แฮรี่ พ่อตาย กับเจ้าชายเลือดบวก

จากไร้สาระนุกรมเสรี - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น

บร๊ะเจ้าแฮร์รี่กำลังจับตาดูหน้านี้

[แก้ไข] Chapter 1

"เซ็ง!" แฮรี่ พ่อตายคว่ำหนังสือพิมพ์ เดลี่คัมช็อต (Daily Cumshot) ลงพื้นอย่างแรง เขาอารมณ์เสียอย่างมากหลังจากที่อ่านข่าวผู้เสพควยบุก RCA สถานที่โปรดของเขา แถมยังลักพาตัว น้องแนนนี่ แฟนสาวสุดสวยที่เขากำลังคบอยู่กลางสะพานรักสารสิน แถมยังถล่มสะพานนั้นยับเยินไม่มีชิ้นดี แฮรี่คิดว่าเธอคงกลายเป็นเมียคนที่ 88 ของลอร์ดคอวอยอ (ชื่อใหม่หลังการเถลิงอำนาจ) ไปซะแล้ว พักนี้สาวสวยคนที่แฮรี่จีบหายไปประจำ "คอวอยอคงรู้สินะ อยากให้ฉันทรมานล่ะสิ" แฮรี่บ่น

เนื่องจากช่วงนี้แฮร์รี่เบื่อบ้านเนิสรี่มาก จึงแอบออกมาดื่มกาแฟคลายเครียดที่สถานีรถไฟเป็นประจำ วันนี้เขากำลังจะลงเอยกับสาวเสิร์ฟสุดสวยของร้านกาแฟ จนกระทั่ง... "เฮ้ย! นั่นดับเบิ้ลกะดอนี่!" แฮรี่สะดุ้งเมื่อเขารู้สึกว่าเห็นดับเบิ้ลกะดอปรากฏตัวที่ชานชาลาฝั่งตรงข้ามหลังรถไฟวิ่งผ่านไป โดยไม่ทราบสาเหตุ แฮรี่รู้สึกปวดฉี่มาก จึงจ่ายเงินค่ากาแฟ หยิบหนังสือพิมพ์ บอกลาสาวเสิร์ฟแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ก้าวถึงประตู แฮรี่ก็เห็นดับเบิ้ลกะดอยืนฉี่อยู่ จึงเข้าไปใกล้ๆ ใกล้จนเห็น...ของเขา "โอ้โห! อาจารย์มี'ดอสองอันจริงๆ ด้วย" ดับเบิ้ลกะดอหันมาแล้วยิ้มเอ่ย "สาวเสิร์ฟคนนั้นสวยจริงๆ นะ ฉันจำได้ว่าเคยหนีแม่มาเที่ยวบ่อยๆ เหมือนกันตอนอายุสิบหก" แฮรี่ยิ้ม

ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่า...อันนึงของดับเบิ้ลกะดอเหี่ยวแห้ง "อาจารย์ครับ เกิดอะไรขึ้น! อาจารย์ไปเอากับใครที่ไม่สมควรเอาหรือเปล่าครับ" เขาถาม "อย่าเพิ่งถามเลย" ดับเบิ้ลกะดอตอบ "ฉันจะมาเธอไป ฉันมีงานให้เธอทำ" แฮรี่งง "งานแบบที่เธอชอบ" ดับเบิ้ลกะดอเสริม แฮรี่ยิ้มเนื่องจากอารมณ์หื่น "จับแขนฉันสิ" ดับเบิ้ลกะดอบอก "อะไรนะครับ" แฮรี่ถาม ดับเบิ้ลกะดอดูฉุนเฉียว "จับสิวะ!" เขาคำรามแล้วดึงแขนแฮรี่ ทั้งสองหายตัวเข้าสู่ความมืดมิด

[แก้ไข] Chapter 2

แฮรี่แทบสำลักเมื่อการหายตัวสิ้นสุด "เธอนี่โคตรอึดเลยแฮร์รี่" ดับเบิ้ลกะดอพูด "คนอื่นๆ ครั้งแรกน้ำแตกกันระนาว ต้องมีวิทยาเย็ทรขั้นสูงเท่านั้นแหละถึงหายตัวได้ชำนาญแบบฉัน" ดับเบิ้ลกะดอพาแฮรี่หายตัวมายังหมู่บ้าน "เบเวอร์ลี่ ฮิลล์" แฮรี่จำได้ว่านี่เป็นหมู่บ้านที่สมยาย งงสัตว์ว่ะอยู่ "อาจารย์พาผมมาที่นี่เพื่อลักพาตัวสมชายเหรอครับ" แฮรี่ถาม "จะบ้าเรอะ!" ดับเบิ้ลกะดอตะโกน "ฉันมาที่นี่เพื่อเกลี้ยกล่อมคู่เกย์ของฉันคนนึงกลับไปทำงานต่างหาก เธออยาก...เขาป่ะ" แฮรี่พยักหน้าด้วยความหื่นกระหาย "ดี! งั้นเราไปกันเลย" ดับเบิ้ลกะดอนำทาง

ทั้งสองเดินไปหยุดที่บ้านหลังหนึ่ง ไกลจากบ้านของสมชายมาก ทันทีที่หยุดเดินดับเบิ้ลกะดอก็คราง "โอ๊ยตายๆๆ เกิดอะไรขึ้น" "ไอ้หยา!" แฮรี่สบถเมื่อเห็นบ้านหลังนั้น มันมีสภาพเหมือนถูกแรดทั้งฝูงถล่มมาไม่นาน เมื่อทั้งสองเดินเข้าไป พวกเขาพบหนังสือโป๊และนิตยสารคลายความใคร่หล่นเกลื่อนกลาด มีคราบน้ำรักเปราะเปื้อนเต็มกำแพง "อาจารย์ครับ อาจารย์คนนี้ต้องหื่นมากแน่เลย" แฮรี่เอ่ยขึ้นหลังหยิบนิตยสารที่เขาไม่รู้จักขึ้นมาอ่าน "หื่นมากกว่าที่เธอจินตนาการออกก็แล้วกัน" ดับเบิ้ลกะดอหัวเราะ แล้วพาเขามุ่งหน้าไปยังห้องนอนชั้นบน ซึ่งมีสภาพน่าสังเวชกว่าห้องโถงถึงเท่าตัว มีน้ำสีเหลืองๆ ทำคอมโบหยดใส่หน้าผากแฮรี่ด้วย "อี๋! ฉี่!" แฮรี่ร้อง ดับเบิ้ลกะดอจุ่มไปเลียแผลบๆ "หื่นขนาดนี้เขาคงถูกผู้เสพความวายจับตัวไปแล้วแหละครับ กลับกันเถอะ" แฮรี่แนะ "ฉันไม่คิดอย่างนั้นหรอก" ทันใดนั้น เขาก็ใช้ไม้กายเสียงจิ้มที่เตียงอย่างแรง "โอ๊ย" เสียงเตียงร้องครวญคราง "จิ้มตัวตูไมวะสาส" เตียงนั้นค่อยๆเปลี่ยนร่างเป็นคน ข้อเป็ด สลักหมอน นั่นเอง "เตียงกับนายแยกกันไม่ออกแล้วนะ ลดน้ำหนักซะบ้าง พ่อรูปหล่อ" ดับเบิ้ลกะดอส่งสายตาพิศวาสชวนเสพสังวาสกับเขา "โอ้ แล้วเอ็งมาที่นี่ทำไม..ข้าอุตส่าห์จะเลิกเป็นเกย์คิงแล้วนะ" สลักหมอนพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย ดับเบิ้ลกะดอหัวเราะก๊าก "แล้วเธอจะติดใจ ฮ่าๆ ชั้นพาคู่นอนคนปัจจุบันของชั้นมาแนะนำให้เธอรู้จัก นี่คือ แฮรี่ ฟักเกอร์..." แฮรี่หันไปส่งสายตาหื่นๆให้ สลักหมอน เขามองหน้าแฮรี่ด้วยความหึงดับเบิ้ลกะดอนิดๆ "แค่นี้อย่าคิดนะว่าแค่นี้จะทำให้ชั้นเปลี่ยนใจกลับไปที่เรือนหอของเรา!" "โอ้ ชั้นขอใช้ห้องน้ำหน่อยนะสลัก" ดับเบิ้ลกะดอพูดขึ้นแล้วเดินหลีกไป แฮรี่ส่งสายตาให้สลักหมอน ก่อนทีี่จะไม่พูดจาพาที เข้าไปปลุกปล้ำชายแก่คราวปู่ "โอ้ ชั้นยอมแล้ว ชั้นยอมแล้วแฮรี่ ฝีไม้ลายมือของเธอช่างสมคำร่ำลือจริงๆ"