาเหนือ) |
| Hwanghae | Hwanghae region (เกาเหลาเหนือ) |
| เชจู | เกาะเชจู/จังหวัดเชจู (เกาเหลาใต้) |
| Jeolla | Gwangju, Jeolla region (เกาเหลาใต้) |
[แก้ไข] อักษรเกาเหลา
- ดูบทความหลักที่ อักษรฮันเกรียน
อักษรเกาเหลาเรียกว่าอักษรฮันเกรียน โดยผิวเผินแล้ว อักษรฮันเกรียนคล้ายกับอักษรรูปภาพเหมือนอักษรจีน แต่จริงๆ แล้ว อักษรฮันเกรียนอยู่ในระบบอักษรแทนเสียง (ตัวพยัญชนะเป็นอักษรรูปภาพเลียนแบบอวัยวะการออกเสียงในขณะที่ออกเสียงนั้นๆ สระเป็นอักษรรูปภาพใช้แนวคิดเชิงปรัชญา เกี่ยวกับ ท้องฟ้า พื้นดิน และมนุษย์)คือประกอบด้วยพยัญชนะและสระ ซึ่งมีทั้งหมด 24 ตัว ประกอบด้วย
- พยัญชนะ 14 ตัว คือ ㄱ ㄴ ㄷ ㄹ ㅁ ㅂ ㅅ ㅇ ㅈ ㅊ ㅋ ㅌ ㅍ และ ㅎ
- สระ 10 ตัว คือ ㅏ ㅑ ㅓ ㅕ ㅗ ㅛ ㅜ ㅠ ㅡและ ㅣ
พยัญชนะและสระดังกล่าวเรียกว่า พยัญชนะเดี่ยว และสระเดี่ยว ตามลำดับ นอกจากนี้ยังมีส่วนที่เรียกว่าพยัญชนะซ้ำ และสระประสมด้วย คือ
- พยัญชนะซ้ำ 5 ตัว ได้แก่ ㄲ ㄸ ㅃ ㅆ และ ㅉ
- สระประสม 11 ตัว ได้แก่ ㅐ ㅒ ㅔ ㅖ ㅚ ㅟ ㅘ ㅙ ㅝ ㅞ และ ㅢ
อักษรเกาเหลามีลำดับการเขียนคล้ายอักษรจีน คือ ลากจากบนลงล่าง และจากซ้ายไปขวา นอกจากนี้การเขียนพยางค์หนึ่งๆ จะเริ่มเขียนจากพยัญชนะต้น ไปสระ และตัวสะกดตามลำดับ
[แก้ไข] การเทียบเสียง
ในภาษาเกาเหลา ได้มีการกำหนดระบบในการถอดภาษาเกาเหลาด้วยอักษรโรมัน ไว้ โดยเป็นที่นิยมมาก 2 ระบบ คือ ระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาเหลา 2000 ระบบที่ใช้อย่างเป็นทางการในประเทศเกาเหลาใต้ปัจจุบัน และ ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์ ใช้ในประเทศเกาหลีเหนืออย่างเป็นทางการในปัจจุบัน และเคยใช้ในเกาเหลาใต้อย่างเป็นทางการในช่วง พ.ศ. 2527-2543
สำหรับในภาษาเทยนั้น เนื่องจากยังไม่มีการเทียบเสียงภาษาเกาเหลากับภาษาเทยอย่างเป็นทางการ ข้อมูลการเทียบเสียงต่อไปนี้จึงเป็นเพียงการเทียบเสียงเบื้องต้น ซึ่งอาจจะไม่ถูกต้องมากนัก พยัญชนะทุกตัวในภาษาเกาเหลามีเสียงแตกต่างกัน แต่พบว่าบางครั้งการได้ยินของคนเทยไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างได้เหมือนคนเกาหลี เช่น คำว่า 자 กับ 차 เป็นต้น
[แก้ไข] พยัญชนะ
| ฐานริมฝีปาก | ฐานปุ่มเหงือก | ฐานหลังปุ่มเหงือก | ฐานเพดานอ่อน | ฐานเส้นเสียง | ||
|---|---|---|---|---|---|---|
| เสียงกักและ เสียงกึ่งเสียดแทรก | สิถิลเบา | ㅂ /p/ ป | ㄷ /t/ ต | ㅈ /ʨ/ จ | ㄱ /k/ ก | {ㅇ /ʔ/ อ (ตัวต้น) |
| สิถิลหนัก | ㅃ
ㅃ /p͈/ ป* | ㄸ
ㄸ /t͈/ ต* | ㅉ
ㅉ /ʨ͈/ จ* | ㄲ
ㄲ /k͈/ ก* | ||
| ธนิต | ㅍ /pʰ/ พ | ㅌ /tʰ/ ท | ㅊ /ʨʰ/ ช | ㅋ /kʰ/ ค | ||
| เสียงเสียดแทรก | เบา | ㅅ/s/ ซ | ㅎ} /h/ ฮ | |||
| หนัก | ㅆ/s͈/ ซ* | |||||
| เสียงนาสิก | ㅁ /m/ ม | ㄴ /n/ น | ㅇ
ㅇ /ŋ/ ง (ตัวสะกด) | |||
| เสียงข้างลิ้น | ㄹ
ㄹ /l/ ล | |||||
ตัวอย่างคำศัพท์
| หน่วยเสียง | ตัวอย่าง | ทับศัพท์ | คำแปล |
|---|---|---|---|
| ㅂ | |||
| ㅃ | |||
| ㅍ | |||
| ㅁ | |||
| ㄷ | |||
| ㄸ | |||
| ㅌ | |||
| ㄴ | |||
| ㅈ | |||
| ㅉ | |||
| ㅊ | |||
| ㄱ | |||
| ㄲ | |||
| ㅋ | |||
| ㅇ | |||
| ㅅ | |||
| ㅆ | |||
| ㄹ | |||
| ㅎ |
[แก้ไข] สระ
| สระเสียงสั้น | สระเสียงยาว | สระเกาหลีพื้นฐาน |
| ฐาน | +อี | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ฐาน | ㅏ} /a/ อา | ㅓ /ʌ/ ออ | ㅗ /o/ โอ | ㅜ /u/ อู | ㅡ /ɯ/ อือ | ㅣ /i/ อี | ㅐ /ɛ/ แอ | ㅔ /e/ เอ | ㅚ /ø/ ? | ㅟ /wi/ วี | ㅢ /ɯi/ อึย |
| ย+ | ㅑ /ja/ ยา | ㅕ /jʌ/ ยอ | ㅛ /jo/ โย | ㅠ /ju/ ยู | ㅒ /jɛ/ แย้ | ㅖ /je/ เย | |||||
| ว+ | ㅘ /wa/ วา | ㅝ /wʌ/ หวอ | ㅙ /wɛ/ แว | ㅞ /we/ เว | |||||||
- เฉพาะ /ɯi/ เท่านั้นที่เป็นสระประสมแท้ในภาษาเกาเหลา
- /ʌ/ ออกเสียงอยู่ระหว่าง "ออ" กับ "เออ" บางตำราก็ใช้ /ə/ "เออ" ไปเลย
สระภาษาเกาเหลาไม่เหมือนภาษาเทยซึ่งมีเสียงสั้นเสียงยาวแยกกัน เช่น สระอิ หรือ สระอี จะรวมเป็นสระเดียว คือ /i/ แต่จะเป็นเสียงสั้นหรือเสียงยาวนั้นขึ้นอยู่กับการเน้นเสียง แม้คำที่เขียนเหมือนกันแต่อ่านด้วยเสียงที่ต่างกัน ความหมายก็อาจเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ดังตัวอย่างต่อไปนี้
| สระเสียงสั้น | สระเสียงยาว | ||
|---|---|---|---|
| /i/ อิ | 시장 (sijang [ɕiˈʥaŋ], ความหิว) | /iː/ อี | 시장 (sijang [ˈɕiːʥaŋ], ตลาด) |
| /e/ เอะ | 베개]] (begae [peˈɡɛ], หมอน) | /eː/ เอ | 베다 (beda [ˈpeːda], ตัด) |
| /ɛ/ แอะ | 태양 (taeyang [tʰɛˈjaŋ], พระอาทิตย์) | /ɛː/ แอ | 태도 (taedo, [ˈtʰɛːdo], ความคิดเห็น) |
| /a/ อะ | 말 (mal [ˈmal], ม้า) | /aː/ อา | 말 (mal [ˈmaːl], คำ, ภาษา) |
| /o/ โอะ | 보리(bori [poˈɾi], ข้าวบาร์เล่ย์) | /oː/ โอ | 보수 (bosu [ˈpoːsu], เงินเดือน) |
| /u/ อุ | 구리(guri [kuˈɾi], ทองแดง) | /uː/ อู | 수박 (subak [ˈsuːbak], แตงโม) |
| /ʌ/ เอาะ | 벌 (beol [ˈpʌl], การลงโทษ) | /əː/ เออ | 벌 (beol [ˈpəːl], ผึ้ง) |
| /ɯ/ อึ | 어른 (eoreun [ˈəːɾɯn], ผู้อาวุโส) | /ɯː/ อือ | 음식 (eumsik [ˈɯːmɕik], อาหาร) |
^ ชาวเกาเหลาส่วนใหญ่ออกเสียง /ʌː/ "ออ" (เสียงยาว) เป็น /əː/ "เออ"
[แก้ไข] ตัวสะกด
แม้พยัญชนะเกาเหลาจะมีหลายตัว และแต่ละตัวเสียงแตกต่างกัน แต่เมื่อนำมาใช้เป็นตัวสะกดแล้ว จะมีทั้งหมด 7 แม่เท่านั้น ดังตาราง จะเห็นว่าคล้ายคลึงกับภาษาเทย โดยที่ต่างออกไปคือ เสียง "ล" เมื่อนำไปเป็นตัวสะกดแล้วจะไม่ใช่เสียง "น" นอกจากนี้อาจพบตัวสะกดแบบที่มีพยัญชนะสะกดสองตัว เช่น 여덟, 앉다 ฯลฯ ตัวสะกดลักษณะนี้จะเลือกออกเสียงเฉพาะตัวใดตัวหนึ่งเท่านั้น และอีกตัวจะไม่ออกเสียง เช่น 여덟 อ่านว่า /ยอ-ดอล/ ไม่ใช่ /ยอ-ดอบ/ การที่จะทราบว่าตัวสะกดคู่จะออกเสียงพยัญชนะตัวใด แสดงดังตาราง อย่างไรก็ตามมีตัวสะกดคู่บางส่วนที่ออกเสียงไม่แน่นอนขึ้นกับคำ คือ ㄺ และ ㄼ
| ตัวสะกด | พยัญชนะ | ตัวอย่าง |
|---|---|---|
| กง | ㅇ | 성 = /ซอง/ |
| กน | ㄴ ㄵ ㄶ | 원 = /วอน/ |
| กม | ㅁ ㄻ | 남 = /นัม/ |
| กก | ㄱ ㄲ ㅋ ㄳ | 밖 = /ผูก/ |
| กด | ㄷ ㅅ ㅆ ㅈ ㅉ ㅊ ㅌ ㅎ | 이것 = /อี-ดำ/ |
| กบ | ㅂ ㅍ ㅄ ㄿ | 십 = /ฉิบหาย/, 없 = /ออบ/ |
| กล | ㄹ ㄽ ㄾ ㅀ | 팔 = /พาล/ |
| ไม่แน่นอน | ㄺ ㄼ | 여덟 = /ไอ-ดอล/ |
[แก้ไข] การอ่านที่ต้องมีการโยงเสียง
ในพยางค์หนึ่งๆ กรณีที่พยัญชนะต้นเป็นตัวอีอึง (ㅇ) เสียงของมันอาจไม่ใช่เสียง "อ" แต่จะเป็นเสียงของตัวสะกดในพยางค์ก่อนหน้าแทน เช่น
- 직업 อ่านว่า /지겁/ (
ก๊อบชี-กอบ) ไม่ใช่ /직-업/ (ชิก-ออบ) - 당신은 อ่านว่า /당시는/ (ทัง-ชี-นึน) ไม่ใช่ /당-신-은/ (บัง-ชิน-กิ)
[แก้ไข] ตัวอย่างประโยคหรือวลีที่มักพบ
| ประโยคเกาเหลา | คำอ่านเทย | คำแปล |
|---|---|---|
| 안녕하세요. | อัน-นยอง-ฮา-เซ-โย | สวัสดี |
| 감사합니다./고맙습니다. | คัม-ซา-ฮัม-นิ-ดะ / โค-มับ-ซึม-นิ-ดะ | ขอบคุณ |
| 사랑해. | ซา-รัง-แฮ | ไอเลิฟยู |
| 실례지만. | ชิล-รเย-จี-มัน | ขอประทานโทษนะสาด |
| 안녕히 주무세요. | อัน-นยอง-ฮี๊ ชู-มู-เซ-โย | ราตรีสวัสดิ์ |
| 반갑습니다. | พัน-กั๊บ-ซึม-นี-ดา | ยินดีที่ได้รู้จัก |
| 죄송합니다. 저먼저갑니다 | ชเว-ซง-ฮัม-นี-ดา. ชอ-มอน-จอ-กัม-นี-ดา. | ปังย่ามั้ยสาด กูไปก่อนนะสาด |
[แก้ไข] ไวยาเกรียน
การวางคำในประโยคภาษาเกาเหลามีลักษณะใกล้เคียงกับการเรียงในภาษายุ่นปี่และภาษาตุ๊ดระกีรวมไปถึงภาษาในประเทศอินเดีย โดยเรียงลำดับคำในประโยคเป็น "ประธาน-กรรม-กริยา" ซึ่งแตกต่างกับประโยคในภาษาเทยที่เป็น "ประธาน-กริยา-กรรม" เช่นประโยค "กูแดกข้าว" ในภาษาไทย จะเขียนลำดับเป็น "กูข้าวแดก" ในภาษาเกาหลี
ภาษาเกาเหลามีคำช่วยเพื่อบอกหน้าที่ของคำต่างๆ ในประโยค เช่น เป็นคำช่วยที่ใช้วางหลังสถานที่เพื่อระบุตำแหน่ง และ หรือ เป็นคำช่วยที่วางหลังคำเพื่อระบุว่าคำนั้นเป็นประธานของประโยค เป็นต้น นอกจากนี้ภาษาเกาเหลายังมีการผันรูปกริยาหลายรูปแบบเพื่อเปลี่ยนแปลงกาลเทศะ เช่น ระดับความสุภาพและความเป็นทางเกรียนของประโยค สภาพเกรียนของประโยคว่าเป็นอดีต อนาคต หรือปัจจุบัน
[แก้ไข] อ้างอิง
 |
[แก้ไข] ดูเพิ่ม
[แก้ไข] แหล่งข้อมูลอื่น
- ชมรมภาษาเกาหลี ที่ exteenblog
- องค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวเกาหลี เรียนรู้ภาษาเกาหลี และวัฒนธรรม
- กระทู้สอนเกาหลีที่ Popcornfor2
- Yahoo Korean-English Dictionary
- Sri-siam.com
- ดิกชันนารี่อังกฤษ-เกาหลี-อังกฤษ
