หุ่นยนต์ยักษ์

จากไร้สาระนุกรมเสรี - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น

หุ่นยนต์ยักษ์คือความโรแมนติกของลูกผู้ชาย
                 — พ่อบ้านใจกล้าท่านหนึ่ง

No Wikipedia.png
น่าอายแทนจริงจริง เหล่าผู้เรียกตนเองว่าผู้เชี่ยวชาญ ที่วิเกรียนพีเดีย
ไม่มีบทความเกี่ยวกับ w:หุ่นยนต์ยักษ์
ตารางธาตุพึงรู้ของหุ่นยนต์ยักษ์

หุ่นยนต์ยักษ์ (อังเกรียน:Giant Robot) จักรกล หุ่นพยนต์ หรืออะไรก็ได้ขอให้มันใหญ่ๆเข้าไว้แล้วดัดแปลงให้คนบังคับได้ย่อมสามารถเรียกว่าเป็นหุ่นยนต์ยักษ์ ติดตั้งพรักพร้อมด้วยอภิมหาอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ทรงอานุภาพแห่งพลังทำลายล้าง และถูกควบคุมด้วยเด็กหนุ่มอีโม่ หรือคนที่มีพฤติกรรมบกพร่องทางจิต เข้าต่อสู้และคุ้มครองสวัสดิภาพความปลอดภัยของมนุษยชาติ

หุ่นยนต์ยักษ์มีการจำแนกได้หลายวิธี โดยทั่วไปจะจำแนกไว้เป็น หุ่นยนต์สมจริง (Real Robot) กับ หุ่นยนต์ขี้โม้ (Super Robot) ในประวัติศาสตร์มนุษย์ชาติ ได้มีสงครามหุ่นยนต์ยักษ์มาแล้วไม่น้อยกว่า 100 ครั้ง แต่ด้วยการมาของ จอร์น ไตเตอร์ ทำให้เส้นแกนเวลาเปลี่ยนไป ยุทโธปกรณ์ล้ำยุคที่ควรเกิดขึ้นจากเครื่องร่านอนุภาคขนาดใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นในเส้นเวลาปัจจุบัน โดยมีการค้นพบแค่อนุภาค ฮิกซ์ โบซอน ส่วนอนุภาคเฮคส์ อนุภาคไมนอฟสกี้ อนุภาคพิมพ์ รังสีเก็ตเตอร์ แว้บ ไลฟ์สตรีม พลังตรีเอกานุภาพ และ พลังสไปรั่ล ถูกดูดลงหลุมถั่วดำไปหมด แต่โชคดี ที่ไร้สาระนุกรมมีรีดดิ้งสไตเนอร์และสามารถที่จะบันทึกประวัติศาสตร์ที่หลงลืมไปได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

คอนเซปท์หุ่นยนต์ยักษ์[แก้ไข]

หุ่นยนต์ยักษ์รูปแบบค็อกพิทสอดใส่จากด้านหลัง

พัฒนาการของรูปแบบ[แก้ไข]

โดยทั่วไป หุ่นยนต์ยักษ์ จะเป็นรูปแบบภาคขยายของมนุษย์ และมีการควบคุมด้วยเด็กเกรียน ยิ่งเกรียนเท่าไร หุ่นยิ่งเก่งเท่านั้น

ระบบควบคุมของหุ่นยนต์ยักษ์นั้น ศ. เทตสึโอะ โอซามุ ผู้สร้างหุ่นยนต์ยักษ์รายแรกของโลกได้ออกแบบให้เป็นระบบการควบคุมจากภายนอก แต่ไม่เป็นที่นิยมแพร่หลายเนื่องจากไม่ถึงใจกับการที่หุ่นโดนยิงโดนเสียบระเบิดแล้วพลขับยังปลอดภัยอยู่ข้างนอก ศ.ดร. โก นากาอิ จึงได้จัดที่นั่งบังคับไว้ในตัวหุ่นยนต์ และทำให้ผู้บังคับหุ่น (นักบิน) เสียชีวิตจากการขึ้นบังคับหุ่นยนต์นับไม่ถ้วน แต่นันก็เป็นเหตุให้เกิดเป็นดราม่าและเรียกความนิยมจากสังคมได้เป็นอันมาก และนำเข้าสู่ยุคสมัยของหุ่นยนต์ยักษ์อย่างแท้จริง

การใช้งาน[แก้ไข]

หุ่นยนต์ยักษ์มีการเข้าประจำการครั้งแรกในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2ที่ประเทศยุ่นปี่ เนื่องจากแพ้สงครามมหาเอเซียบูรพา ทำให้ต้องยุบกองทัพลงทั้งหมด จึงได้มีแนวทางพัฒนาหุ่นยนต์รบมาอ้างเป็นหุ่นยนต์และยานพาหนะเพื่อการก่อสร้าง ซึ่งจะได้เห็นคอนเซปต์เหล่านี้ในหุ่นรุ่นเก่าเช่น ซันวัลคัล โรโบ โกกุลไฟว์ โรโบ หรือ ไดมอส โรโบ

ระบบอาวุธ[แก้ไข]

และเนื่องจากหุ่นยนต์ยักษ์รุ่นแรกๆทั้งหมดถูกสร้างมาโดยอ้างเป็นหุ่นก่อสร้าง พวกอาวุธต่างๆจึงถูกซ่อนไว้ในรูปเครื่องมือช่างและเครื่องมือก่อสร้าง เช่น สว่าน ลูกตุ้ม ขวาน อีเตอร์ขุดดิน หรือ คัตเตอร์ ซึ่งยังคงมีใช้อยู่ในหุ่นยนต์รุ่นหลังๆเช่น สว่านของกุเรน-ลากันน์ หรือคัตเตอร์ของอีวาหมายเลข 2 เป็นต้น แต่หลังจากที่ระบบเศรษฐกิจของสหรัฐอมาริเกย์ล่มจม เนื่องจากมัวแต่ไปแข่งสร้างระเบิดนิวเกรียนกับโซเวียต หุ่นรุ่นหลังก็เริ่มใช้อาวุธยิง และ อาวุธบีมโดยเปิดเผย ไม่ต้องออกแบบหลบๆซ่อนๆเป็นมิสไซล์จากเข่า โฟตอนบีมจากตา หรือ ลำแสงเตาอบไก่ย่างจากหน้าอก

ขนาด[แก้ไข]

หุ่นยนต์ยักษ์ในประวัติศาสตร์มีขนาดไล่มาตั้งแต่ระดับ 3.8 เมตร เช่นโวทอม และอาจสูงนับร้อยเมตรเช่นกรณ๊อีเดรี้ยน โดยขนาดมาตรฐานของหุ่นยนต์ยักษ์จะอยู่ที่ความสูงในช่วงประมาณตึก 3-4 ชั้น แต่ก็มีหุ่นยนต์ขนาดเท่าเมืองเช่นมาครอส รวมไปถึงกุเรนลากันน์ที่มีขนาดใหญ่เลอะเทอะระดับจักรวาล

ค็อกพิท[แก้ไข]

ค็อกพิท เป็นจุดสำคัญที่นักบินจะนำค็อก (Cock) ใสเข้าไปในร่อง (Pit) ปรกติค็อกพิทของหุ่นยนต์ยักษ์จะอยู่บริเวณหน้าอก หรือบริเวณหัว แต่ก็มีบางรุ่นที่ใช้ค็อกพิทแบบเสียบเข้าจากด้านหลัง

การจำแนกชนิดของหุ่นยนต์[แก้ไข]

รวมรุ่นหุ่นยักษ์ต่างๆ

หุ่นยนต์สามารถจำแนกได้ 2 รูปแบบใหญ่ๆคือ หุ่นยนต์สมจริง (Real Robot) และ หุ่นยนต์ขี้โม้ (Super Robot)

หุ่นยนต์สมจริง (Real Robot)[แก้ไข]

หุ่นยนต์สมจริง หมายถึงหุ่นยนต์ที่ออกแบบโดยคำนึงถึงความสมดุลของโครงสร้าง สมรรถนะ และความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ ซึ่งหุ่นในกลุ่มนี้จะได้แก่ อีเดรี้ยน กุเรนลากันน์ หรือ เก็ตเตอร์ หุ่นยนต์ที่แท้จริงจะขับเคลื่อนด้วยพลังนิรันดร์ เช่นพลังแห่งความรัก พลังแห่งสไปรั่ล พลังเก็ตเตอร์ วัสดุโครงสร้างประกอบขึ้นจากสารจินตนภาพที่ยังไม่ถูกค้นพบ เช่น สารโคตรทรหด X หรือมีกำแพงบาเรียที่ทำให้หุ่นยนต์นั้นสามารถทนทานต่อแรงกระแทกของกระสุน จรวดมิสไซล์ หรือแม้แต่ระเบิดนิวเกรียนได้ ทำให้สรรพาวุธของมนุษย์ปัจจุบันไร้ค่า เมื่อเข้าเผชิญหน้ากับอาวุธรูปแบบมนุษย์ดังกล่าว

หุ่นยนต์ขี้โม้ (Super Robot)[แก้ไข]

หุ่นยนต์ขี้โม้ ในทางตรงกันข้าม จะโม้ให้มีการสร้างโดยไม่คำนึงถึงสมรรถนะ และความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ ใช้เพียงแค่โลหะไทเทเนี่ยมอัลลอยด์ โดนยิงด้วยมิสไซล์ก็ยุบ บุบ หรือพังง่ายๆ ไม่คำนึงถึงหลักวิทยาศาสตร์ที่ว่าด้วยปริมาตรและพื้นผิว เพราะ ทุกความสูงที่เพิ่มขึ้นเท่าตัว พื้นที่จะเพิ่มขึ้นยกกำลัง 2 และปริมาตร จะเพิ่มขึ้นยกกำลัง 3 ตามหลักของการ Scale up ในกรณีของหุ่นยนต์จากหุ่นยนต์ Asimo ของ ฮอนด้า น้ำหนัก 54 กิโลกรัม สูง 130 เซนติเมตร ใช้โครงสร้างโพลิเมอร์เคลือบแมกนีเซียมอัลลอยด์ ถ้าใช้โครงสร้างเดียวกันในการสร้างยอดหุ่นยนต์อย่างเกรียนดั้ม น้ำหนักของหุ่นยนต์ที่ความสูง 18 เมตร จะอยู่ที่ประมาณ 143,000 กิโลกรัม และน่าจะหนักเกินจะเดินได้ ยิ่งถ้าสร้างเป็นหุ่น Gipsy Danger สูง 76 เมตร จะมีน้ำหนักคือ 10,800,000 กิโลกรัม และโครงสร้างก็น่าจะพังทลายลงด้วยตัวเอง ณ วินาทีที่มันเริ่มเดินไปข้างหน้า ขาดความสมจริงทางวิศวกรรมอย่างสิ้นเชิง ไม่รู้จะสร้างไปทำไม เอาเวลาไปปั๊มเครื่องบินรบหรือจรวดนำวิถีจะดีกว่ามั๊ย เดี๋ยวนี้จรวดนำวิถีแบบใช้กล้องก็มีแล้ว ไม่ต้องใช้ระบบเรดาร์หรือการตรวจจับความร้อนแล้วด้วย

นักบิน[แก้ไข]

วะฮ่ะๆๆๆๆ 555+ กว้ากๆๆๆๆ

สำหรับหุ่นยนต์ยักษ์ ไม่ว่าจะบินได้ (เช่น วาลคีรี) หรือบินไม่ได้ (เข่น แพทเลเบอร์) พลขับจะถูกเรียกว่านักบินเสมอ โดยสันนิฐานว่า เพราะไม่ว่าจะบินได้หรือบินไม่ได้ ตอนหุ่นระเบิดก็ล้วนได้ลอยละล่องบินดิ่งลงมาบรรจงจูบพสุธาทั้งนั้น ก็เลยเรียกเหมาไปว่าเป็นนักบิน

คุณสมบัติของนักบิน[แก้ไข]

นักบินของหุ่นยนต์ยักษ์ที่ดี ต้องมีอาการทางจิตเภททั้งในกลุ่มอาการด้านบวก และ กลุ่มอาการด้านลบ โดยอาการที่พบบ่อยจะได้แก่ อาการประสาทหลอน (hallucinations) หลงผิด (delusions) ขาดความสามารถทางสัมพันธภาพกับผู้อื่น (Socialization disorder) หลอกตัวเอง และยิ่งวิปลาศเท่าไรก็จะยิ่งเก่งขึ้นเท่านั้น

อนึ่ง แม้ไม่มีหลักการทางวิดกระยาสาร์ทรองรับ แต่การตะโกน กระชากคอนโทรลแรงๆ จะสามารถทำให้หุ่นยนต์เก่งขึ้น ยิ่งได้แรงขึ้น หมัดหนักขึ้น และถ้าเพื่อนตาย พลังจะพุ่งขึ้นถึงระดับ ตริ๊งงงงงงง วิ้งๆ ถั่ว(ดำ)แตก เข้าโหมดล่าสังหารฆ่าเลือดท่วมจอ ใครยิงมาเท่าไรก็ไม่โดน

นักบินหุ่นยนต์ยักษ์ที่เก่งกาจเป็นที่เลื่องชือฤาชา[แก้ไข]

  • นางาเระ เรียวมะ นักบินเก็ตเตอร์ มีอาการบุคลิกภาพแปรปรวน ก้าวร้าว รุนแรง แสดงออกทั้งทางสีหน้าและการกระทำ
  • ฮิคาริ ชินจิ นักบินอีวานเกเลี่ยน มีอาการฮิสทีเรีย เรียกร้องความสนใจ วิปริตทางเพศ รวมถึงมีปมเอดิเพิส
  • ชิม่อน นักบิน กุเรนลากันน์ มีอาการย้ำคิดย้ำทำและบ้าคลั่งในระดับเมเนีย (Maniac)
  • อามุโร่ เรย์ นักบินเกรียนดั้ม ไบโพลาร์ มีอาการประสาทหลอน เก็บตัว และคุ้มคลั่งเมื่อขึ้นขับหุ่น
  • ปีโป้ ถุย นักบินเกรียนดั้มปีกเทพ นักบินหน้าโง่ยืนบื้อๆทื่อๆ โชคดี ตัวโกงห่วยยิงยังไงก็ไม่โดน มีอาการบุคลิคภาพแปรปรวนชนิดปฏิสังคม ใครถามก็ไม่ตอบ
  • บาซาระ เนกกิ นักบินวาลคีรีสีแดงแจ๋ ผู้เดี่ยวกีตาร์กลางสมรภูมิ เป็นโรคหลงตัวเองขั้นรุนแรงชนิดเดียวกับไจแอนท์ เพลงข้าใครไม่อยากฟังก็จะบังคับให้ฟัง

ในเส้นโลกขนานปัจจุบัน[แก้ไข]

จากการมาของ จอร์น ไตเตอร์ ในปี อ.ศ. 2543 ได้เกิดผลกระทบใหญ่หลวงทำให้เส้นแกนเวลาเปลี่ยนไป ยุทโธปกรณ์ล้ำยุคที่ควรเกิดขึ้นจากเครื่องร่านอนุภาคขนาดใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นในเส้นเวลาปัจจุบัน โดยนอกจากอนุภาค ฮิกซ์ โบซอน แล้ว อนุภาคอื่นๆเช่น อนุภาคเฮคส์ อนุภาคไมนอฟสกี้ อนุภาคพิมพ์ รังสีเก็ตเตอร์ แว้บ ไลฟ์สตรีม และ พลังสไปรั่ล ถูกดูดลงหลุมถั่วดำไปหมด และไม่เกิดการส่งต่อข้อมูลข้ามเวลาไปสู่อดีต ในเส้นแกนเวลาปัจจุบัน ศ.ดร. เทตสึกะ โอซามุ และ ศ.ดร. โก นากาอิ ได้กลายเป็นแค่นักเขียนการ์ตูน มร. เอนเนอยี่ผู้ค้นพบพลังตรีเอกานุภาพกลายเป็นคนทำหม้อตุ๋นเป็ดพลังนิรันดร์ และยังมีปัญหาค้างหนี้กับจ่าดราม่าอยู่ถึง 5 ล้านบาท ศ. เทพนม เมืองแมน ฑูตผู้ติดต่อกับมนุษย์ต่างดาวคนแรกของโลก กลายเป็นแค่คนเอ๋อๆ วันๆนั่งฝันเฟื่องติดต่อกับมนุษย์ต่างดาวด้วยพลังจิต ส่วน ริว จิตสัมผัส - หมาเมพเปอร์ซ๊อู๊ด - เจน ญาณทิพย์ ที่ควรจะเป็นนักบินอวาเรี่ยนก็กลายมาเป็นนักต้มตุ่นออกสื่อโทรทัศน์ไปวันๆ และเหลือตำนานเล่าขานอยู่ในสื่ออนิเมชั่น โดยผู้ที่มีความทรงจำตกค้างจากแกนเวลาก่อนหน้านี้

หุ่นยนต์ยักษ์ในปัจจุบัน[แก้ไข]

แม้ไม่มีพลังสไปรัล แม้ไม่มีพลังเก็ตเตอร์ แม้ถึงกับไม่มีเตาไมนอฟสกี้ แต่ด้วยพลังแห่งความฝัน ถึงมีแค่น้ำมันและไฟฟ้า ก็ไม่เกินความพยายามของมนุษยชาติที่จะสร้างหุ่นยนต์ยักษ์ขึ้นมา เพราะ หุ่นยนต์ยักษ์ มันเป็นความโรแมนติกของผู้ชายยังไงเล่า!!!

ในประเทศเทย[แก้ไข]

ตึกหุ่นยนต์ ทำหน้าที่เฝ้าดูประชาชนในประเทศเทย มิให้แข็งข้อกับประเทศแม่ เจ้าของหุ่นยนต์

ในสารฃัณฑ์แลนด์ หุ่นยนต์ยักษ์ ดูเหมือนเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝันระคนเพ้อเจ้อสำหรับประเทศที่พึ่งพาแต่การนำเข้าเทคโนโลยีอย่างประเทศเทย แต่ประเทศนี้ก็อุตส่าห์มีหุ่นยนต์ยักษ์กับเขาเหมือนกันตั้งแต่ปี อ.ศ. 2529 ด้วยความสูงกว่า 83 เมตร หุ่นยนต์ยักษ์ของประเทศเทยตั้งตระหง่ายอยู่ที่ ถนน สาทร โดยปรกติจะทำหน้าที่เป็นอาคารสำนักงานของธนาคารเอเชี่ย (ก่อตั้งโดย ดีปลี พนมหยง) และสามารถปฏิบัติการเพื่อปกป้องประเทศชาติจากผู้รุกรานจากต่างด้าว อย่างไรก็ตาม ปัจจุบัน ทั้งธนาคารและหุ่นยนต์ยักษ์ได้ถูกขายให้ประเทศเจี๊ยวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และกลายเป็นอาวุธของประเทศเจี๊ยวในการป้องกันมิให้ชาวเทยแข็งข้อแทน