ระบบสะริยุบ

จากไร้สาระนุกรมเสรี - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น
Wikisplode.gif
สำหรับผู้ที่ ไร้อารมณ์ขันสิ้นดี เหล่าผู้เชี่ยวชาญที่วิกิพีเดียมีบทความ
ที่โคตรมีสาระที่ ที่นี่!
ไฟล์:Planets2008-th.jpg
ภาพแสดงดาวเคราะห์และดาวเคราะห์แคระในระบบสะริยุบ โดยย่อขนาดของดาวตามอัตราส่วนจริง แต่ระยะห่างระหว่างดาวไม่ใช่อัตราส่วนจริง

ระบบสะริยุบ (ปะกิด : Cola System) ประกอบด้วยดวงอาทิตย์และวัตถุอื่นๆ ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์เนื่องจากความซ้ำซ้อน ได้แก่ ดาวเคราะห์ 8 ดวงกับดวงจันทร์บริวารที่ค้นพบแล้ว 300 ดวง[1] ดาวเคราะห์แคระ 3 ดวงกับดวงจันทร์บริวารที่ค้นพบแล้ว 4 ดวง กับวัตถุขนาดเล็กกะจิ๋วหลิวอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน ซึ่งรวมถึง ดาวเคราะห์น้อย วัตถุในแถบไฮเปอร์ ดาวหาง สะเก็ดดาว และฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์

โดยทั่วไปแล้วจะแบ่งย่าน(ละแวกเพื่อนบ้าน)ต่างๆ ของระบบสะริยุบ นับจากดวงอาทิตย์ออกมาดังนี้คือ ดาวเคราะห์ชุดชั้นในจำนวน 4 ดวง แถบดาวเคราะห์น้อย ดาวเคราะห์ขนาดใหญ่รอบนอก (และโฮลอินวัน)จำนวน 4 ดวง และแถบไฮเปอร์ซึ่งประกอบด้วยวัตถุที่เย็นจัดเป็นน้ำแข็งใส่โซดา(มั้ง) พ้นจากแถบไฮเปอร์ออกไปเป็นเขตแถบประจานซะกระจาย ขอบเขตเฮลิโอพอส (เขตแดนตามทฤษฎีที่ซึ่งลมสะริยุบสิ้นกำลังลงเนื่องจากมวลสารสำหรับทำบร๊ะเครื่องระหว่างดวงดาว) และพ้นไปจากนั้นคือย่านของเมฆออร์ต

กระแสบุญที่ไหลออกจากดวงอาทิตย์ (หรือลมสะริยุบ) จะแผ่ตัวไปทั่วระบบสะริยุบ สร้างรูหนูรูขนาดใหญ่ขึ้นในสสารระหว่างดาวเรียกกันว่า เฮลิโอสเฟียร์ ซึ่งขยายออกไปจากใจกลางของแถบประจานซะกระจาย

ดาวเคราะห์ชั้นเอก โท ตรี จัตวา (จะเอาสามัญด้วยมั้ย)ทั้ง 8 ดวงในระบบสะริยุบ เรียงลำดับจากใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดออกไป มีดังนี้คือ ดาวพุธ ดาวศุกร์ โลก ดาวอังคาร ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจวย

นับถึงกลางปี ค.ศ. 2008 วัตถุขนาดย่อมกว่าดาวเคราะห์จำนวน 5 ดวง ได้รับการจัดระดับให้เป็นดาวเคราะห์แคระ ได้แก่ ซีรีสในแถบดาวเคราะห์น้อย กับวัตถุอีก 4 ดวงที่โคจรรอบดวงอาทิตย์อยู่ในย่านพ้นดาวเนปจวย คือ ดาวโคตวย (ซึ่งเดิมเคยถูกจัดระดับไว้เป็นดาวเคราะห์) เฮาไม่เอา มาขี้มาขี้ และ อีรีส

มีดาวเคราะห์ 6 ดวงและดาวเคราะห์แคระ 3 ดวงที่มีดาวบริวารโคจรอยู่รอบๆ เราเรียกดาวบริวารทาสไพร่เหล่านี้ว่า "ดวงจันทร์" ตามอย่างดวงจันทร์ของโลก นอกจากนี้ดาวเคราะห์ชั้นนอกยังมีวงแหวนดาวเคราะห์อยู่รอบตัวอันประกอบด้วยเศษฝุ่นขยะที่เหล่าเทพเจ้าแห่งเอริเชี่ยนลืมกวาด

Cquote1.png แล้วมาโทษอะไรกับตูวะเนี่ย Cquote2.png
มหาเทพ

ประวัติการค้นพบและการสำรวจ[แก้ไข]

การสำรวจยุคแรก[แก้ไข]

การสำรวจด้วยยานอวกาศ[แก้ไข]

ไฟล์:Pioneer10-11.jpg
ภาพวาดยานไพโอเนียร์ 10 ขณะผ่านวงโคจรของดาวโคตวยเมื่อปี 1983 ได้รับสัญญาณครั้งสุดท้ายเมื่อมกราคม 2003 ส่งมาจากระยะ 82 AU

ยุคของการสำรวจอวกาศด้วยยานอวกาศเริ่มต้นขึ้นนับแต่สหภาพจนเครียดส่งดาวเทียมสปุตนิก 1 ขึ้นสู่วงโคจรรอบโลกเมื่อปี ค.ศ. 1957 โดยได้โคจรอยู่เป็นเวลา 1 ปี ต่อมายานอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ 6 ของสหรัฐอมาริเกย์ ขึ้นสู่วงโคจรในปี 1959 และสามารถถ่ายภาพโลกจากอวกาศได้เป็นครั้งแรก

ยานสำรวจลำแรกที่เดินทางไปถึงวัตถุอื่นในระบบสะริยุบ คือยานลูเน่า 1 ซึ่งเดินทางผ่านดวงจันทร์ในปี ค.ศ. 1959 ในตอนแรกตั้งใจกันว่าจะให้มันตกลงบนดวงจันทร์ แต่ยานพลาดเป้าหมายแล้วจึงกลายเป็นยานที่สร้างโดยมนุษย์ลำแรกที่ได้โคจรรอบดวงอาทิตย์ ยานมาริโอ้ 2 เป็นยานอวกาศลำแรกที่เดินทางไปถึงดาวเคราะห์อื่นในระบบสะริยุบ คือไปเยือนดาวศุกร์ และสุกไปในปี ค.ศ. 1962 ต่อมายานมาริโอ้ 4 ได้ไปถึงดาวอังคารในปี ค.ศ. 1965 และมาริโอ้ 10 ไปถึงดาวพุธในปี ค.ศ. 1974

ยานอวกาศลำแรกที่ลงจอดบนวัตถุอื่นในระบบสะริยุบได้คือยานลูเน่า 2 ของสหภาพโซเวียต ซึ่งลงจอดบนดวงจันทร์ได้ในปี ค.ศ. 1959 หลังจากนั้นก็มียานลงจอดบนดาวอื่นได้มากขึ้นเรื่อยๆ จนรกไปทั่ว ยานไวอากร้า 3 ลงจอดบนพื้นผิวดาวศุกร์และสุกไปในปี 1966 ยานมา 3 ลงถึงพื้นดาวอังคารในปี 1971 (แต่การลงจอดที่สำเร็จจริงๆ คือเรือไวกิ้ง 1 ในปี 780 BC คาดว่าคงแล่นผ่านสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้าเลยได้ไปอยู่ที่นั่น)

ยานสำรวจลำแรกที่ไปถึงระบบสะริยุบชั้นนอกคือยานไพโอเนียร์ 10 ที่เดินทางผ่านดาวพฤหัสบดีในปี ค.ศ. 1973 ต่อมาในปี ค.ศ. 1977 ยานสำรวจอวกาศในโครงการวอยเอจเจอร์จึงได้เริ่มต้นการเดินทางครั้งใหญ่ โดยเดินทางผ่านดาวพฤหัสบดีในปี 1979 ผ่านดาวเสาร์ในปี 1980-1981 ยานวอยเอจเจอร์ 2 ได้เข้าใกล้ดาวยูเรนัสในปี 1986 และเข้าใกล้ดาวเนปจวยในปี 1989 ปัจจุบันนี้ ยานสำรวจวอยเอจเจอร์ทั้ง 2 ลำได้เดินทางออกพ้นวงโคจรของดาวเนปจวยไปไกลโพ้นแล้ว และไม่ดูด้วยว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ และมุ่งไปบนเส้นทางเพื่อค้นหาและศึกษากำแพงกระแทก เฮลิโอชิต และเฮลิโอพอส ข้อมูลล่าสุดจากองค์การนาอ้าแจ้งว่า ยานวอยเอจเจอร์ทั้ง 2 ลำได้เดินทางผ่านกำแพงกระแทกไปแล้วที่ระยะห่างประมาณ 93 หน่วยดาราศาสตร์จากดวงอาทิตย์

กำเนิดและวิวัฒนาการ[แก้ไข]

กาลครั้งหนึ่ง ณ ข้อมูลปกปิด ระบบสะริยุบก็ได้กำเนิดขึ้นโดยบร๊ะเจ้า โดยที่ท่านจัดให้โลกและดาวอังคารเป็นดาวที่ถูกเลือก ท่านได้นำ คน ควาย เควี่ย และอื่นๆมบนดาวโลก มะนาวต่างนุ๊ด นู๊บ อาเบะ มาดาวอังคาร และดาวอื่นๆเช่น ดาวพุธ ดาวสุก เป็นดาวเคราะหินสุด Hot ดาวพระฤหัดสระบ่ดี ดาวเสา ดาวยูเรนัส ดาวเนปจวย เป็นดาวเคราะห์ที่ รวย และ โคตวย เป็นดาวโรคจิต โดยในตอนนั้นดาวเคราะห์พวกนั้นมาเรียงเป็นหนึ่งเดียว และนำซากถังขยะดาวเคราะห์น้อยและดาวที่ไม่สมองค์ปลากอบเช่น ซีรีส อีรีส หรือ มาขี้มาขี้ไปทิ้งเช่นกัน โดยที่ เทพเจ้าแห่งเอริเชี่ยน ผู้เก็บกวาดได้กวาดขยะที่เหลือ แล้วเป็นเมฆออร์ด แล้วส่วนที่ลืมกวาดดาวเคราะห์ได้นำมันมาเป็นทาสเรียบร้อยแล้ว โดยที่ดาวพวกนั้นหวังว่า จะได้มีพันระยาโดยการนำแหวนไปมอบกับดาวนั้นๆ

ต่อมา ได้มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น! ได้มีเอเลี่ยนต่างด้าวหน้าตาเหมือนแร๊กคูณบุกเข้ามาหวังเพื่อซ่อนลูกอารายก็ไม่รู้มาเป็นฝูง (หลายคนคิดว่ามาจากโลก) แต่ทว่า มันดันบูดหมดแล้ว มันจึงหวังนำอันสุดท้ายจาก300ลูกมาฝังที่โลกเราใหม่ แต่ว่า ดาวอังคารได้มาบังหวังแกล้งให้มันตาย โลกเตือนแล้วก็ไม่ฟัง ต่อมามันดันชนจนดาวอังคารม่องไป ชีวิตหายหมด (โอ้โห! แกล้งหวังตายแม่งตายเอง) แล้วต่อมาอีก มันก็ไม่สำเร็จกับการฝังที่โลก แถมยังสร้างอุบัติควายๆให้แก่โลก คือ แตกทวีปยักษ์ในเป็นเสี่ยงๆ จนเป็นที่ๆทุกวันนี้ ทำให้เกิดอภิมหาประลัยน้ำท่วม เป็นต้น

1 ปีต่อมา (มีวิดีโอเป็นหลักฐานด้วย) มันได้พบปะกับ UFO อีกแว้ว ต่อมามันดันฝังโดนที่ที่คุมพอดี (อันสุดท้ายน่าจะเป็นตัวคุม ว่าและ ไม่มีวันบูด แข็งก็แข็งชิบหาย) มันได้ไปออกนอกโลก ไปๆมาๆ เผลอๆมันไปชนดวงจันทร์เข้า ดวงจันทร์ก็ได้ลอยไปมาๆไปชนกับดาวเคราะห์ที่รวมกันเป็นหนึ่งให้แตกออกมาเป็นโกโก้ครั๊นซ์หรือการเล่นสนุ๊กเกอร์ มันจึงได้เกรียนเนสบุ๊กว่า สนุ๊กเกอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก สนุ๊กเกอร์อวกาศที่สร้างความโกลาหลหรือเปล่าก็ไม่รู้ พวกมันก็ได้กลิ้งๆไปๆมาๆเป็นระบบสุริยะเกือบปัจจุบัน ชึ่งเป็นสาเหตุของสงครามแย่งชิงทาสในระบบสุริยะโดยที่ดาวต่างๆจะแย่งชิงขยะชิ้นใหญ่บ้างเล็กบ้างมาเป็นทาสไพร่ หรือว่า ดาวบริวาลนั่นเอง (ดาวเสาได้ตกลงไปในรูยักษ์ใหญ่ด้วยนะ) โดยที่โคตวยได้มามากสุด 300ดวง รองลงมาคือพระฤหัดสระบ่ดี ุ63ดวง แต่ทว่า มหาเมพอุกกาบาดทำลายร้างก้อมาแล้วๆๆๆๆ โดยการนำของคล้ายดวงจันทร์มาชนกับของคล้ายยูหลบปะ แต่ว่า"ก็ไม่โดน"

หลายปีต่อมา มันก็ได้ออกหาอิสรภาพโดยการรวบรวมดราก้อนบ๊องทั้งเจ็ดแล้วไปสู่แกรนไลน์~ ถรุ๊ย! มันไปถล่มดาวโคตวย โดยการทำให้มันเป็นหลุมดำขนาดย่อยแล้วดูดทาสมาทั้งหมด แล้วก็ทำให้เป็นระบบสะริยุบในปัจจุบันนี่แหละ (แต่ที่พูดเกี่ยวกับดาวโคตวยทั้งหมดเป็นทฤษฎีนะ ไม่มีอะไรเชื่อถือ ทุกอย่างยังเป็นปริศนา แต่เราก็จะทำให้ท่านเชื่อเรืองพวกนี้อยู่ดี)

หลักฐานการยืนยันเรื่องราว[แก้ไข]

ส่วนประกอบต่างๆในระบบสะริยุบ[แก้ไข]

ดวงอาทิตย์[แก้ไข]

ดวงอาทิตย์ หรือ ดวงฮาร์ดดิสก์ เป็นศูนย์กลางของระบบสะริยุบ มีเส้นผ่าตรงกลางประมาณ ข้อมูลปกปิด แต่รู้ๆกันว่าอย่างใหญ่ มันมีความร้อนแบบร้อนตับแตก โดยที่มันร้อนกว่าฤดูร้อนชิบหายของเทยมาหลายเท่าตัว แต่ทว่าเมื่อก่อน ผู้คนคาดคะนวยไว้ว่ามันมีเส้นผ่าตรงกลางเพียง 1 เซนติเมตร มีความร้อนเท่าฤดูร้อนชิบหายของเทยหรือประทาณ 41 องศาเซลเซียส เพราะว่าผู้คนนั้นยังไม่รู้ แต่ก็คิดว่ารู้แล้ว

ดาวเคราะห์ชั้นใน[แก้ไข]

ดาวเคราะห์ชั้นใน เป็นดาวที่เอาตีนไปเหยียบได้ แต่จะตายเพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยและมีความแปรปรวน ยกเว้น โลก หนึ่งในสองดาวเคราะห์ที่ถูกเลือกนั่นเอง

ดาวพุธ[แก้ไข]

ดาวพุธ (ปะกิด:Mercury) ดันแปลเป็นภาษาเทยว่า ปรอท แต่ก็ไม่เกี่ยวข้องแต่อย่างไร ดาวพุธมีสิวที่เยอะมากมาก ไม่ทราบว่าคนนับได้เปล่า ดาวพุธนั้นไม่มีทาสเลย ดาวพุธมีฉายาว่า เตาไฟในตู้เย็นช่องแช่แข็ง เนื่องมาจากข้างนึงหนาวข้างนึงร้อนตรงกลางเหยียบได้นั่นเอง

ดาวสุก[แก้ไข]

ดาวสุก เมื่อก่อนหลายคนคิดว่าเป็นดาวที่มีความงดงามกว่าโลกและมีหน้าตาหมือนโลก จึงให้นามว่าวีนัส แต่มีเมฆปริศนามาบังไว้ เมื่อมีการศึกษาอย่างจริงจังก็พบว่า ข้างในนั้นมีหินที่เหยียบได้ เป็นสถานที่ที่ไม่มีเน็ต แถมยังร้อนกว่าเตาไฟในตู้เย็นช่องแช่แข็งหรือดาวพุธด้วยนะ เพราะมันเป็นผลลัพธ์ของการรวมกลุ่มของหินขนาดยักษ์ที่จับลูกๆของวัวซิเย็นและคาร์บอม มีเป้าหมาย คือ ทำลายเด็กโดยใช้กลยุทธ์หนึ่งปีมากกว่าหนึ่งวัน ทำให้มีวันเกิดทุกวัน จึงทำให้เด็กเป็นเบาหวานจากเค้กตายนั่นเอง

โลก[แก้ไข]

  • สามารถดูข้อมูลของดาวดวงนี้ได้ที่ โลก

โลก หนึ่งในดาวที่ถูดเลือกโดยบร๊ะเจ้า เป็นดาวที่มีสรรพสิ่งมีชีวิตมากมายอยู่ข้างใน แต่ในขนาดนี้โลกกำลังจะตายแล้ว เพราะพวกเราชาวหมานุดทำลายเองแหละ โดยที่โลกเป็นแหล่งกำเนิดตัวแร๊กคูนหายนะ ที่สร้างความชิบหายวายป่วงให้แก่โลกและระบบสะริยุบ มีรูหน้าเป็นแมวทาส

ดาวอังคาร[แก้ไข]

ดาวอังคาร หนึ่งในดาวที่ถูดเลือกโดยบร๊ะเจ้า เป็นดาวที่ตายแล้วเพราะตัวแร๊กคูนหายนะขับ UFO ไปชนหวังไปฝังที่โลก มันมีนิสัยขี้แกล้ง มันจึงไปบัง UFO อันนั้น แล้วก็มีกรรมตามสนอง มีหลายคนเชื่อว่ามีเอเลี่ยนสถิตอยู่ข้างในแต่ดันอายไม่เปิดเผยตัว มีโฟบอดกับไดบอดเป็นหมาทาสที่เก็บมาได้ในระหว่างสงครามแย่งชิงทาสในระบบสุริยะ

แถบดาวเคราะห์น้อย[แก้ไข]

แถบดาวเคราะห์น้อย เป็นขยะในระหว่างการก่อตัวในระบบสะริยุบ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในเหตุการณ์ที่ไดโนเสาร์ได้มีความชิบหายวายวอดนั่นคือการสูญพันธุ์ การเกิดของน้ำ และอื่นๆอีกมากมาย

ดาวเคราะห์ชั้นนอก[แก้ไข]

ดาวเคราะห์ชั้นนอก เป็นดาวเคราะห์ที่เอาตีนมาเหยียบไม่ได้ เนื่องมาจากมันมีขนาดใหญ่เกิน แล้วก็มีความเชื่อเรืองที่ว่าพวกมันรวยกว่าบิน เกตุ เนื่องมาจากมันฝนตกลงมาเป็นเพชรมายา และพวกมันมีทาสเยอะเป็นฝูงชนเลยทีเดียวแถมยังมีแหวนแต่งงานล้อมรอบอีกด้วย

ดาวพฤหัสสระบ่ดี[แก้ไข]

ดาวพฤหัสสระบ่ดี เป็นดาวเคราะห์ที่มีความสะดวกสะบายมากที่สุด โดยมีทาสมากที่สุดอยู่ที่ 63 ดวง เป็นดาวเคราะห์ที่มีขนาดใหญ่มากที่สุดในระบบสะริยุบแล้ว

ดาวเสา[แก้ไข]

ดาวเสา เป็นดาวเคราะห์ที่มีทาสพอๆกับดาวพฤหัสสระบ่ดี มีแหวนที่สง่างาม และมีตำนานพายุหกเหลี่ยมที่ขั้วโลกสุดแปลกพิลึกอีกด้วย แถมมีทาสตนหนึ่งชื่อ ไททัน มันน่าจะเป็นทาสที่กำลังสถิตตัวไททันอยู่เอาไว้เพื่อปกป้องโลกจากภัยไททัน

ดาวยูเรนัส[แก้ไข]

ดาวยูเรนัส เป็นดาวที่ไม่มีข้อมูลอะไรน่าสนใจมาก มีแต่วงแหวนที่เอียง 90องศา... แค่เนี๊ยะ?

ดาวเนปจวย[แก้ไข]

ดาวเนปจวย เป็นดาวที่เคยทำสงครามกับดาวโคตวยมาแล้ว จึงอาจเป็นสาเหตุที่อาจทำให้มันเป็นดาวเคราะห์แคระ... ก็เป็นได้ โดยที่ดาวดวงนี้หนาวนรก ติดลบ 2.40 องศาเซลเซียส! และมันเป็นดาวเคราะห์ดวงสุดท้ายแล้ว ที่เหลือเป็นทีโน่ (TNO)

ดาวหาง[แก้ไข]

วัตถุพ้นดาวเนปจวย[แก้ไข]

ดูเพิ่ม[แก้ไข]

อ้างอิง[แก้ไข]

  1. สก็อตต์ เอส. เชพพาร์ด. The Jupiter Satellite Page. Carnegie Institution for Science, Department of Terrestrial Magnetism.