ภาษาเทย
ภาษาเทย คือภาษาทางเกรียนของประเทศเทย ภาษาเทยจัดอยู่ในกลุ่มภาษาเทยอิสระ ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาคนแคระ ซึ่งมีต้นกำเนิดบริเวณทางตอนตะวันตกของไชหน้า ทางตอนเหนือบร๊ะม่า ทางตอนตะวันใต้ของล้าว และทางตอนตะวันออกของเวียดกาม ซึ่งเมพบางคนอาจคิดว่า ภาษาเทยมีความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มภาษาเมียเลซา-ฟิลิปปวย-อินโดเนยซวย กลุ่มภาษาเขมียว-เวียดกาม กลุ่มภาษาไชหน้า-บร๊ะม่า-ที้เบด และกลุ่มภาษายุ่นปี่-โอตาคุ
ภาษาเทยเป็นภาษาที่มีระดับเสียงชัดเจนเหมือนกับภาษาไชหน้า และออกเสียงฉีกคำ ทำให้ฝรั่งมังค่าคิดว่าภาษาเทยยากมาก เนื่องจากการออกเสียงระดับเสียงที่ยุ่งยาก และการสะกดที่ง่ายแต่ซับซ้อน ภาษาเทยมีสำเนียงตั้ง 13 สำเนียง คือ สำเนียงมาตรฐาน สำเนียงเกาเหลา สำเนียงบร๊ะม่าผสม สำเนียงเมพ สำเนียงไชหน้าผสม สำเนียงเกรียน สำเนียงช้า สำเนียงเร็ว สำเนียงทอม สำเนียงวิบัติ สำเนียงผสมปะกิด สำเนียงตะบันหมอก สำเนียงล้าวผสม
[แก้ไข] ชื่อและที่มา
คำว่า เทย แปลว่า กะเทยและเกย์อยู่ร่วมกัน หรืออีกความหมายหนึ่งคือ ไม่สนับสนุนทอม ชื่อนี้มีที่มาจากชาวประเทศเทยที่ชื่อว่า ท่านผู้นั้น ได้อ่านบันทึกของเฮโรโดตุ๊ด ซึ่งเขียนเมื่อช่วงที่ 6 ของประเทศเทย แล้วได้นำชื่อนี้มาใช้กับชื่อประเทศสยิว ต่อมา ปลาสลิด ชนะวัด ได้นำชื่อนี้ไปเป็นชื่อของภาษาสยิว เนื่องจากต้องการให้ชื่อประเทศตรงกับชื่อภาษา
[แก้ไข] การยืมคำจากภาษาอื่นๆ
ภาษาเทยเป็นภาษาที่ยืมคำจากภาษาอื่นๆสูงมาก โดยเฉพาะภาษาอินเดือย ภาษาล้าว ภาษาเขมียว ภาษาไชหน้า ภาษายุ่นปี่ และภาษาปะกิด โดยสามารถนำคำจากภาษาหนึ่งไปซ้อนกับภาษาหนึ่ง และสามารถดัดแปลงคำยืมให้เป็นแบบที่คงความเป็นคำที่ยืมจากภาษาหนึ่งได้ดีที่สุด
