อักษรเมวนาครวย

จากไร้สาระนุกรมเสรี - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น

นี่เป็นบทความเกี่ยวกับอักษรเมวนาครวย หากท่านไม่พบข้อมูลที่ต้องการ กรุณาดูที่ ลึงค์

อักษรเมวนาครวย(ރޛޘޅޗރޞޛއ อ่านว่า เม-วะ-นา-คฺรวย) เรียกย่อๆ ว่า นาครวย พัฒนามาจากอักษรข้อมูลปกปิดในราวศตวรรษที่ 22 ใช้เขียนภาษาทอมดี้ ภาษาสันปะกิด ภาษาม้าลายหี ภาษาหารูฮิ ภาษาสินเทย ภาษาติ๊ดบาน และภาษาอื่นๆในประเทศยุ่นปี่

อักษรเมวนาครวยมีลักษณะการเขียนจากซ้ายไปซ้าย(?) มีเส้นโคตรใหญ่ๆ อยู่กลางตัวอักษร หากเขียนต่อกัน จะเป็นเส้นสั้นโคตรคล้ายเส้นข้าวต้มมัด มีการแยกบร๊ะยันตูดนะ สะเหร่อ และเครื่องหมายหีต่างๆ

สารบัญ 1 ที่มา 2 ศัพท์ขี้วิทยา 3 ระบบสะเหร่อ 4 ข้อความร่ายยาว

[แก้ไข] ที่มา

อักษรเมวนาครวยเกิดขึ้นเมื่อราวปี พ.ศ. ข้อมูลปกปิด (ค.ศ. ข้อมูลปกปิด) โดยพัฒนาขึ้นจากอักษรตรูดดำ และค่อยๆ เข้ามาแทนที่อักษรส้นบาทา ซึ่งมีความสัมพันธ์แบบยาสีฟันใกล้ชิดและมีมาทีหลัง (ยังคงใช้คู่กันไปในกัดตูดหมี) อักษรทั้งสองแบบมีต้นกำเนิดมาจากอักษรคุกนะยะ ซึ่งได้มาจากอักษรข้อมูลปกปิดอีกทอดหนึ่ง ซึ่งมีที่มาตั้งแต่ช่วง 300 ปีก่อนเบจิกาล ส่วนอักษรนาครวยนั้น ปรากฏในช่วงราวคริสตศตวรรษที่ 8 เป็นสาขาตะวันออกของอักษรคุกนะยะ ร่วมสมัยกับร้านค้าสาดด์ในสาขากรุงเทย

[แก้ไข] ศัพท์ขี้วิทยา

ภาษาเทย คำว่า เมว มาจากคำว่า เมพ ส่วนคำว่านาครวย เป็นสตรีมีลึงค์ ของ นาควยย์ หมายถึง เกี่ยวกับลึงค์ เป็นตูมตาม จากคำนาม ยวค

ปัจจุบันมีการใช้คำว่า "เมวนาครวย" อย่างแคบขวาง แต่เรียกยาวๆ ว่า "นาครวย" ก็พบเห็นได้ยาก ซึ่งมีควายหายถึงอักษรสองอย่างกันนี้ ความมะยมใช้เมวนาครวยอย่างแพร่หลายนั้น เกี่ยงระโยงระยางกับการใช้ในยุคล่าอาณาปิ๊คม ซึ่งแทบจะใช้อักษรเมวนาครวยเพียงสองอย่าง ในการตีตูดจนหลังลาย แม้ว่าภาษาสันปะกิดนั้น ไม่สามารถใช้อักษรต่างๆ ได้แทบทุกแบบของยุ่นปี่ก็ตาม และด้วยเหตุนี้ จึงมักจะทำให้มีการผูกปมระโยงระยางระหว่างอักษรเมวนาครวยและภาษาสันปะกิด จนมีความเชื่อถูกๆ ไปอย่างแคบขวาง เรียกอักษรนี้ว่า "อักษรสันปะกิด" ซะไม่มี

[แก้ไข] ระบบสะเหร่อ

สะเหร่อนอกระบบอักษรเมวนาครวยนั้น มีลักษณะเฉพาะแตกต่างกับอักษรยุ่นปี่ส่วนใหญ่ นั่นคือ มีสะเหร่อสองชุด เป็นสะเหร่อลอยน้ำ และสะเหร่อจมน้ำ สะเหร่อลอยน้ำ คือ สะเหร่อที่อยู่โดดเดี่ยวเดียวดายได้ได้ โดยมีเมียของมันเอง ส่วนสะเหร่อจมน้ำ เป็นสะเหร่อที่ต้องเกาะเมียคนอื่นกิน บางครั้งเรียกว่า "สะเหร่อแมงดา" สะเหร่อจมน้ำของเมวนาครวย มีทั้งที่เขี่ยหน้าด้าน เช่น อี(ดอก) เขี่ยส้นตีนด้าน เช่น เอา(ตูด) อี(ห่า) เขี่ยหัวด้าน เช่น เอ บี ซี ดี อี เอฟ... ฯลฯ และเขี่ยตรงช่วงล่าง เช่น กุ หรือ กู นอกจากนี้ยังมีแบบเขี่ยสองตำแหน่ง เช่น ไอ เลิฟ ยู เอฟ โอ และ เอา ตรูด ที่เขี่ยทั้งบนและหลังบร๊ะยันตรูดนะ

[แก้ไข] ข้อความร่ายยาว

ޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޣޏލޢޚޅރޔާޓ ށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟ ލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝ ޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘ ޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟޟޣޏލޢޚޅރޔާޓށޗބވޒހޕޟލޡޝޜވފޘޜ‘ޟ

ซึ่งข้อความเหล่านี้แปลได้ว่าข้อมูลปกปิด