| ๏ หยิบกระดาษดินสอมาจอดับ | เขียนแล้วพับอ่านดีครบสี่หน
|
| ให้เสนีมีหือถือนิพนธ์ | เด็กหนึ่งคนก้มพักตร์มาดักรอ
|
| จึงตรัสใช้เสนีให้คลีหาน | สูรีบผ่านบ่ายพักตร์เถอะดักยอ
|
| ผมเป็นโรคเหน็ดเหนื่อยหัวเดือยปลอ | รักษาพอมาคลายกินหายควี
|
| แต่นายใช้จำกัดดัดไม่ขอ | ถึงเด็กลอก็ต้องไปถึงไหหยี
|
| รับสาโรโคตวยพวยทันที | จากบุรีเร็วพลันดันไม่รอ
|
| เข้าป่าแกแลทั่วกลัวผีเห็น | เดินเย็นๆตัดตรงเข้าดงหลอ
|
| พบสระศรีบัวชุกดุกขึ้นออ | เด็ดสองลอดมกลิ่นหอมหินดี
|
| ชะนีหงส์ลงดินลงกินน้ำ | เดินมุ่งตามเห็นรอยหอยกับหมี
|
| พบเบื้องอ่างถางใหญ่ไหของคี | ใครมาตีแตกสะเก็ดเหมือนเด็ดยอ
|
| เที่ยวจรดลยนเค็ดไม่เสร็จเรื่อง | ใกล้ถึงเมืองหิวจี้ไม่มีหอ
|
| อดข้าวน้ำสามวันดันทั้งวอ | บอบเสียพอตัวกูเรื่องหูรี
|
| พบดอกตอกอดำจำต้องเด็ด | ยีให้เหม็ดเกลี้ยงวาวเหมือนหาวสี
|
| บรรลุถึงเขตทางเมืองห้างชี | เจ้าธานีหัวด่างเป็นสางคลอ
|
| กำแพงก่อต่อด้านทหารเฝ้า | เสียงคนฉาวเข้าไปถึงไดหลอ
|
| พวกเสนาเซ็กเซ็กเด็กมารอ | มายืนออถามดูแล้วหูดี
|
| เราจากไกลไฉแข็งเก่งนักหนา | ถือสาราจะเข้าไปให้ไหหยี
|
| ท้าวโบตักจอมวังยังพอดี | เจ้าหิ้นปลีคีหันหรือฉันใด
|
| นายข้อดีว่าอยู่เปิดตูแอด | ตาดเกือบแขดเสียงเบียดเรียดไม่ไหว
|
| นายดักหยอรายงานแล้วผ่านไป | เห็นข้อไรนั่งกันกับภรรยา
|
| ค่อยคอด้อมน้อมกายถวายสาส์น | คลีถึงหานวันนี้ดีเข้าหา
|
| เนตรยลเค็ดเสร็จสรรพรับสารา | ในวาจาโคตวยรักด้วยกัน
|
| ได้จากเมืองห้างกวีเจ้าคีแหม | มาพูดแย้มบุตรีไปดีหัน
|
| ให้ใดหยอขอดูเป็นคู่กัน | โบตักนั้นหิ้นปลีพลอยดีใจ
|
| เรียกลูกสาวขาวเด็ดเหมือนเห็ดยาง | พิศพางค์รัศมีราศีไห
|
| ผู้ใดยลทุกเค็ดมีเม็ดใน | พอเติบใหญ่เป็นทุกข์เพราะหุกลี
|
| ได้ฟังพ่อถอดอกเดินออกหา | นั่งวันทาลกลกน้ำหกสี
|
| เรียกลูกมาเป็นไฉนเรื่องไหคี | ให้ลูกนี้เข้าใจเพราะใดคอ
|
| เจ้าฟังพ่อยอดกจะยกเรื่อง | อย่าคอเดืองเล่าไปเรื่องใดหยอ
|
| พ่อจะยกหกเท็จเรื่องเด็ดยอ | เด็กไม่ลอข้ามแดนมุ่งแม่นมา
|
| ท้าวโคตวยเป็นพ่อมาขอเด็ก | ถึงตัวเล็กก็พอดีไม่สีหา
|
| นี่ตัวพ่อคอดันลั่นวาจา | ตัวเจ้าอย่าขอดัดได้นัดงาน
|
| สุดแต่พ่อคลอดำทำไฉน | กีจิ้มใหกับข้าวของคาวหวาน
|
| หนึ่งตักข้าวคลีหุกคลุกน้ำตาล | สำหรับงานเลี้ยงคนทุกดนคอ
|
| แล้วหูหมีฉีหีกฉีกให้เล็ก | ไว้จอเด็กพอดีมีทุกหอ
|
| หอยกับหมียีหำยำให้พอ | ดาวให้ยอไข่เป็ดเด็ดให้ยำ
|
| ลูกมะกอกดอกตอขอให้ดูด | ฉีเข้าหูดเส้นหมี่เอาสีหำ
|
| แกงตังหุนพรีขี้หิกใส่หยิกตำ | ส้มกอดำเชือดตอยใส่หอยจี
|
| ควายหนึ่งขาหาหมีใส่ดีหม | กวนขนมยาเหม็ดเห็ดฉูฉี
|
| ต้องฆ่าไก่มัสการหานเจ้างี | ดูเดือนปีถึงวันดันคอยรอ
|
| ขึ้นสิบสี่ปีเหิดเปิดโอกาส | จำอย่าพลาดแน่ประจักษ์นะดักหยอ
|
| รีบไปบอกโคตวยเตรียมหวยคอ | เราดักรอทำงานการวิวาห์
|
| นายดักหยอขอลาคีหากลับ | น้อมคำนับทันทีขอบีหา
|
| รีบอย่าเหม็งเด็งฉอไม่รอดา | หนึ่งพริบตาถึงวังดังเข้าวอ
|
| เห็นคีแหมแย้มยั่วกับผัวรัก | นั่งเชยพักตร์นิ่มนุชแม่ดุจหลอ
|
| เสนาเฝ้าเล่าเสร็จเรื่องเด็ดยอ | นางชอบพอหันไหเข้าใยดี
|
| ว่าแต่งงานสิบสี่ต่อปีเหิด | ลูกที่เกิดพาไปให้ไหหยี
|
| การตกเรารู้สิ้นเรื่องหิ้นปลี | ถึงวันดียกพลทุกดนคอ
|
| พร้อมเจ้าบ่าวแม่พ่อที่ขอดัก | ให้ชวนชักกันไปกับใดหยอ
|
| เตรียมยกพลเจ้าบ่าวดาวยอๆ | เลี้ยงให้พอบ่าวสาวหาวเหม็นคี
|
| อยู่ในเขตเดือนนี้ยังปีหิด | เรื่องที่คิดไว้พลางไม่ห่างถี
|
| ขอแบ่งรักพักรอการหอดี | ยกโจรีต่อดั้งคิดหวังรวย
|
| ๏ จะกล่าวข้อจอโดนเที่ยวโผนผก | ขอกล่าวยกถอดอกกับคอกถวย
|
| ทั้งสอดองสองนายไม่ไข้ป่วย | หวังแต่รวยเที่ยวปล้นทุกหนคี
|
| พร้อมทั้งคู่อยู่ใต้ไม้หยีหำ | พอเย็นค่ำกินเหล้าแกล้มหาวสี
|
| หยิบน้ำพริกมาตั้งนั่งจอดี | พอเมาจี้ขอแดงแถลงกัน
|
| ว่าคืนนี้จีหีบจีบสักบ้าน | ทั่ววิหารบ้านมีแถวคีหัน
|
| เมื่อกินแล้วอย่ารอนั่งคอดัน | เสกแป้งยันต์เป่าลงให้ดงคอ
|
| แขวนทิศหมอนสำคัญลงยันต์เก็ด | ผ้าชีเห็ดอย่างดีใส่ผีหอ
|
| หยิบปืนพกนกสับใส่ดับคอ | พอดักยอคนที่จากที่มา
|
| พอถึงเมืองโบตักแล้วพักหยุด | เข้าจีหุดไฟส่องทุกห้องหา
|
| ยืนกินว่านดานวอเอาทอดา | พอขึ้นตาตัวแดงรู้แหงดี
|
| เป่าอาคมลมฉีเหมือนผีหูด | ลูกหลักฉูดถูกหาของทาสี
|
| น่านอนแอบชั่วคราวหาวเหม็นคี | เห็นแต่คลีติดไหเข้าในวัง
|
| ถึงโบตักอัปรีย์นอนทีหับ | กำลังหลับนิ้วชี้นอนหยี่หัง
|
| เก็บขอยหมนจนพอยอดังๆ | เจ้าจอมวังฟอดื้นค่อยลืนตา
|
| เสียงปืนลั่นทันทีนอนพีหิง | กลีบนหิ้งพอดีมือควี้หา
|
| ลุกตะลึงหึงหมีเรียกธิดา | พวกโจราเข้าวังดังเอาคลอ
|
| เข้าบังคับจับตัวหัวกับผี | เอาหีบคีไม่หลุดดุดเกือบหลอ
|
| เก็บของใหม่ไหหมีทุบตีต่อ | ใดไม่ปอยอมตายกลัวหายตี
|
| แม่หนีเห็บเจ็บจี้ยิ่งคีหัน | โกรธตัวสั่นตบหังเข้าดังผี
|
| ท้าวแค้นในไลเข็ดเอาเห็ดยี | เข้าราวีรอดั่งประทังกัน
|
| ฟอกับดาดหวาดหวั่นหันดังสี | ถูกหูหมีร้องฉาวเข้ากี้หัน
|
| ถ้าไม่ตายย้ายเด็ดให้เหม็ดยัน | กระโดดฟันดาบกินถูกหิ้นปลี
|
| ร้องอึงมี่สีเหียวปลายเตียวแขด | ถึงเต็กแหลดอยู่ไม่ติดโลหิตฉี
|
| เมียม้วยดิ้นสิ้นใจพึ่งไหคี | ป่าของพีขึ้นรักต้องปักคอ
|
| ฝ่ายลูกสาวไหหยีหนีเถอะพ่อ | หยุดดักรอโจรีจะขี่หอ
|
| สู้ไม่ไหวพ่อก็เหนื่อยเพราะเดือยปอ | ดวนก็นอชะแรลงแก่งอม
|
| พลางร้องใช้ไหหยีรีบหนีหัน | แม่เจ้านั้นเป็นผีผู้จีหอม
|
| ยังคงแต่ตัวพ่อเป็นจอดอม | สู้อดออมจอดลไปจนตาย
|
| กำลังรุมดุมสอเข้าทอดับ | จะจีหับไหหยีวิ่งหนีหาย
|
| พาหิ้งวี่ตีหัวความกลัวตาย | ไปแอบกายบังตอใต้ยอดิน
|
| พวกโจรีตีหามออกตามสาว | พอลมว่าวพัดฉีได้กลีหิ้น
|
| พบแต่รอยขอยหมนหล่นกลางดิน | ยิ่งหมีหินแถวทางสาบหางนี
|
| พบสักทีคีหันได้ยันเก็ด | จะยีเท็จวิ่งสูญพาหูนสี
|
| เที่ยวยีแหงแดงขอเดินยอดี | จับไหหยีฟังข่าวใต้ดาวยอ
|
| พ่อเป็นตายไม่รู้เพราะหูกี | ยังเห็ดยีก็ไม่เก่งเด็งจะฉอ
|
| ครั้นกลีหับกลับบ้านดานแทงวอ | จากใต้ยอวีหายพากายมา
|
| เป็นกุศลหนคีตามทีหัน | กระทั่งทันโยคีฤาษีหา
|
| เห็นกุฏีปลูกล่อศาลอดา | ค่อยพีหารีหูไหว้มูนิน
|
| ๏ แสดงยอตอตั้งเกิดดังขลอ | ดุกมันลอเต็มที่เรื่องคีหวย
|
| นายใดหยอรอดักรักหวังรวย | พร้อมโคตวยลูกบ่าวเขาเล่ามา
|
| ว่าบังเกิดฉาวเฉินเหินขาวผี | จับเห็ดยียิงปล้นเข้าค้นหา
|
| ยิ่งร้อนหนักดักรอรีบพอดา | ใช้บุตราใดหยอแขบกอดิน
|
| รับข้าวน้ำหามชีฉูฉีเห็ด | เนื้อใยเก็ดหายควีกีกับหิน
|
| แขบไปหาอย่ารอหิ้วหม้อดิน | ใส่น้ำกินตัดทางเมืองห้างชี
|
| รีบครรไลใดหลอคอเกือบหัก | บุกรีบรักร้อนใจด้วยไหหยี
|
| จะแต่งงานยานเว็ดไม่เสร็จที | เกิดธุลีขอดัดน่าขัดใจ
|
| ตัดทุ่งกว้างทางใหม่ป่าไทรโขก | ต้นขลีโหกหัวหมีไม้พีไห
|
| ล้วนหุมยีรีหาพันหญ้าไทร | น้ำคลอใดไหลคล่ำเป็นลำธาร
|
| ลงหวิดตักลักบ้างพอสางร้อน | ข้ามดีหอนหาวยีลำธีหาร
|
| อัศจอขอดันเกิดบันดาล | รู้เหตุการณ์ว่าวัดไม้ดัดงอ
|
| ต้นสีขาวยาวรีขางกีหุด | ยืนก้มมุดถามไถ่เรื่องใดหลอ
|
| ช่างคนไทยหรือเจ็กให้เด็กกอ | ใดขึ้นปอบนกุฏขอหยุดกัน
|
| ได้จากบ้านมาไกลผมใดหยอ | ถอนใจผรอพอดีฤาษีหัน
|
| นั่งเสกดินสอพองป้องเก็ดยัน | ถ้าคอดันใส่หายไว้ใช้เอง
|
| นี่เจ้ามาเพียงนี้ตามครีไห | จงปราศรัยกับฤาษีอย่ากรีเหง
|
| เจ้าอย่าหกยกคำทำกรอเดง | คนกันเองเล่าพ่อได้ยอดี
|
| ผมเที่ยวตามคู่หมั้นจนดันสอ | หญิงที่ขอนี่หรือชื่อไหหยี
|
| ถูกโจรปล้นตกใจเอาไหคี | ผมรีบรี่ข้ามแคว้นถึงแดนลอ
|
| เรื่องนารีชีหักพักในกุฏ | จะยอดุจสีไหคร่าวใดหยอ
|
| เรียกพีหามานี่เอาดียอ | ด้งมันจอนั่งถ้ามาเร็วๆ
|
| สาวดุ้งตื่นพอดีฤาษีแหบ | ลุกขึ้นแขบทันทีเจ็บอีเหว
|
| เอื้อมหยิบหวีสีหางอย่างม้าเร็ว | แต่งเลวๆพอเสร็จเสด็จยัง
|
| ถึงมูนีหวีใหภิปรายถาม | ใครตีหามมานี่ระวีหัง
|
| นี่คู่หมั้นรูปหล่อเขายอดัง | งานข้างหลังเขาจะแต่งกับแหงดี
|
| เป็นคู่รักใดหยอน่าถอดอก | สาวยิ้มออกหัวฉาวหาวถีๆ
|
| เล่าแต่หลังดังฟอจบพอดี | ตัวผมนี้จะพาคนเอาดลยอ
|
| จะแต่งงานต้นปีมารีหับ | เกล็ดไปยับเมืองใหญ่บ้านใดหยอ
|
| พ่ออย่าขัดตัดคำดำติดรอ | เด็กนั่งคลอหมีเห็นนึกเอ็นดู
|
| ไม่หยุดรอพอดีฤาษีให้ | พอกราบไหว้มุนีนั่งดีหู
|
| สวัสดีตีหามตามคำครู | วันกินอยู่หอดีอย่ามีภัย
|
| ทั้งกกกอปอดีอย่ามีหมอง | ให้เงินทองเกิดมีทั้งสี่ไห
|
| รับเอาพรของพ่อลูกขอใด | ลุกขึ้นไปเดินตามพาหามตี
|
| แล้วบีหอกออกรกยอดกหน่อย | ชมอึกอ้อยชีหำต้นดำหมี
|
| กรูดฝีไหใยเค็ดชมเห็ดชี | ต้นยอดีเดือยปอลูกกอดิน
|
| นนทรีย์ห่มนมหวันต้นจันทร์สัก | ไม้บ่ารักแหนหยีย่านปีหิน
|
| พยอมเค็ดเหม็ดหมันลูกจันทร์อินทร์ | เต็มแผ่นดินแน่นไปหนัดใดกอ
|
| ชมไปพลางย่างเค็ดพบเห็ดงอก | ถอกับดอกชมเล่นให้เด็นหอ
|
| ดอกไม่ดียีเห็ดเด็ดเกือบลอ | ดอกไม่ปออย่าทุกข์เจ้าหุกลี
|
| เห็นไหหยีหนีเหื่อยเดินเมื่อยเหน็ด | บุกป่าเห็ดดอกขาวเหมือนหาวสี
|
| หยุดกันไปใยเป็ดถอนเห็ดยี | เอาหีบคีพอเสร็จหายเข็ดเลย
|
| ระอาเอือนเหมือนไข้ไม้ตีหอก | มันแทงยอกเจ็บจี้หนามตีเหย
|
| โลหิตฉีหวีห่างยกย่างเลย | สาวไม่เคยหนามตำเข้าหำดี
|
| พอถึงวังยังที่ต้องรีหับ | จะขอจับโคตวยแม่หวยสี
|
| เห็นลูกบ่าวดาวยอว่าออดี | หัตถ์ชูลีไหว้พ่อยอดังๆ
|
| ค่อยยกย่องสรรเสริญเกิดเหินหมี | เมื่อลูกนี้อยู่ไปในวีหัง
|
| หอบเงินทองของเสร็จในเว็จยัง | ของคลีหังวังทองหัวดองทอ
|
| พ่อรู้ข่าวฉาวเฉินพาเหินดี | นางหิ้นปลีแม่เจ้าถูกดาวหลอ
|
| ท้าวโบตักย่อยยับดับเกือบพอ | เดือยพานอยกธงเกือบปลงชนม์
|
| พ่อให้ลูกตามไปรับไหหยี | พาหับกลีวีหายไม่ไร้ผล
|
| ไปแต่งงานบ้านพ่อเขาจอดน | ไม่มีคนขอดัดจะจัดการ
|
| จัดกินเลี้ยงที่นี่วาวีหา | สุริยาทีเหียมเตรียมของหวาน
|
| ถึงปีเหือนเดือนจอพอประมาณ | มาในงานทุกคนทั่วดนคอ
|
| พวกแก่เฒ่าบาวยังนั่งดักล้อม | พรีทุกห้อมมากมีนั่งอีหอ
|
| บ้างชูแว่นจุดเทียนนับเดียนวอ | เด็กมารอชีเหินเจริญพร
|
| ชะยันโตโยเห็ดกันเสร็จสรรพ | เตรียมห้องหับวันดีนีกับหอน
|
| หยุดรอดักลักบ้างวางไว้ก่อน | จับเป็นตอนต่อไปใดจะคลอ
|
| ๏ ยกแม่ม่ายร้ายชื่อคนลือดัง | ยีแต่หังไม่เล็กชื่อเห็กหลี
|
| เกิดตัณหากล้าพอไม่มอดี | ไหขึ้นคลีไม่มีคู่จะอยู่ครอง
|
| ผัวฉันตายหายไปชื่อไคหยวย | เคยอยู่ด้วยหลายปีเฝ้าครีหอง
|
| ไม่มีโรคติดต่อดายขอดอง | พอคนองเข้มขันเกิดหันคี
|
| หาไม้แทงแยงเกล็ดวันเจ็ดแบก | หิบไม้แตกกล้าแข็งแคมแหงหวี
|
| ทนไม่ไหวใยเข็ดไม่เม็ดยี | ขบทุกทีมากคนพอดลยอ
|
| ต้องจากที่รีหูเมืองกูเกิด | พอปีเหิดแล้วอวดดีนั่งยีหอ
|
| เคยผลาญมามากมายดายชอๆ | เด็กไม่ลอเคยตายมาหลายคน
|
| แม้นอยู่ไปที่นี่คับคีแหบ | หาชายแอบสักทีได้ยีหน
|
| รีบพีหาระเห็ดให้เค็ดยน | ตัดถนนที่ห่างยกย่างมา
|
| บุกป่ารกหกพีเดินสีแหบ | ไม้ถอบแถบดีปลีกันชีหา
|
| ออกทุ่งกว้างห่างดีมีชะตา | พบโจรป่ายีหายมาใต้ชวย
|
| ฝ่ายโจรังหังยีออกหลีหัก | มานั่งพักคีโหกเป็นโชคสวย
|
| จะได้ชมสมปองสองคอดวย | ผลอำนวยหามีถึงที่นอน
|
| แม่หนูจ๋าให้พี่ขอจีหูบ | พอเห็นรูปรักจี้แม่หลีหอน
|
| ชื่ออะไรถีหามถึงนามกร | จากนครเมืองแมนเจ้าแดนลอ
|
| ฉันล่ำเล็กเห็กหลีจากรีหู | เป็นเมืองอยู่ไม่เก่งเด็งขี้ฉอ
|
| ผัวฉันตายหลายปีดีไม่มอ | ใครดักยอกลี่หอมจะยอมตัว
|
| ได้ฟังคำหำดีไม่หนีหาย | พี่อยากได้เห็กหลีเป็นผีหัว
|
| เจ้าอย่ามีสีหาพี่พาตัว | ทำกลอดัวละอายมิใช่ดี
|
| แม้นไม่รักวันนี้ถูกถีหุ้ง | มัดให้ยุงกัดคันยืนหันสี
|
| เราเคยล้างหลายเด็กเห็กลีๆ | แหนบีๆใต้เหนือไม่เหลือใคร
|
| หากท่านมีกำลังหวังดีให้ | อันตรายธุลีข้างนีไห
|
| ยอมเป็นผีหนีหายไม่หน่ายไป | สาวหักใจยอมโดนให้โหรจี
|
| ยิ่งชอบพอถอดอกกับคอถวย | อยู่ใต้ซวยนอนแถลงกับแหงหวี
|
| พอดุกลอเป็นทุกข์เกิดหุกลี | ท้องเมฆีลมพัดกระจัดพัง
|
| ใบไม้ขูดบูดรักเกือบหักแหก | เสทือนแยกธรนีทั่ววีหัง
|
| อาโปในไหลสอบนหลอดัง | พวกชาววังยิกโหนเข้าโดนคลี
|
| พอรุ่งรางสว่างไสเสียงไกเขา | กากระเหว่าร้องอยู่ว่าหูหยี
|
| โจรทั้งสองสิ้นชีพเพราะหีบคี | ไม่สิ้นดีรอดมค่อยสมกัน
|
| ๏ สองโมงเช้าเห็กหลีหนีถอดอก | เก็บศพซอกสองผีใต้ยีหอ
|
| ออกห่างผีมีเหินแล้วเดินต่อ | เจอะดาวยอโบตักเอาหักดี
|
| ร้องถีหามถามทักพี่รักหยูด | พี่สักหูดอย่าหลอกบอกเห็กหลี
|
| ท้าวโบตักอักหย่อนพูดอ่อนดี | ว่าหายตีเป็นม่ายมาหลายเดือน
|
| ได้ของอื่นหมื่นแสนในแดนสอ | ให้ชอบพอใจพี่ไม่หมีเหือน
|
| นี่เจ้าดีไม่มอเที่ยวตอเดือน | ทิ้งบ้านเรือนหาผัวให้หัวตี
|
| ฟังคำพูดหูดถีคุณพี่ถาม | เห็กหลีหามตอบพลันพูดหันสี
|
| อยากหาผัวตัวหนุ่มเอาหุมดี | ฉันยังมีเรี่ยวแรงให้แดงยอ
|
| ม่ายต่อม่ายย้ายเด็ดไม่เสร็จเรื่อง | นั่งปลีเหื้องไม่ให้ไปเอาใดหนอ
|
| เราใช่เหรี่ยงเชี่ยงใหม่ใดคนทอ | ดาวก็ยอกลับหลังหังก็ยี
|
| ไม่บัดสีดีหูเป็นคู่เคล้า | นั่งคลี้หาวกลางทางยกหางถี่
|
| รอกับดวนชวนนางกลับห้างชี | เป็นเมืองพี่ใหญ่กว้างเหมือนด้างขอ
|
| ค่อยชมพลางเดินพลางป่ายางเกว็ด | ผักชีเห็ดแหนบีคนทีสอ
|
| แก่นขรีหาดหนาดเหนียดเดียดเข้าซอ | ดังถึงวอพานางเข้าปรางค์นอน
|
| น้ำห้อยยีสีเหงื่อติดเสื้อปราด | คลี่หมอนสาดตีหังนั่งวีหอน
|
| แม่เห็กหลีหนีเหื่อยลงเมื่อยอ่อน | ท้าวเอื้อมกรจีหับไม่หลับลง
|
| กลีเรื่องหุ้มดุมขาดกระดาษปะ | ปอกับดะคืนนี้ได้ปีหง
|
| พลางยวนยีอีแหบล้มแนบลง | นอนเล็ดยงกอดรัดยกดัดงอ
|
| เหมือนเอายางวางใส่ในกระบอก | ขบไม่ออกปล้ำกันปลายดันสอ
|
| ฝ่ายเห็กหลีไม่เหนื่อยเดือยไม่นอ | เด็ดค่อยยอหยุดพักไว้สักคราว
|
| ถ้าสีแหบแสบตับหลับเสียเถิด | อย่าปีเหิดแมลงหวี่จะคลี้หาว
|
| เห็ดให้มอหอเด็นเป็นคราวๆ | ต่อเรื่องราวข้างท้ายแม่หายนี
|
| ๏ ยกไหหยีใดหยอนอนคลอดัก | เฝ้าร่วมรักสมสองหองเป็นหนี
|
| จะพาผัวไปไหว้หายแม่ยี | สิ้นชีวีโจรนั้นเอาดันฟอ
|
| ยังแต่พ่อต่อดั้งคิดหวังเหวิด | กลับบ้านเกิดกลีไหชวนใดหยอ
|
| ไหนว่าเจ้าเหื่อยปีเพราะดียอ | หยุดพักรอลีห้างให้สางคลาย
|
| พี่จะหายามีมายีใส่ | ร้านหมอไทยแหนบีเขามีขาย
|
| ถ้าแผลมีหวีหางบีบวางปราย | อย่าปล่อยไว้แช่ดองให้หองพี
|
| ตั้งแต่พี่ยีเห็ดท้องเจ็ดเดือน | ไม่อีเหือนอย่าไปเลยไหหยี
|
| พอประสูติดูดรอสิ้นข้อดี | ว่าลูกนี้หยีหิงเป็นหญิงชาย
|
| ใกล้จะถ้วนดวนกอพอครบสิบ | กลัวยีหิบยีหังนั่งยีหาย
|
| เจ็บหิดหวีสีหาวตอนเช้าบ่าย | นอนยีหายสีแหบนึกแปลบใจ
|
| หมอลีแหแต่หยำประจำบ้าน | คลีบอกหานว่ามานี่วีๆไห
|
| น้องเจ็บจี้หลีเหงื่อเสื้อเปียกใน | ทนไม่ไหวสีแหบแขบให้มา
|
| ฝ่ายเจ้าผัวใดหยอใช้หมอดัด | ช่วยปีหัดสักทีพอชีหา
|
| แพทย์ใกล้ไกลไหคีรีบรี่มา | เข้าฟีหาคลีหำขยำลอง
|
| พอยามดีบีหายเกือบได้การ | พวกแม่ทานหำดีนั่งมีหอง
|
| ลมกำมัดดัดพอเห็นคลอดอง | น้ำหนีหองตีหามคลอดตามกัน
|
| บริสุทธิ์บุตรีแม่คลีหือ | ตัดสายดือพอดีล้างสีหัน
|
| ถ้าหอเด็นเป็นชายได้สอดัน | ช่วยปล้ำกันป้อนยาน้ำหาที
|
| ทาขมิ้นหิ้นหวีสีตามไห | ปล้ำฟืนไฟให้ผิงพวกหิงหยี
|
| นอนปีเหิดเกิดง่ายเหมือนหายควี | ทำไม่ชี้หนีเห็ดอยู่เจ็ดวัน
|
| กอดบุตรีหวีเหียงนอนเคียงข้าง | เฝ้าลีห้างชีหมให้ดมถัน
|
| ได้ห้าปีสีเห็ดเหม็ดนึกยัน | ตั้งชื่อพลันลูกสาวแม่หาวคี
|
| ฝ่ายเจ้าพ่อยอดังนั่งเฝ้าลูบ | ก้มจีหูบค่อยชมขนหมหยี
|
| ยังไม่กลับบ้านพ่อเฝ้ายอดี | ได้สิบปีเขี้ยวพ่อให้หลอดาว
|
| ไว้นั่งเล่นเห็นดีเอาคีหีบ | กระโตนบีบช่วงสีแสงวีหาว
|
| พออยู่ไปใจรักยักบ่าวๆ | ทนชั่วคราวคอยท่าสิบห้าปี
|
| ๏ ยกจอมจักรนคโรถึงโบตัก | เป็นทุกข์หนักจอมใจถึงไหหยี
|
| กระโดดโผนโจรปล้ำแม่หำดี | วิ่งหันสีบั้นบุกถูกรุกราน
|
| ไปเจ็บไข้ย้ายเด็ดหรือเข็ดแค้น | ยังคีแหนไม่กลับที่บุรีหาน
|
| บอกเห็กหลีหนีหัดต้องจัดการ | สืบข่าวสารให้แจ้งทุกแหงดี
|
| เจ้าอยู่วังยังเสร็จลงเจ็ดหน | อย่าจอดลค่อยระวังเฝ้าหังหนี
|
| ตามรูปหล่อฉอดุดพระบุตรี | สั่งเห็กหลีเมียรักบ่ายพักตร์มา
|
| อยู่ข้างหลังนั่งคอยคิดถอยหมอน | ความเดือดร้อนเกิดมีสีๆหา
|
| นอนยีหัวชั่วคราวเฝ้ารอดา | อยู่ๆมาสูญเปล่าแล้วเหารี
|
| ทั้งสมบัติเงินทองดองเจ้าขอ | ได้ไม่พอลูกสาวหาวยังสี
|
| อีกสิ่งหนึ่งมีหลานเกิดหานบี | หองพีๆเสียหายไม่ได้เรา
|
| ทั้งเงินทองของมีปีบนหิ้ง | ให้ลูกหญิงทั้งนี้เรากีเหา
|
| คิดผีหาฆ่ามันจะบรรเทา | เหลือแต่เราอยู่กินแทนหิ้นปลี
|
| ริษยาฆ่าตีให้หมีหด | กลืนสะกดนิ่งในรอไหหยี
|
| ขยีหับดับเกียงทำเหียงบี | เรื่องพอดีใดหยอลาพ่อมา
|
| ชวนลูกสาวหาวคีเดินคลีไห | เด็กพอใหญ่สิบสี่เข้าปีหา
|
| ออกตรีเหียมเตรียมพ่อพารอดา | พีแต่หาสองแผ่นแหนบีๆ
|
| พร้อมทั้งเมียลูกพ่อเดินยอดัก | บุกรีหักรักแบกป่าแหกหลี
|
| หนามบีหาดตาดแขดเข้าแหดตี | โลหิตฉีนีไหชวนใดหอ
|
| ใกล้ถึงเมืองห้างชีหนีๆเห็ด | ย่างตามเท็จชมชี้บอกหนีหอ
|
| หยุดสักทีหนีเหียนเดียนตามวอ | ข้ามดอนตอปอดิดเจอะบิดา
|
| ยืนสังเกตเนตรยลลงบนเค็ด | น้ำตาเล็ดไหลรี่ดังฉีหา
|
| เจ้าหนีเห็ดไปใยพาใครมา | ดูหน้าตาผึ่งผายเหมือนหายควี
|
| นี่คือลูกนี่ผัวแล้วหัวร่อ | ดอกผึ่งถอได้ฉันคราวหันสี
|
| เมื่อปีเหิดเกิดนานรูหานบี | ชื่อหาวคีสวนเด็ดไม่เค็ดใย
|
| ยืนถามพ่อรอดูใครอยู่วัง | ทิ้งคลีหังหมีหอยของน้อยใหญ่
|
| เจ้าอย่าทุกข์ดุกลอเป็นยอใด | อย่าตกใจเวียงวังหังพ่อยี
|
| พ่อเพิ่งมีเมียใหม่ใยไม่เหว็ด | ย้ายจนเข็ดรุ่งเผ็กชื่อเห็กหลี
|
| ให้มารับหลานสาวแม่หาวคี | พร้อมไหหยีลูกสาวให้เข้าไป
|
| ทั้งลูกเขยคนนี้ไปยีเห็ด | ปรึกษาเสร็จเห็นดีข้างนีไห
|
| ค่อยหันหลังดังสอชวนปอใด | ประเดี๋ยวใจผีหึงมาถึงวัง
|
| เห็นแม่เลี้ยงเหียงบีนั่งกีเหา | เธอกอเดาพูดดีแล้วอีหัง
|
| พี่คิดถึงหึงมีอยู่ที่วัง | กลัวร้อยชั่งดิ้นรนเรื่องดลยอ
|
| พอมาถึงไหหยีลูกสีหาว | ไหว้แม่เฒ่าเข้าไปพร้อมใดหยอ
|
| เคารพสามถามไถ่ใดลูกคอ | นิยมยอชมเชยคลำเหยลี
|
| เต่ากับแรดของนี้ผูกจี้ห้อย | พลีกับหอยทองแท่นค่าแหนสี
|
| ธำรงน้อยก้อยใส่เท่าไหกี | ให้แหงดีเป็นหลานที่ผ่านมา
|
| เหือกติดปลีฉีหีกอีกลูกเขย | ไม่วางเฉยของมีบันดีหา
|
| เรื่องเงินทองของพ่อไม่สอดา | เครื่องเสื้อผ้าแพรพรรณหันคีๆ
|
| เมื่อลูกชอบมอบให้ถ้าย้ายเด็ด | หมีทุกเห็ดแก่เฒ่าหาวสีๆ
|
| เข้าดับบ้านดับช่องห้องดีๆ | ให้พวกนี้พีหักกันสักคราว
|
| ผ้าที่นอนหมอนมีนีเหมือนหวน | พ่วยนวลๆจัดให้มีแก่หนีหาว
|
| พอค่ำดีหมีหินไม่สิ้นคราว | น้ำค้างพราวลมโชยดอกโหยรี
|
| เกษรร่วงหวงกลีลงยี่หุบ | ซอตามดุบหลั่งในน้ำไหสี
|
| ท้าวชวนเมียเคลียคลอพาหอดี | หามเท่าชีเข้าพักเถิดรักเรา
|
| เข้าสู่ที่คลีไหถอนใจหือ | เอื้อมจับมือสามีให้กีเหา
|
| หันมันคียีขาทำตาเพรา | พระง่วงเหงาทีหับระงับเลย
|
| พอแสงทองส่องดีสีเหงาๆ | เสียงไก่เขาขันถี่ว่าสีเหย
|
| สดุ้งดีลีเหียปลุกเมียเลย | พระกรเชยสีหันไม่ผันแล
|
| ทำหน้าสิ้วนิ้วชี้เอาสีไห | หลับกระไรป่านฉะนี้ไม่ปลีแห
|
| สดุ้งตื่นขืนไอไหวตัวแปร | นอนคิดแต่ลบล้างให้ห้างรี
|
| เอาบุตรีถีหวงคิดลวงหลอก | จับบีหอกลอยแพกระแสศรี
|
| ท้าวโบตักเป็นผัวกับหัวกลี | พูดกันที่ห้องหับประดับลอ
|
| มาอยู่นานบ้านมีตั้งสี่ห้อง | ได้แต่ของโน้นนี้กับหนีหอ
|
| เครื่องผ้าผ่อนช้อนขันหัวดันกอ | เด็ดค่อยยอกลีหับลากลับเมือง
|
| ว่ากะไรไหนพูดทำบูดรัก | อย่าหมองพักตร์โสกีชำลีเหือง
|
| พี่ไม่ห้ามยามเพล็ดไม่เข็ดเคือง | การกลับเมืองเยี่ยมทาษพวกหาดยี
|
| จะขอหลานผ่านทางป่ายางเกว็ด | ยามเสด็จเป็นเพื่อนข้ามเหือนถี
|
| พาก็พาอย่าละเมิดให้เหิดปี | ไหไม่หยีเที่ยวระเห็ดเค็ดจะยน
|
| เรียกหาวคีมีหน้านั่งถ้าคร่าว | ฟังพ่อเฒ่าเรียกถี่เหมือนยีหน
|
| นั่งก้มพักตร์ตักบายกลายยุบล | เห็นขอยหมนค่อยแจ้งรูแหงดี
|
| บอกแม่พ่อยอดกเดือนหกกลับ | ขยีหับลาเสร็จออกเห็ดหนี
|
| ป่ารีห้างทางรกเดินหกฟี | ถึงนทีลีเหทะเลวน
|
| แล้วคาดแพยาวรีไม้สีหาม | เชือกผูกข้ามฉีกฝอยย่านขอยหมน
|
| สาวไม่นีในหึกรู้สึกตน | ว่ากอดลแม่เฒ่าของหาวคี
|
| ใช้ให้ลงไปรอถอกับดอก | ถีบแพออกปล้ำกันรูหันสี
|
| พอฉาบฉายใกล้ลึกหึกบีๆ | เห็นพอดีต้องม้วยเรื่องหวยคัว
|
| กระโดดน้ำหามพลีนทีหอน | หยุดพักร้อนริมฝั่งนั่งหวีหัว
|
| กับไปเยี่ยมผัวรักไม่กลักบัว | แจ้งดีชั่วเรื่องราวของหาวคี
|
| ๏ จะจอดับจับข้อเทวอเดช | ปรารภเหตุสว่างสีห่างสีหน
|
| วิชะยันหันเห็กจอเด็กจอดล | พิมานบนสีหำไม่เห็นดำเห็นดี
|
| สถิตย์แท่นนพรัตน์เวียนหัตถ์เวียนหัว | สดุ้งตัวปีหามหันสามหันสี
|
| นั่งกอดมลมพังพอดังพอดี | หรือไหคีแตกรานลักบานลักบน
|
| หรือใครบวชสวดยัดนอควัดนอกเว็จ | ยังไม่เสร็จหลับไหลบีไหบีหน
|
| แสนลำบากอยากจะรู้ขอดูขอดล | โลกสากลสีหาบลักบาปลักบาม
|
| สร้างปาณาหาผิดตีหิดตีหอย | บาปเล็กน้อยมีทั่วไหลขั้วไหลขาม
|
| ไม่เบาถ้อยน้อยเล็กหลอเด็กหลอดาม | ลงมองตามบูรทิศเสียงปอดิดปอดัง
|
| หรือในโลกภิภพพีหบพีหัก | พอถอดหลักมองดูทั่วรีหูรีหัง (รัว)
|
| เห็นเด็กน้อยลอยคอไม่ยอดัง | เปลือกหนีหังเขียวเหน็จเหมือนเห็ดยี
|
| ถึงคีหันวันครึ่งไม่ถึงตาย | นอนปีหายน้ำเชี่ยวรูเหียวขี
|
| นั่งดีหูรู้กาลหลานหิ้นปลี | ลูกไหหยีโบตักดักเต็มตอ
|
| อีเห็กหลีแม่เฒ่าไม่เย้าเข็ด | มันฆ่าเสร็จภายหลังหวังดีหอ
|
| คนใจบาปหาบสีไม่ดียอ | เอาดกชอเสียให้ตายอย่างไว้ปราณ
|
| กูต้องลงไปช่วยหวยยัวสี | ใหผึ่งหยีวีหงน่าสงสาร
|
| หยิบก้อนดินเข้าทาก่อเทวอดาน | ปฏิหารคลี่หิงแล้วทิ้งโยน
|
| ลงขวางหน้าพอดีไม่กลีไห | ทิ้งลงไปเสียงถนัดชื่อเกาะถัดเกาะโถน
|
| ให้ล่ำเล็กเด็กหล่อเข้าจอโดน | ละลอกโตนยีแหงเข้าแขวงบัง
|
| แล้ววีหับกลับที่วิชีไห | สำรวมใจอินทรีย์ไม่หวีหัง
|
| เดียวจีหึงถึงหาดคลื่นสาดดัง | ขึ้นกระทั่งเกาะถิ่นฟักหินกี
|
| กำลังหิวลีวลอยลูกขอยหมอง | เห็นสุกพองเอื้อมปลิดจุกหิดหนี
|
| ล้วนผลาหากินเก็บหินจี | หอยทะยีกลีเหือเนื้อข้าวปลา
|
| บริโภคโหกชีไม่ขีหาด | เหมือนปีศาจจีห้าวเฝ้ารักษา
|
| อยู่เกาะถิ่นกินหลับสับปอดาห์ | เรือไหนมาถีหามจะข้ามไป
|
