ภาษี
จากไร้สาระนุกรมเสรี - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น
จะมีมาก จะมีน้อย ก็จ่ายมา
— สโลแกนของกรมสรรพาเกรียน- คนจ่ายภาษีสิโง่ คนหนีภาษีสิเมพ!
— ทุจศีล กินชะมัด - ถ้าหนีภาษีแล้วเมพ คนที่จับได้ก็เมพกว่าสินะ
— คอมอชวย - โลกนี้มีอยู่สองสิ่งที่มองไม่เห็น นั่นคือ ความตาย และภาษี
— เบนจามิน แฟรงคลิน - โลกนี้ มีอยู่สองสิ่งที่เราไม่มีทางหนีพ้น นั่นคือ ความตายและภาษี ดังนั้นจ่ายมาซ่ะ
— กรมสรรพาเกรียน - จงอย่าถามว่าประเทศจะให้อะไรคุณ แต่จงถามว่าคุณจะให้อะไรประเทศ
— ท่านผู้นั้น - อันที่จริงควรจะบอกว่า อย่าถามว่าคุณให้อะไรกับประเทศ แต่คุณตรวจสอบและถามว่าใครเอาอะไรที่คุณให้ประเทศไปใช้อย่างไร
— พนังงานโรงงานรายหนึ่ง - ถ้าเราต้องเสียภาษีเยอะ นั่นแปลว่าเรามีรายได้เยอะไม่ใช่เรอะ
— ผู้ประกอบการรายหนึ่ง - ภาษีแม่งวุ่นวายโคตร ต้องจ่ายพี่แกทุกเดือน เซ็งโคตร
— ผู้ประกอบการรายหนึ่ง - อย่าถามว่าประเทศชาติให้อะไรกับคุณ แต่จงถามว่าคุณจ่ายภาษีให้ประเทศชาติเท่าไร อย่าถามว่านักการเมียเอาภาษีไปทำอะไร เพราะคำตอบมันปวดใจไทยทุกคน
— ใครคนหนึ่ง - ช่วยกันทำบุญทำทานให้ผมได้มีเงินเที่ยวผับด้วยนะคร้าบบบบบ
— ลูกนักการเมียเทย
พาเสีย ภาษี คือสิ่งที่ประชาชน ต้องจ่ายให้ผู้มีอำนาจมากกว่าตนปกครอง เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายของรัฐบวยในการทุจริตต่างๆ หรือสะสมไว้ใช้กันเอง โดยที่พาเสียภาษีจะมีช่องทางจ่ายได้หลากหลายรูปแบบ ทั้งเป็นสิ่งของ เงินตรา หรือแ้ม้แต่การทำงาน/แรงงาน และมีภาษีหลากหลายชนิดที่พึงจ่าย และพาเสียภาษี ยังเป็นสิ่งที่ผู้มีอำนาจมากกว่าตนปกครองบังคับให้จ่าย เพื่อแลกกับการคุ้มครอง (ตรงไหนวะ์?)อาศัยอยู่ในประเทศ
[แก้ไข] ทำไมต้องเสียภาษี?
แต่เดิมทีนั้น มนุษย์อยู่ร่วมกันโดยอาศัยหลักแบ่งปันเอื้ออาทร ถือว่าของทุกอย่างที่ในเผ่าของตนมีนั้น เป็นของใช้ส่วนรวม ผู้นำนั้น คือผู้ที่มีกรรมสิทธิ์ในการแบ่งปันว่า จะใช้ทรัพยากรในเผ่าอย่างไร เพื่อให้เผ่านั้นอยู่รอดและเจริญรุ่งเรืองขึ้น
แต่ต่อมา ผู้นำเผ่าเกิดมีความโลภ เลยถือว่าของทุกอย่างในเผ่าเป็นของของตัว และคนในเผ่านั้นมีหน้าที่จัดหาทรัยพยกรมาให้ตัวแทน เพื่อแลกกับคนคุ้มครองนั่นเอง
ความเป็นอยู่ของมนุษย์ที่พัฒนามากขึ้น จนเกิดเป็นอารายธรรมนั้น ทำให้การอยู่เป็นกลุ่มเป็นเผ่านั้น พัฒนาเป็นเมือง และรัฐ และสถานะของผู้นำเผ่า จึงพัฒนามาเป็นผู้นำรัฐ หรือ จ้าวรัฐนั่นเอง โดยจ้าวรัฐ จะทำหน้าที่ ปกครองดูแล รัฐของตน โดยนำเงินภาษีมาใช้จ่ายในงานต่างๆ ตามหัวข้อที่จะกล่าวต่อไป
ใครไม่จ่ายก็จะถูกจับ ลงโทษ เนรเทศ หลอกเก็บสบู่ นำไปขายถั่วดำถั่วแดง หรือแม้แต่ประหารชีวิต
[แก้ไข] การใช้จ่ายภาษีในยุคที่คนไม่กี่คนเป็นผู้มีอำนาจ
สิ่งที่จ้าวรัฐ หรือผู้ปกครองอาจจะนำเงินภาษีไปใช้จ่ายมีดังนี้
[แก้ไข] ทำสงครามและจัดทัพ
อันนี้ ยอดฮิต ติดชาร์ท มากๆ เป็นเรื่องที่ทำให้ผู้ปกครองทุกรายต้องปวดหัวทุกรายเนื่องจากค่าใช้จ่ายในการทำสงครามนั้น มากมายคณานับ..... ถ้าต้องการความเข้าใจเพิ่ม โปรดอ่านตำราพิชัยสงครามของซุนวู (ซุนจื่อปิงฝ่า) บทที่ ๒ ว่าด้วยการวางแผน ซึ่งกล่าวว่า[1]
มันจะไปทำสงครามกันทำไม อยู่บ้านเฉยๆ มันจะตายมั้ย
— หมัก พูดถึงการทำสงคราม
การจัดทัพ ก็ไม่ใช่ว่าพี่แกจะทำสงครามอย่างเดียวด้วย ยังมีทั้งการประจำการเฝ้าป้องกันจุดยุทธศาสตร์ที่ต่างๆ รักษางานโยธา(เช่นสะพานส่งน้ำ) ลาดตระเวน และแม้แต่ทำหน้าที่คล้ายๆตำรวจ
สมัยก่อน ยังไม่มีคำว่าตำรวจ หรือหน่วยตำรวจที่ทำงานเป็นองค์กรเหมือนปัจจุบัน อย่างยุคโรมัน ก็จะมีพวกที่เรียกว่า Prefect ส่วนพัฒนามาหน่อยก็ยุคกลาง เรียกว่า Night Watch(กลุ่มติดอาวุธดูแลเมืองยามกลางคืน) และทหารยามในเมือง
[แก้ไข] งานก่อสร้าง
งานก่อสร้าง บำรุงรักษา สาธารณูปโภค อันนี้ก็ติดอันดับรองจาก ทำสงครามเลยทีเดียว ถนน หนทางทั้งหลาย ที่เชื่อมเมืองในดินแดน กำแพงรอบเมืองหรือเขื่อนกั้นน้ำ สายพานส่งน้ำ ป้อมค่ายปราการ พระราชวังปราสาท ทำเนียบรัฐบวม ทำเนียบประธานาทิปบ่เลว อนุสาวรีย์ (โดยเฉพาะในประเทศที่ปกครองด้วยระบอบเผด็จกู + คอมมะหน่อย เช่น เกาเหลาเหนือ) วัดโบสถ์เจดีย์ หรือสิ่งปลูกสร้างพิเศษ ต่างใช้เงินภาษีเราๆ ท่านๆ ไปสร้าง และบำรุงรักษาทั้งนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งก่อสร้างที่แผ่นดินใช้ (ประเทศ/กองทัพ และประชาชน)
อย่างไรก็ตาม ความเสื่อมโทรมลงเพราะ พยาธิกัดกิน มักจะทำให้สิ่งก่อสร้างต่างๆไม่ได้รับการดูแลเท่าที่ควร จนเกิดการชำรุดเร็วกว่าที่ควรจะเป็น
[แก้ไข] เก็บเข้าคลัง
เก็บไว้ในคลังเป็นเหตุผลทั่วไปในการเรียกเก็บภาษีเลย
จ้าวรัฐบางราย ชอบเก็บไว้อวดรัฐอื่นๆ ให้เห็นถึงความร่ำรวยของตน
กลับกัน บางรายเก็บไว้เพื่อใช้ในยามจำเป็น เช่นรับมือภัยธรรมชาติ ซื้อสินค้าวัตถุดิบ(เพื่อผลิตไปขายอีกต่อหนึ่ง) เก็บเป็นเงินกองกลาง บำเน็จบำนาญ รางวัล ฯลฯ
[แก้ไข] สนับสนุน ค่าใช้จ่ายงานพลเรือน
เมื่อมีการก่อสร้างงานโยธา ก็ต้องมีการใช้งาน โบสถ์วัด โรงเรียน โรงพยาบาล สะพานส่งน้ำ จำต้องมีเงินไว้ดำเนินการและบำรุงรักษา เงินภาษีที่ได้ก็นำมาโปะตรงนี้ เืพื่อใ้ห้ประชาชนอยู่อย่างมีความสุข และพัฒนาระดับความเป็นอยู่ด้วย
บางครั้งงานกิจกรรมตามประเพณี จะมีีทางรัฐเป็นผู้สนับสนุนให้เช่นกัน
อย่างไรก็ดี สมัยโรมัน บ้านใครไฟไหม้ ต้องจ่าย ค่าดับเพลิงด้วยนะจ๊ะ ทางรัฐไม่ได้ออกค่าใช้จ่ายในการดับเพลิงให้หนะ
[แก้ไข] เสวยสุข
นำไปกินเอง เป็นเหตุผลที่ปกติสุดๆของ เจ้ารัฐ/เจ้าเมือง/ประธานาทิปบ่เลว
ไม่ว่าจะเอาไปสร้างบ้าน อาคารวังส่วนตัว ใหญ่โตหรูหรา เสวย/กินอาหารรสโอชาชนิดน้องๆ สูสีไทเฮายามเสวยแต่ละมื้อ (ถ้าอยากเข้าใจเกี่ยวกับอาหาร (จริงๆ ต้องเรียกพระกระยาหาร) ของสูสีไทเฮาก็ไปหาเอาเองอีกรอบนะจ๊ะ ว่าพี่ท่านเสวยได้อย่างบร๊ะเจ้ามากๆ ชนิดว่าชูชกยังต้องเรียกยาย) หรือเอาไว้ซื้อ (หรือไปจ้าง/เกณฑ์/ฉุด/เรียกเข้า) นางสนม และข้ารับใช้อีกบานตะไท หรือแม้แต่เรื่องส่วนตัวอื่นๆที่ไม่อาจนำมาลงพิมพ์ได้ (แต่ที่่เมพขริงๆ ก็คงจะเป็น ทัชมาฮาล หละมั้ง อันนั้นยอมรับเลย)
[แก้ไข] การใช้จ่ายเงินภาษีในระบอบประชาธิปไตย
[แก้ไข] ประเทศที่ประชาชนฉลาด
การใช้จ่ายเงินภาษีจะเป็นไปเพื่อสวัสดิการสังคม และเรียกเงินที่นำไปช่วยเหลือผู้คนว่า "รัฐสวัสดิการ" โดยเงินเหล่านี้นั้น ล้วนมีที่มาที่ไปที่โปร่งใส ตรวจสอบได้ เช่น ภาษีรายได้บุคคล/นิติบุคคล ภาษีมูลค่าเพิ่ม และค่าธรรมเนียมงานรัฐต่างๆ
[แก้ไข] ประเทศประชานิยม
ประชาชนในประเทศนี้นั้น ไม่สนใจที่มาที่ไปของเงินที่รัฐฯนำมาแจกจ่าย รู้แต่ว่านักการเมียที่นำเงินมาแจกนั้นเป็นคนดี โดยไม่สนใจว่าเขาจะโกงกินอะไรบ้าง ซึ่งอาจจะมาในรูปแบบอื่นๆ เช่นรถเมย์ฟรีจากภาษีประชาชนเป็นต้น
[แก้ไข] ภาษีกับประโยชน์ของมัน
ถ้าจะถามประชาชนทั่วไป ก็คงหาประโยชน์ของมันยากหน่อย เพราะไม่มีใครอยากจ่าย (หรืออยากจะพูดถึงด้วยซ้ำ) แต่มันมีประโยชน์จริงๆนะ
[แก้ไข] ประโยชน์ของภาษีทางตรง
เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินการบริหารของรัฐ เช่น
- ค่าใช้จ่ายของรัฐ ดังที่่เล่าไว้ด้านบนๆ
- ค่าใช้จ่ายกองทัพ
- ค่าสรรพาวุธ สมัยนี้เรียกอะไรจำไม่ได้ แต่จำได้ว่าเรียกเก็บ (ชักส่วนหนึ่ง) มาจากภาษีศุลกากร จากสินค้านำเข้าทั้งหลาย ไม่เรียกเก็บจากในประเทศตนเอง แปลกแต่จริง
[แก้ไข] ประโยชน์ของภาษีทางอ้อม
เพื่อควบคุมมาตราการบางอย่าง หรือที่เรียกกันว่า นโยบายเชิงภาษี เช่น
- ลดความเหลื่อมล้ำทางสังคม คนรวยจ่ายแพงกว่า ขณะที่คนจน จ่ายน้อยหรือแทบไม่ต้องจ่ายเลย
- ลดการบริโภคสินค้าฟุ่มเฟือย รถยนต์ น้ำมัน ยาสูบ เหล้า/เครื่องดื่มมึนเมา (พยามยามลดการบริโภค สำเร็จหรือไม่ อันนี้ไม่รู้นะ)
- ลดการซื้อขายเก็งกำไร และการโอนเจ้าของ เช่น หุ้น และสินค้าซื้อขายล่วงหน้า - เหล็ก ยาง พืชพลังงาน น้ำมัน
- นำกลับมาแจกประชาชนในรูปแบบ ประชานิยม/รัฐสวัสดิการ
- เร่งการใช้งานพื้นที่ให้เกิดประโยชน์ - ภาษีอสังหาริมทรัพย์ - ปล่อยที่รกร้าง ไม่เกิดประโยชน์ก็ต้องจ่าย
[แก้ไข] ภาษีประเภทต่างๆ
- ภาษีเงินได้ ทั้งบุคคลและนิติบุคคล
- ภาษีสรรพสามิต ไอ้ที่แปะบนขวดเหล้า และซองบุหรี่ นั่นก็ใช่
- ภาษีโรงเรือน บ้านใหญ่ รวยนัก ก็จ่ายซะ
- ภาษีป้าย คนแถวเยาวราชไปจ่ายกันมาก
- ภาษีมรดก (คนตายไปแล้ว รัฐบวมก็ยังหาเรื่องเก็บตังค์จนได้ มันน่ายิงทิ้งเสียเหลือเกิน)
- ภาษีมูลค่าเพิ่ม
- ภาษีศุลกากร
ทำไมภาษีมันเยอะจังฟะ มันจะเยอะไปไหน ตกลงมันจะหาเรื่องเก็บเงินจนหมดตัวใช่ไหม?
— พนังงานโรงงานรายหนึ่ง
[แก้ไข] เรื่องน่าเศร้าของภาษี
รู้จักน้ำมันไหม สีดำๆติดไฟง่าย ที่เอาไว้เติมยานพาหนะ นั่นแหละ
รู้ไหมว่าราคาหน้าปั๊ม มันมาอย่างไร?
มันก็คือ ราคาน้ำมันจากสิงคโปก นั่นแหละ(เพราะเรือน้ำมัน มาถ่ายที่นั่น) รวมกับค่าขนส่ง ค่าการตลาด ครึ่งหนึ่ง
ภาษีอื่นๆ ก็สรรพสามิต นำเข้า ศุลกากร กองทุนน้ำมัน กองทุนพลังงานทดแทน แถมพกด้วยมูลค่าเพิ่ม เก็บจากหัวจ่าย อีกครึ่ง
เพราะฉะนั้น ถ้าน้ำมันแพงยังไง ก็เชื่อขนมกินได้เลยว่า รัฐบวมกินไปกว่าครึ่ง
- น่าเศร้าที่เราจ่ายภาษีไปตั้งเยอะ แต่โดนนักการเมียเอาไปกินเล่น ใช้จ่ายอย่างไร้ประโยชน์ หรือเป็นค่าโง่ จนหมด นี่แหละมั้งที่เป็นเหตุผลที่คนพยายามหาทางหลบเลี่ยงภาษี (ทั้งทางถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย)
[แก้ไข] บุคคลที่ไม่ต้องเสียภาษี
- ทุจศีล กินชะมัด
- ประชาชนภายใต้การปกครองแบบคอมมิวนิสต์ - ภาษีไม่ต้องเพราะส่วนใหญ่เป็นของรัฐอยู่แล้ว
- ท่านผู้นั้น
- บร๊ะเจ้าโจ๊ก - ท้องพระคลังไม่มีที่มากพอให้เก็บปริมาณเงินภาษีของบร๊ะเจ้า
[แก้ไข] ก่อนที่คุณจะบ่นเรื่องภาษี
- ในสมัยยุคกลาง ในประเทศตะวันตก ภาษีบุคคลทั่วไปอยู่ที่ราวๆ 40% (จะบ้าตาย)
- ปัจจุบันนี้ ภาษีเงินได้ของประเทศออสเตรเลียเริ่มต้นที่ 27% สูงสุดอยู่ที่ 50%
- เงินภาษีจะถูกใช้ในงานบำรุงรักษา และพัฒนาประเทศ แต่อย่างไรก็ตาม ความเจริญ จะผันผวนตามรัฐบาลที่ปกครองอยู่
[แก้ไข] ผู้ที่ไม่จ่ายภาษี
จะต้องพบชะตากรรมเดียวกับท่านผู้นั้น
มาตรการสำหรับผู้ที่ไม่จ่ายภาษี (หมายเหตุ: คนเก็บภาษีเขาบอกว่าร้องเพลงจบแล้วยังไม่โผล่ มีเฮแน่)
[แก้ไข] สิ่งไม่ควรรู้
คำว่าภาษีในภาษาปะกิดคือ Tax มีที่มาจากภาษาละตินว่า taxo ซึ่งแปลว่า เราต้องจ่ายภาษีให้ทุจศีล ตรูประมาณ อันหมายความว่า "ตรูประมาณว่าเอ็งต้องจ่ายให้ข้า" นั่นเอง
ดังนั้น จงล้วงเงินในกระเป๋า แล้วจ่ายภาษีมา
[แก้ไข] บทความที่น่าจะเกี่ยวข้อง
- นักการเมีย
- สนามบินสุวรรณพัง ผลงานอันมีชื่อเสียจากเงินภาษีของพวกเรา
- พยาธิ
[แก้ไข] อ้างอิง
- ↑ ตำราพิชัยสงครามของซุนวู บทที่ 2 ของวิกิซอร์ซ เรียบเรียงโดยไอ้ขี้เมา
