ไร้ซอร์ซ:แว่วเสียงเรไร (แบบดั้งเดิม)
จากไร้สาระนุกรมเสรี - แหล่งรวบรวมเรื่องราวตลกขบขันและบิดเบือนข้อเท็จจริง
 ยินดีต้อนรับสู่ไร้ซอร์ซ |
|
บทความนี้ เป็นส่วนหนึ่งของ ไร้ซอร์ซ, แหล่งรวมเอกสารราชการลับและรวบรวมหนังสือ |
สำหรับคนที่ต้องการรู้เรื่องจริง เผื่อจะทำให้เก็ทและขำขึ้น
ระวังเสียอรรถรส ข้อความด้านล่างนี้ มีการกล่าวถึง เนื้อเรื่อง หรือฉากจบ
|
[แก้ไข] Onikakushi-hen(ปีศาจลักซ่อน,Spirited Away by Ogres)
เรื่องเริ่มจาก มาเอย์บาร่า เคอิจิ ได้เข้ามาหมู่บ้านฮินามิซาว่าพร้อมกับพ่อแม่ และได้มีเพื่อนสนิทใหม่ๆ เช่น (ริวงู) เรนะ, (โซโนะซากิ) มิอง, (โฮโจ) ซาโตโกะ, (ฟุรุเดะ) ริกะ (มีแต่เด็กผู้หญิงทั้งนั้นเลย โลลิมาก ยกเว้นมิอง) ซึ่งทั้งหมดอยู่ในชมรมเดียวกัน ชอบหาอะไรเล่นหลังเลิกเรียน เช่นเล่นไพ่ เล่นเกมนักสืบ เป็นต้น ชีวิตเป็นไปด้วยความสนุกสนาน
ในตอนแรกนั้นเหตุการณ์เริ่มต้นไปอย่างด้วยดี จนกระทั่ง เคอิจิไปช่วยเรนะขณะที่เขาขุดตุ๊กตาผู้พัน KFC ให้เรนะอยู่ ได้โดนช่างกล้องอิสระนาม โทมิทาเกะ จิโร่ แอบถ่ายจึงไม่พอใจ พอโทมิทาเกะถามว่า เรนะกำลังทำอะไร เคย์อิจิก็ตอบกวนๆ ว่าใครจะรู้ เค้าไปขุดศพที่หั่นเอาไว้มั้ง แต่..โทมิทาเกะกลับเปรยออกมาเหมือนมีการฆาตกรรมเคยเกิดขึ้นที่หมู่บ้านนี้ จากนั้นโลกทั้งใบของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป
เคย์อิจิจึงถามคนอื่นว่ามีอะไรเกิดขึ้นมั้ย แต่เรนะอ้างว่าไม่รู้เพราะพึ่งย้ายเข้ามา ส่วนมิองก็บอกว่ามีแค่ประท้วงการสร้างเขื่อนไม่มีการฆาตกรรม แต่หลังจากที่เขาได้ตามเรนะไปขุดตุ๊กตาผู้พันรอบสอง ก็ได้เจอข่าวการฆาตกรรมหั่นศพหัวหน้าคนงานสร้างเขื่อนเมื่อ 7 - 8 ปีก่อน ในนสพ.เก่าที่วางทิ้งไว้ และหลังจากเทศกาลลอยฝ้าย (Watanagashi) เขายังได้รู้เรื่อง คดีฆาตกรรมประหลาด จากโทมิทาเกะและทาคาโน่ มิโยะ (แฟนโทมิทาเกะ) ซึ่งบอกว่าจะมีคนหายหนึ่ง ตายหนึ่ง ในคืนเทศกาลลอยฝ้าย ทุกปีนับแต่มีโครงการสร้างเขื่อนขึ้น ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นคำสาปของท่านโอยาชิโร่ผู้เป็นเทพเจ้าของหมู่บ้านฮินามิซาว่า ลงทัณฑ์ผู้ที่จะทำให้หมู่บ้านจมอยู่ใต้เขื่อน คดีต่างๆ มีดังนี้
- ปีแรก หั่นศพคนงาน อย่างที่บอก
- ปีที่สอง เป็นสามีภรรยาที่สนับสนุนการสร้างเขื่อน ตกจากหน้าผา แต่ภรรยาไม่พบศพ
- ปีที่สาม นักบวชประจำศาลเจ้า ตายด้วยโรคประหลาด ภรรยาของเขาโดดลงบึงในคืนเดียวกัน
- ปีที่สี่ น้องสะใภ้ของเหยื่อปีที่สองถูกฟาดจนตาย
- และปีที่ 5 ของเทศกาลลอยฝ้ายก็คือคืนนี้นั่นเอง.....
วันรุ่งขึ้น สารวัตร ชื่อ โออิชิ (ชื่อดันไปสอดคล้องกับชาเขียว) ได้เรียกเคอิจิไปพบเพื่อสอบสวน และบอกว่าโทมิทาเกะตายแล้ว และทาคาโน่หายตัวไป โออิชิขอให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามบอกเพื่อนๆ เพราะไม่รู้ว่าใครเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แค่ไหน
ในห้องเรียน เคย์อิจิพยว่าหลังการ์ด (ของเกมนักสืบ) มีชื่อเขียนว่า ซาโตชิ เคย์อิจิจึงถามเรนะว่าคือใคร แต่เรนะก็บอกว่าไม่รู้จักเช่นเคย
ระหว่างทางกลับบ้าน เคอิจิจึงถามเรนะไปตรงๆว่าพวกเธอมีอะไรปิดบังรึเปล่า เรนะบอกไม่มี เคอิจิจึงบอกว่าเรนะโกหก เรนะก็สวนกลับอย่างเย็นเฉียบว่า แล้วเคอิจิล่ะ.....มีเรื่องโกหกหรือปิดบังรึเปล่า? เคอิจิบอกเปล่า เรนะจึงบอกว่ารู้นะ....ว่าเมื่อเช้าไปคุยกับคนแปลกหน้าในรถมาและถามว่าเขาคือใครและถามจี้หลายๆอย่าง เคอิจิก็บอกปัด เรนะจึงตะคอกว่า "โกหก!!!!! (อุโซดะ!!)" แล้วกล่าวว่า "เคอิจิมีความลับยังไง..... เราก็มีด้วยเหตุผลทำนองเดียวกัน"
คืนนั้น สารวัตรโออิชิโทรมา คุยเรื่องคดีฆาตกรรมว่า ตายหนึ่ง หายหนึ่งจริง ไม่แน่ใจว่ามันคือสิ่งที่เรียกว่า"ปีศาจลักซ่อน" (อมนุษย์ลักพาตัว) รึเปล่า และเสริมว่าปีที่ 4 มีเด็กหายไปชื่อ ซาโตชิ ทันใดนั้นพ่อเคย์อิจิก็เคาะประตู (ด้วยเท้า) แล้วเอาชามาสองถ้วย เคย์อิจิก็ถามว่าเอาาให้ใคร พ่อก็บอกอ้าวก็เมื่อกี๊เห็นเรนะขึ้นมา!? (แสดงว่าได้ยินหมดแล้วว่าคุยโทรศัพท์กับโออิชิ)
รุ่งขึ้นเคย์อิจิรู้สึกไม่สบาย จึงลาหยุดไปหาหมอ ระหว่างทางสารวัตรโออิชิชวนไปกินข้าวและคุย โออิชิได้เล่าว่า เหยื่อปีแรกที่เป็นหัวหน้าคนงานเคยโต้แย้งปะทะกับมิองหลายอาทิตย์ก่อนเขาตาย เหยื่อปีที่สองเป็นพ่อแม่ของซาโตโกะและนักบวช เหยื่อปีที่ 3 ก็เป็นพ่อของริกะ เหยื่อปีที่ 4 ก็เป็นป้าสะใภ้ของซาโตโกะซึ่งเลี้ยงดูซาโตโกะหลังจากพ่อแม่ตาย และซาโตชิที่หายไปก็คือพี่ชาย สรุปคือฆาตกรรมต่อเนื่องมีความเกี่ยวข้องกับเพื่อนของเคย์อิจิทั้งนั้น มีแต่เรนะที่พึ่งย้ายเข้า แต่โออิชิพบว่าเรนะเคยถูกพักการเรียนข้อหาฟาดกระจกหน้าต่างทุกบานที่โรงเรียนเก่าและถูกส่งไปบำบัดทางจิต ในบันทึกการแพทย์ยังมีระบุถึงท่านโอยาชิโร่หลายครั้ง และโออิชิบอกทิ้งท้ายว่า เคย์อิจิระวังจะอยู่ในอันตราย
ค่ำนั้น เรนะ กับ มิอง มาเยี่ยม และเอาขนมมาให้ (โอฮากิ-ข้าวปั้นหวานคลุกถั่วแดง) ย่าของมิองทำมาฝากและเรนะบอกว่าก้อนนึงเรนะทำเอง ก่อนจาก จู่ๆ บรรยากาศก็เครียดขึ้น มิองก็ถามขึ้นมาว่า เคย์อิจิกินอะไรเมื่อกลางวัน อร่อยมั้ย? กินกับคนแก่คนนึงนี่ เขาเป็นใคร? เคย์อิจิตกใจมากว่ารู้ได้ไง แล้วพยายามปฏิเสธ มิองก็บอกว่า "ไม่เป็นไรหรอก ยังไงซะฉันก็รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่" (ก็น้องเขา ทำงานร้านนั้น รู้ก็ไม่แปลก เพียงแต่ เคอิจิไม่รู้) และเรนะก็บอกว่า เคย์อิจิหน้าซีดแล้ว ควรกลับเข้าบ้านไปนอน เคย์อิจิก็กลับเข้าบ้านด้วยความงง หยิบกินขนม ปรากฏว่ามีเข็มเย็บผ้ายัดไส้อยู่ข้างใน เคย์อิจิกลัวว่าตัวเองจะถูกฆ่าอย่างไร้ร่องรอยจึงเริ่มจดบันทึก และแปะซ่อนไว้หลังนาฬิกา
เช้าวันรุ่งขึ้น เคย์อิจิก็โดนรถตู้สีขาวชนแล้วหนี แต่หลบได้ เคย์อิจิจึงหาเครื่องป้องกันตัว แล้วเจอไม้เบสบอล ริกะมาเตือนว่าอย่าให้ไม้ห่างจากตัว เย็นนั้นเคย์อิจิไม่เข้าร่วมเล่นเกมกับชมรม ขอตัวกลับก่อน ระหว่างทางกลับบ้านเคย์อิจิพบว่าเรนะเดินตามมา เรนะอ้างเสียงอ่อนว่าเพราะเป็นห่วงเลยตามมา เคย์อจิเลยสติแตกตวาดใส่เรนะให้ไปให้พ้น เรนะจึงถามว่า ทำไมเหมือนจัง.. ถือไม้เหมือนซาโตชิ (ไม้ที่เคย์อิจิถือก็สลักชื่อซาโตชิ) ร่วมชมรมและอยู่ๆก็กลับบ้านคนเดียวเหมือนกันเลย และซาโตชิก็ถูกย้ายออกไป (พูดเหมือนถูกลักตัว)
คืนนั้นแม่เคย์อิจิโทรมาบอกว่าแม่กับพ่อต้องไปธุระเรื่องงานไม่กลับบ้าน และต่อมาโออิชิก็โทรมา เคย์อิจิเล่าเรื่องเข็มในขนม โออิชิถามว่า "แล้วเข็มนั่นล่ะ?" อาจจะเป็นหลักฐานได้ เคย์อิจิจึงไปหาแล้วก็พบว่าทั้งเข็มและขนมได้หายไปแล้ว ในถังขยะก็ไม่มี และก็เล่าเรื่องรถตู้และเรื่องเรนะและซาโตชิ เคย์อิจิบอกตนเองอาจจะต้องจบเหมือนซาโตชิ ทันใดนั้นก็มีเสียงกริ่ง เคย์อิจิเปิดประตู (แต่คล้องโซ่ไว้) เรนะนั่นเองเอาอาหารมาฝาก เคอิจิโกหกว่าแม่ทำอาหารมาให้เยอะแล้ว เรนะถาม "จริงหรอ?" เคย์อิจิบอกใช่ เรนะจึงเอ่ยว่า ทำไม ทำไมต้องโกหก "อุโซดะ!!!!" เรนะจึงสาธยายด้วยน้ำเสียงเย็นๆ ว่า "เธอกินมาม่าเป็นมื้อเย็นใช่มั้ย..... รสซุปกระดูกหมู กลิ่นขิง.... ซื้อมาจากเซเว่น.... แค่นั้นยังไม่พอนะ..... ต้องกินผักด้วย เพราะงั้นเปิดประตูซะดีๆ"
พูดแล้วเรนะก็กำโซ่แล้วดึงเขย่า เคย์อิจิทั้งงงทั้งกลัว จึงบอกว่า กลับไปซะ!! แล้วก็รีบปิดประตูงับมือเรนะ แล้วรีบวิ่งขึ้นไปรายงานกับโออิชิ โออิชิเสริมว่า ตอนเรนะเอาไม้ฟาดกระจกที่รร.เก่า มีเหยื่อที่โดนฟาดด้วย 3 คน แต่น่าประหลาดไม่มีการแจ้งความ
เช้ารุ่งขึ้น เรนะไม่ทัก มิองมาทักทายตอนเคย์อิจิฝึกฟาดไม้ (เริ่มเครียด) เคย์อิจิบอกน่ารำคาญน่า ไปให้พ้น มิองบอก "เลิกซะที นั่นไม่ใช่ไม้ของเธอซะหน่อย" "ขอซาโตชิใช่มั้ย เค้าย้ายออกไปแล้วนี่ มันแปลกมั้ยล่ะ ซาโตชิโดนย้ายออกแต่น้องสาวกลับยังอยู่" "รู้ด้วยหรอ?" มิองบอกพร้อมอ้างว่าทุกคนคิดว่าเคย์อิจิเลียนแบบซาโตชิเพื่อแกล้งหลอกกัน เคย์อิจิก็สวนไปว่า "ชั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับซาโตชิเลยก็เพราะพวกเธอปิดบังนั่นแหละ! เรื่องเขื่อนก็บอกว่าไม่มีอะไร ทั้งๆ ที่มีการฆ่าหั่นศพ หลอกลวงทั้งเพ! เพื่อนกันไม่ปิดกัน เพราะงั้นพวกเธอจึงไม่ใช่เพื่อนชั้น!!" และบอกว่า ขนมอร่อยมากเล่นเอาเลือดออกปาก แต่อย่าคิดนะว่าจะกำจัดชั้นง่ายๆ เหมือนซาโตชิ ขณะกำลังเดินจาก มิองก็พึมพำด้วยความโกรธแค้นว่า ชั้นจะฆ่าไอ้แก่นั่น
ระหว่างทางกลับบ้าน (อีกแล้ว) เคย์อิจิรู้สึกเหมือนมีใครตามมา จึงหลบและแอบมอง เห็นเรนะถืออีโต้เดินตามมา แป๊ปเดียวก็มาอยู่ข้างหลังเคย์อิจิแล้ว เคย์อิจิชี้ถามว่าอีโต้นั่นมันอะไรกัน เรนะก็ระเบิดเสียงหัวเราะ แล้วบอกว่า เป็นอะไร ฉันรู้นะว่าเธอกลัวอยู่ เคย์อิจิถามคนไหนอยู่เบื้องหลัง เรนะบอกไม่ใช่คนหรอก แต่เป็นท่านโอยาชิโร่ แล้วบอกว่าฉันจะช่วยเธอเอง เคย์อิจิผลักเรนะแล้ววิ่งหนีเข้าป่า ปรากฏว่าโดนกลุ่มชายลึกลับล้อมและโดนฟาดสลบไป
ฟื้นมาอีกทีในบ้านตัวเองก็เจอเรนะ มาได้ไงไม่รู้ แถมยังเรียกมิองมาด้วย เรนะบอกโทรเรียก "โค้ช" มาด้วย หลังจากโทรเรียกมิอง เคย์อิจิถามเค้นว่าโค้ชคือใคร ทั้งสองก็หัวเราะแปลกๆ แล้วบอกว่าก่อนอื่นมาเล่นเกมลงโทษเคย์อิจิก่อนโค้ชมาดีกว่า เรนะล็อกหลัง และ มิองควักเข็มฉีดยาออกมา เคย์อิจิถามว่า "อะไรน่ะ?!" มิองยิ้มและพูดว่า "น่าจะรู้นะ" เคย์อิจิจึงนึกขึ้นได้ว่า โออิชิเคยบอกว่าโทมิทาเกะตายเพราะเอาเล็บขูดคอจนตายแต่ไม่พบสารเสพติด เคย์อิจิทนไม่ไหว ดิ้นออกมา แล้วจึงล่อทั้งเรนะทั้งมิองเลย (โซ้ยด้วยไม้เบสบอลนะ ไม่ใช่อย่างอื่น) จนกระดูกแหลกไปหลายสิบซี่ เลือดสาดเป็นถัง จากนั้นเห็นรถตู้สีขาวมาจอด พร้อมกดกริ่ง ก็เอาบันทึกมาเขียนพร้อมแปะหลอดฉีดยาไว้ด้วย และออกทางประตูหลัง วิ่งอย่างเหนื่อยหอบไปโทรหาโออิชิ ไอไปพลางบอกว่าเชื่อแล้วว่าท่านโอยาชิโร่มีจริง และกำลังไล่ตามเขามา เคย์อิจิเริ่มไอมากขึ้นเรื่อยๆ และมีเสียงสำลัก และสายก็ตัดไป สายตรวจไปเจออีกทีก็ตายอยู่ในตู้ ด้วยอาการเดียวกับโทมิทาเกะ
นั่นคือ.....
ใช้เล็บกรีดคอจนตาย
[แก้ไข] บทความที่เกี่ยวข้อง
