ไทแว

จากไร้สาระนุกรมเสรี - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น

ไทแว
/ˡtaɪweəʳ/

เปรี๊ยะเรียจะเนียจัก ไทแว
เดอะ ลาจเจสต์ ซอฟแว ไลบราลี่ ออฝ ไท้ลึ่น

ธงชาติ ตราประจำชาติไทแว
ธงชาติไทแว ตราประจำชาติไทแว
คำขวัญ: Surf your soft
เพลงชาติ: ข้อมูลปกปิด
แผนที่ไทแว
แผนที่ไทแว
เมืองหลวง เวียงแอดมิน
เมืองใหญ่สุด ล็อบบี้ตะวันออก
พิงคะนครเชียงม้วน
ภาษาราชการ ภาษาเทย ภาษามังกร ภาษามกี ภาษาปลาม่อน ภาษาซี ภาษาจาวา ภาษาเบสิก ภาษาเอชทีเอ็มแอล ภาษารูบี้ ภาษาแมว ภาษาแพตโตแกรม ภาษาวาย และภาษาอื่นๆ ตามรัฐบาลท้องถิ่น
ดูเพิ่มได้ที่ ภาษาราชเกรียนฯ
วัน-เวลา สถาปนาประเทศ 1 มกราคม 1999
วัน-เวลา ล่มสลาย {{{Fall}}}
เอกราช 1 มกราคม 1999
รัฐบาล ซุปเปอร์แอดมิน
ศาสนา ศาสนาบูจู
ประเภท สินค้าสำคัญ {{{favourite_object_title}}}
ชื่อสินค้า สำคัญ {{{favourite_object_name}}}
สินค้า ส่งออกหลัก {{{major_exports}}}
สินค้า นำเข้าหลัก {{{major_imports}}}
เข้าร่วม กลุ่มอียู ไม่ได้เข้า
เข้าร่วม กลุ่ม CSU {{{CSU_join}}}
เนื้อที่
 - ทั้งหมด
 
 - พื้นน้ำ (%)
 
1 ตู้ เต็มทุกrack  กม.² (อันดับที่ 147)
 ไมล์² 
10%
ประชากร
 •(2550) ประมาณ
 • ความหนาแน่น ประชากร
 
240,351 (อันดับที่ 4)
เฉลี่ย 177/กม² (อันดับที่ 59)
{{{population_densitymi²}}}/ไมล์² 
GDP (PPP)
 • รวม
 • ต่อประชากร
(ปี 3548 - ค่าประมาณ)
$2,548 billion body (อันดับที่ 200)
$8,542 (อันดับที่ 72)
HDI (3546) 0.778 (อันดับที่ 73) – ปานกลาง
สถุลตังค์ เรป (ea)
เขตเวลา (UTC+7)
รหัส อินเทอร์เน็ต .exe / .html / .css / .zip / .rar / .rgss และอื่นๆ ตามรัฐบาลท้องถิ่น
รหัสโทรศัพท์ ระหว่างประเทศ +1

ไทแว เป็นประเทศหนึ่งในคาบสมุทรโคโลแปซิฟิก พื้นที่ของประเทศมีขนาดประมาณ 1 ตู้เต็มทุกแร็ก มีประวัติศาสตร์ไม่ค่อยยาวนานมากเท่าไร แต่ก็นานพอควร แต่เอาเป็นว่าขี้เกียจเล่าไปอ่านเพิ่มในหัวข้อประวัติศาสตร์ละกันนะ

สารบัญ

อาณาเขต[แก้ไข]

แผนที่ประเทศไทแวและประเทศเพื่อนบ้าน คลิกที่รูปเพื่อดูรูปใหญ่
อาณาเขตของไทแวในปัจจุบัน Version 2009.11.20 Modern Edition ฯลฯ มีดังนี้

เขตการปกครอง[แก้ไข]

ไทแวแบ่งหยาบๆได้สี่ส่วน คือ

  • ส่วนกลาง คือดินแดงที่ไทแวปกครองสมบูรณ์
  • มณฑลทวาราพีจี หรือเขตปกครองตนเองทวาราพีจี เป็นมณฑลฝ่ายตะวันตกเฉียงเหนือ บ้างเรียกมณฑลฝ่ายพายัพ ไทแวให้ที่พำนักพักอาศัยกับกลุ่มชาติพันธุ์ราพิจ โดยราพิจยอมรับอำนาจของไทแว
  • มณฑลอาม่าดราม่อน หรือเขตปกครองตนเองอาม่าดคราม่อน เป็นมณฑลฝ่ายเหนือ หรือมณฑลอุดร เกิดจากการลงนามสนธิสัญญาควบรวมระหว่างสมเด็จพระเจ้าอองรี กับ พระเจ้าบอย หลานอาม่า โดยพระเจ้าบอย หลานอาม่า ได้อพยพมายาวไกล พระเจ้าอองรีจึงให้ตั้งถิ่นฐานที่ ทุ่งกุ้งกุลาหัวเราะ ทางตอนเหนือ และสถาปนาดินแดนขึ้นตรงรอยต่อระหว่างไทแว กับรีดับ
  • มณฑลน้องเปิ้ล หรือ เขตบริหารพิเศษน้องเปิ้ล หรือมณฑลบูรพา ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุด (นับทิศจริงๆจะเป็นเฉียงใต้นิดๆ) เป็นเขตบริหารพิเศษไม่ได้มีอำนาจปกครองจากไทแว แต่ถือเป็นดินแดงส่วนหนึ่งของไทแว

แต่ถ้าแบ่งโดยละเอียดไทแวแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 75 เขต ซึ่งบางเขตได้ยุบหายตายจากไปแล้ว โดยแต่ละเขตจะมีการลากตั้งผู้ดูแลทุกๆปี สองปี สามปี หรือจนกว่าจะล้มหายตายจากกันไป โดยเขตต่างๆมีดังนี้...

เทศบาลนครเวียงแอดมิน
Viang Admin City Municipality
เมือง ผู้ว่าการ อื่นๆ
เวียงแอดมิน สภาม็อดและจีเอ็มแห่งไทแว
 
มณฑลเม็มเบรน
Membrain Province
เมือง ผู้ว่าการ อื่นๆ
ล็อบบี้ตะวันออก เจ้าพระยาวิศาสตรา (หนิง) (เมืองเอก)
ล็อบบี้ตะวันตก เจ้าพระยาวิศาสตรา (หนิง)
พิคโพสท์ เจ้าฟ้าชาอูหลงโอเลี้ยง
ป๊อปบร๊ะ พระยาธรรมาทำมา(ร)วิชา (วิก)
วอลเป๊กเก้อ เจ้าฟ้าวุ้นเส้น
เขตกิจการพิเศษจีจี เจ้าแม่สะมะโอว พุงโลตาหลี่
ไฝ-ฝ่อ-ยู้ เจ้าแม่สะมะโอว พุงโลตาหลี่
 
เขตปกครองตนเองทวาราพีจี
Twa Rapigi Autonomous Region
เมือง ผู้ว่าการ อื่นๆ
เขตปกครองตนเองทวาราพีจี ว่าง (มีเพียงนามของ เจ้านางกิ่งแก้วฯ แปะไว้เป็นอนุสรณ์)
 
เขตปกครองตนเองอาม่าดราม่อน
Amardramon Autonomous Region
เมือง ผู้ว่าการ อื่นๆ
ศรีขัตตะอูรา, อาม่าล็อบบี้, อลันนะประเทศ ฯลฯ สภาอาม่าม้อด
 
เขตบริหารพิเศษน้องเปิ้ล
Nongple Special Administrative Region
เมือง ผู้ว่าการ อื่นๆ
ข้อมูลปกปิด ข้อมูลปกปิด
 
มณฑลโคล่า
Kola Province
เมือง ผู้ว่าการ อื่นๆ
รู้เรียน พระยาอิ่มม้อตี้ (ปอน)
เซจีไอ เจ้าวรวี่ วงศ์ชาละวันกุล
เฮ็ดทิมวดี เจ้าคำอ้าย (เอฟเฟร็ค) ณ อุตระธานี
จวาซีปี พระยาสระเกษี
 
มณฑลมิสกัส
Miscas Province
เมือง ผู้ว่าการ อื่นๆ
ละมุนพรรณ เจ้าฟ้าตะโก้เมืองสอง
เจ้าพระยาชะโดวาตี้
เจ้าพระยาหน้าต่างกางเขน
กระด้างพรรณ เจ้าหลวงพงษานารายณ์พิเซอเรีย
พระยามหาหิงส์ (ข้าว)
งานตาข่าย เจ้าพระยาวิศาสตรา (หนิง)
โอปเรศ เจ้าพระยาหน้าต่างกางเขน
พระยารีโทรบูจู CS3
พระยากาเลเทแกลบ
สี่เคียว เจ้าพระยาชะโดวาตี้
ผีดา เจ้าแม่สะมะโอว พุงโลตาหลี่
พระยากรุงเทย อามะกงขับ
 
มณฑลเอ็นเต้
Entei Province
เมือง ผู้ว่าการ อื่นๆ
กีฬศิน เจ้นี้เฝ่อ นาตูซาตู
พระหงสาชาดา
พระวิดสระวะวิด
อั๊ตต้า โมบิเล่ -
ทีมูมิว เจ้าพระยาวิศาสตรา (หนิง)
พระธุลีปิกาปิก้า
รีอัน พระยาฝรั่งแช่บ๊วย
กาเมซ พระยาสามฝั่งฝา
พระยากรีวีระ
กาโฟ พระยาอุสา
เจ้าดุลพริ้ว ณ กลางเวียง
ไอโดเรีย ว่าง

ประวัติแสดดดด[แก้ไข]

ยุคสุพรรณนครทองยานเชียงล้าน[แก้ไข]

สมเด็จบร๊ะเจ้าอองรีที่ 1 ณ ตั้งฮั่วปัก

สุพรรณนครทองยานเชียงล้าน เป็นยุคแรกเริ่มของอาณาจักรไทแว (เท่าที่จำความได้) อันที่จริงเขาว่ากันว่ามียุคก่อนหน้านี้ แต่เก่ามากหาหลักฐานยังไม่ได้ คนรุ่นนี้ก็เกิดไม่ทัน คนรุ่นเก่าก็ล้มหายตายจากไปแล้ว สุพรรณนครทองยานเชียงล้าน ก่อตั้งโดย สมเด็จบร๊ะเจ้าอองรีที่ 1 ณ ตั้งฮั่วปัก ร่วมกับ สมเด็จบร๊ะเจ้าเอกอีเอ้กเอ้ก ซึ่งเป็นผู้นำชาวไทแวตั้งแต่สมัยอาณาจักรเก่าโน้นนนนน~~ หลักฐานพบว่า การที่ทรงทิ้งเมืองเก่ามาสู่เมืองใหม่ นั้นเป็นเพราะเกิดโรคละบาทขึ้น ต่อมาเมื่อตั้งชุมชนขึ้น สุพรรณนครทองยานเชียงล้านก็ได้มีประชากรมาอาศัยเป็นพักๆ โดยบร๊ะเจ้าอองรี ได้แต่งตั้งให้ เจ้าพระยาตั๊มมี๊ ตีระนอย (ท่านหมายเลข 1) เป็นนายงกรัดทะมนโท เป็นผู้ดูแลโครงสร้างพื้นฐานในประเทศ (ต่อมาได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น สมเด็จพระอัครมหาเสนาบดีเดโช ตั้มมี้ ตีระนอย) ซึ่งในระยะแรกๆ ใช้ระบบบริหารราชเกรียนแบบ YaBB รวมถึงการส่งเสริมให้ เจ้านางกิ่งแก้ว ณัฐสิริ ณ พางคำ จัดตั้งชุมชนชาวราพิจ โดยให้ปกครองกันเองโดยรัฐบาลกลางไม่ยุ่งเกี่ยว นอกจากนี้ได้แต่งตั้งให้ขุนนางใกล้ชิดและเจ้าฟ้าเมืองออก ขึ้นเป็นเจ้าเมืองต่างๆ โดยเจ้าเมืองรุ่นแรกๆได้แก่

ที่จำได้[แก้ไข]

  • เจ้าฟ้าอิ๊กตั้งโต๊ะ ตั้งโต๊ะ ตั้งโต๊ะ -- (ผู้เป็นราชบุตรใน เจ้าฟ้าอิ๊กตั้งหม้อ ตั้งหม้อ ตั้งโต๊ะ แห่งราชวงศ์ อิ๊คคิว)
  • เจ้าแม่หลวง มหายูมี ศรีวรรณาลัย
  • ออกตาปอญปาด แตะจาม ซุญญา -- (ซึ่งบัดนี้ แยกไปตั้งประเทศทียูมอญเด ทางเบื้องประจิม)
  • เจ้าฟ้าพงศธร สุรินดารา -- (แยกไปสร้าง นครรัฐสคามีฟา ต่อมา ล่มสลาย จึงไปอยู่ที่ อาณาจักรฟ้อน)
  • เจ้าฟ้าจูโน นิรันดร -- (แยกไปตั้งแคว้นไทดากไซ)
  • เจ้าพระยากิตติ สุรศักดิ์บีซีซี -- (ลาออกจากราชเกรียน ไปศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยสุราลงกรณ์)
  • เจ้าหลวงพงษานารายพิเซอเรีย
  • เจ้ารกพง วงศ์ปัญญาสชาดก -- (พักราชเกรียนชั่วคราว ไปรับใช้ชาติที่ประเทศเทย อีกสองปีจะกลับมา)
  • เจ้าพระยาภาวนาภิรมย์ (คุโด)
  • เจ้าฟ้ากะมานโนรี
  • เจ้าพระยาเล็กกุ้งกุ๊งกิ๊ง ณ พายุ
  • เจ้าพระยานาเม วีมาเล
  • เจ้าพระยาดนบุรีบางมด (อ๊อบ)
  • เจ้าพระยาโอเอ้สถิต
  • ออกญาดุลพริ้ว ณ กลางเวียง
  • เจ้นี้เฝ่อ นาตูซาตู
  • พระยาสามฝั่งฝา
  • เจ้าฟ้าวุ้นเส้น
  • เจ้าคำอ้าย ณ อุตระธานี
  • เจ้าวรวี่ วงศ์ชาละวันกุล
  • เจ้านางกิ่งแก้ว ณัฐสิริ ณ พางคำ -- (ไปร่วมทุนกับสำนักข่าวรอยจังฮู้)
  • พระยาบูมมี เสรีทีเจ
  • เจ้าชายนีออส คาโฮ่ -- (ลาออกไปศึกษา ณ สำนัก PS3)

ที่จำไม่ได้[แก้ไข]

ไม่รู้



............................

ต่อมาระบอบ YaBB SE เริ่มล้าหลัง จึงเริ่มนำระบบ IPB มาใช้แทน เป็นการปติแว๊ดประเทศเข้าสู่ยุคใหม่

ยุคอาณาจักรไทแว[แก้ไข]

ยำอควอ อาหารขึ้นชื่อของชาวไทแว
แกงปอญ อาหารขึ้นชื่ออีกอย่างหนึ่งของชาวไทแว

ยุคนี้ สมเด็จบร๊ะเจ้าอองรีฯ และ สมเด็จตั๊มมี๊ฯ ร่วมกันปรับปรุงบ้านเมือง โดยนำระบบ IPB ซึ่งเป็นระบบที่ทันสมัยกว่ามาใช้ ต่อมาเจ้านางกิ่งแก้ว ไปร่วมทุนประกอบธุรกิจกับสำนักข้าวรอยจังฮู้ ที่ประเทศเทย จึงให้ เจ้าชายนีออส คาโฮ่ (อุปราช แคว้นทวาราพีจี) รักษาราชการแทน

ผ่านไปเท่าไรไม่รู้ บร๊ะเจ้าอองรี อภิเษกกับบร๊ะนางหมูพี ต่อจากนั้น จึงเลื่อนขึ้นเป็น บร๊ะนางหมูพี ชะนีนาถ เป็นผู้สำเร็จราชการแทนบร๊ะเจ้าอองรี ซึ่งจะทรงไปต่อปริญญาโทที่เกรียนเทพมหานคร โดยบร๊ะเจ้าอองรี ได้ทรงทิ้งข้าบาทไว้ให้บร๊ะนางทั้งหมด

เวลาผ่านไปหลายปีดีดัก เกิดเหตุเกรียนป่วนเขตทวาราพีจี (คาดว่าเป็นพวกม็องเกรียน ซึ่งลี้ภัยสงครามมาทาง อาณาจักรน่านไซโคล) ด้านเจ้าชายนีออสก็ติดภาระการศึกษา รวมทั้งน้ำหนักตัวที่มากเกินไปจึงเคลื่อนไหวลำบาก เมื่อถึงพระกรรณเจ้านางกิ่งแก้วฯ เจ้านางจึงเสด็จกลับมาเวนราชสมบัติให้กับ อควอบดินทร เป็นผู้ปกครองต่อ

ประชาม่ะติ[แก้ไข]

เมษายน ปี 25xx มีการลงประชาม่ะติ เพื่อเลื่อนขั้นท้าวพระยาทั้งหลาย จากตำแหน่งผู้ว่าการเมือง ขึ้นเป็นสมาชิกสภาผู้แทนลาดปลาดุก การนี้ เมื่อเลื่อนขั้นท้าวพระยาแล้ว ทำให้ตำแหน่งเจ้าเมืองบางเมืองจึงว่างลง จึงมีการรับสมัครเลือกตั้งกันอีกครั้ง ในการเลือกตั้งผู้ว่าการเมืองรู้เรียน เดิมทีอะควอบดินทร จะไม่ลงสมัคร แต่ปรากฎว่า ขุนเจได ไอลาเต้ ลงสมัคร ซึ่งเคยก่อวีรกรรมกับชาวราพิจมาก่อน ชาวราพิจได้ร่วมกันประชุม โดยมีอะควอบดินเป็นประทาน ได้มติว่าจะส่ง ขุนฮะเมี้ยว ชอกโกบี เอ็มเอ็ม ลงสมัครแข่งขัน แต่เมื่อเวลาล่วงเลยจนวันสุดท้ายที่รับสมัคร ขุนฮะเมี้ยวฯ ก็ไม่ปรากฎตัว อะควอบดินทร์ จึงตัดสินใจลงสมัครแทน และชนะการเลือกตั้งในที่สุด โดยมีผลการเลือกตั้งดังนี้

ผลการประชาม่ะติ
เมษายน ปี 25xx
เมือง ผู้ว่าการ อื่นๆ
เมืองล็อบบี้ตะวันออก-ล็อบบี้ตะวันตก
เจ้าเมืองเดิม
  • เจ้าพระยาวิศาสตรา (หนิง)
  • เจ้าพระยาเล็กกุ้งกุ๊งกิ๊ง ณ พายุ
เจ้าเมืองใหม่
  • เจ้าพระยาวิศาสตรา (หนิง)
  • อควอบดินทร
เมืองรู้เรียน
เจ้าเมืองเดิม
  • ว่าง
เจ้าเมืองใหม่
  • พระยาอิ่มม้อตี้ (ปอน)
  • อควอบดินทร
เมืองกระด้างพรรณ
เจ้าเมืองเดิม
  • เจ้าหลวงพงษานารายณ์พิเซอเรีย
  • เจ้ารกพง วงศ์ปัญญาสชาดก
เจ้าเมืองใหม่
  • เจ้าหลวงพงษานารายณ์พิเซอเรีย
  • พระยามหาหิงส์ (ข้าว)
เมืองละมุนพรรณ
เจ้าเมืองเดิม
  • พระยาหน้าต่างกางเขน
เจ้าเมืองใหม่
  • พระยาหน้าต่างกางเขน
  • เจ้าฟ้าตะโก้เมืองสอง
เมืองพิคโพสท์
เจ้าเมืองเดิม
  • พระยาหน้าต่างกางเขน
เจ้าเมืองใหม่
  • เจ้าฟ้าชาอูหลงโอเลี้ยง
เมืองทำบร๊ะ
เจ้าเมืองเดิม
  • ไม่มี
เจ้าเมืองใหม่
  • พระยามุนินงับงับ

ต่อมา มีข่าวว่า พระยามุนินงับงับ อาจจะไม่ผ่านการตรวจคุณสมบัติจาก กกต. เนื่องจากมีการกระทำที่อาจจะเข้าข่ายซื้อเสียง พระยามุนินงับงับ จึงลาออกเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ ส่งผลให้ พระยาทำมารวิชา (วิก) ซึ่งมีคะแนนรองลงมา ได้ขึ้นเป็นผู้ว่าการแทน

ปีถัดมา อควอบดินทรฯ ได้ลาออกจากตำแหน่งผู้ว่าการเมืองรู้เรียน ผู้ว่าการเมืองล็อบบี้ตะวันออก เพื่อไปดูแลรัฐพฤกษีปุระ ที่อาณาจักรวิเกรียนพีเดีย รวมถึงไปสถาปนาเวียงเชียงแมส ขึ้นเป็นประเทศอิสระ ส่วนทวาราพีจี ได้ยกให้ เจ้าชายไอชิ เอกเจ็ด โทสี่ (พระคู่วาย) ดูแลต่อ บร๊ะนางหมูพีจึงลากตั้งให้เป็น สมาชิกสภาผู้แทนลาดปลาดุก ไปด้วยในการนี้

เหตุการณ์จูม็องเกรียน[แก้ไข]

ต่อมากองทัพจูม็องเกรียนได้บุกเข้าโจมตีล็อบบี้ตะวันออก โดยที่เจ้าพระยาวิศาสตรา (หนิง) ติดภาระการศึกษา ไม่สามารถรับมือได้ ขณะนั้นได้มีเพียง พระยามหาหิงส์, พระยากรีวีระ และ เจ้าฟ้ากันย์มาโนฯ ร่วมสู้รบกับม็องเกรียนเท่านั้น แต่โชคดีที่ เจ้าฟ้าจูโน นิรันดร ได้มาเยือนไทแว อีกครั้ง พบเหตุจลาจลดังกล่าว จึงแจ้งให้ สมเด็จบร๊ะเจ้าอองรีฯ, บร๊ะนางหมูพีฯ, ออกตาปอญปาดฯ, เจ้าฟ้าอิ๊กตั้งโต๊ะฯ, และคนอื่นๆ ทราบข่าว สุดท้ายจึงร่วมมือกัน ตีทัพม็องเกรียน ถอยร่นลงไปยัง โอเวอร์คล็อกโซน ได้ และโดนชาว OCZ รุมต่อ จนสิ้นฤทธิ์ในที่สุด

ยุคขาลง[แก้ไข]

ราวปี 80009 ก่อนหน้าเหตุชุมนุมใหญ่ของขบวนการผู้ฝักไฝ่ในทวิตภพ ที่มีชื่องานว่า บ้าแคม เกรียนเทพมหานคร 3 เล็กน้อย มีข่าวลือหนาหูว่า พระเจ้าอองรีทรงมีปัญหากับพระนางหมูพีชะนีนาถ แต่ต่อมา ทรงแถลงข่าวว่า พระนางหมูพีต้องไปดูและพระราชมารดา จึงลาออกจากฐานันดรศักดิ์ ทำให้ตำแหน่ง "ชะนีนาถ" ว่างลง ส่วนพระเจ้าอองรี ทรงพระเครียด เอาใจใส่ราชเกินไทแว ลดน้อยลง จนแทบหามีไม่ ปล่อยให้สภาจีเอ็มและม้อด ดูแลกันเอง


สหภาพแรงงอมรัฐประสาอังกิดไทแว[แก้ไข]

อย่างไรก็ตาม ในงานชุมนุมบ้าแคม เกรียนเทพฯ 3 มีการซ่องสุมกำลังปฏิวัติรัฐประจานไทแวขึ้น โดยต้นคิดคือ นายบุนไบ ณ บ้านบึง และ เจ้ารักพง วงศ์ปัญญาสชาดก ต่อมาจึงชักชวน กมรเตงอัญศรีอควาบดินทร์ฯ, เจ้าชายไอชิ เอกเจ็ด โทสี่, เจ้าเจษฎากาน แสงรุ้ง, มจ.ชาตรี เฉลิมบูจู, มล.ณัฏฐเทพ เมวกุล ภายใต้การสนับสนุนอย่างลับๆจาก ปรเมพ มิมศิริ และ จุติพังค์ (พ่อบอตกุ้ง) โดยซ่องสุมกันเรื่องที่พระเจ้าอองรีไม่ใส่ใจกิจการไทแว ปล่อยให้ตกต่ำลงเรื่อยๆ ผลของการซ่องสุมฯครั้งนี้ ได้ความว่า จะรวมตัวเป็นสหภาพแรงงอมรัฐประสาอังกิดไทแว (สหภาพฯ) ไปก่อน รอวันฟ้าเปิด จึงอาจจะปติแว้ด โดย นายบุนไบฯ จะให้การสนับสนุน อควาบดินทร์ แต่อควาบดินทร์ไม่ยอมรับ อ้าง ไม่ใช้ผู้มีบาระมีนอกรัฐธรรมนู้บ นายบุนไบจึงเสนอชื่อเจ้าพระยากะมานฯ ต่อ แต่ว่าเรื่องก็เงียบลง ไม่มีใครสานต่อ

หลังจบงานบ้าแคมฯ อควาบดินทร์ เจ้าเจษฎากาน และ มจ.ชาตรี ได้ไปประชุมลับ ที่สมาพันธ์ก๋วยเตี๋ยวเรือเสื้อม่วง บริเวณอนุสาวรีย์สงครามบ้านแพ้ว ได้ความว่า จำต้องกู้วิกฤตให้ทวาราพีจีก่อน ก่อนจะไปปฏิแว้ดไทแว จึงเริ่มพุ่งเป้า แผนฟื้นฟูและแปรรูป เขตปกครองพิเศษทวาราพีจี ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ในเดือนสิงโตทะเลซีลีโอ อควาบดินทร์ฯ, เจ้าชายไอชิ, มจ.ชาตรีฯ, มล.จีระเรนต๋า ได้ร่วมกันก่อการลับ สถาปนาไอราพีจีขึ้น แต่ก็เป็นไปโดยการลับ ไม่ได้เปิดเผยจนกระทั่งปลายเดือนกันยาราไนก้า อควาบดินทร์ได้นัดชาวเสื้อส้ม ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือเสื้อม่วง ที่อนุสาวรีย์สงครามบ้านแพ้ว พร้อมแถลงเปิดครัวอย่างเป็นทางเกิน จึงเป็นจุดเริ่มต้นไอราพีจี นับแต่นั้นมา ส่วนทางทวาราพีจีได้เงียบลงและตกต่ำลงเรื่อยๆ

ออกตาปอญปาด แตะจาม ซุญญา เจ้าฟ้าทียูมอญเดย์ กล่าวว่า หากพระเจ้าอองรีทรงไม่สนใจราชเกินเบิ้ลเมืองดั่งนี้แล้ว ไทแวจักล่มจมเป็นแน่แท้

ดราม่าลาออก[แก้ไข]

วันที่ 02-234-8888 เดือนจุ่มลาคม ออกตาปอญปาด แตะจาม ซุญญา แถลงกาญขอลาออกจากการเป็น ผู้แทนลาดปลาดองระบบบัญชีรายชื่อ ในสภาจีเอ็ม ต่อมาให้หลัง 15 นาที อะควบดินทร์ ชั่งใจในท่าทีจึงลาออกตาม ต่อมาในอีกสองชั่วโมง เจ้าชายไอชิ เอกเจ็ด โทสี่ ได้ขอลาออกจากการเป็นผู้ว่าการเขตทวาราพีจี และต่อจากนั้นก็มีผู้ว่าการเขต และสมาชิกสภาผู้แทนลาดปลาดอง ลาออกตามมา โดยสรุปได้ดังนี้

สมาชิกสภาผู้แทนลาดปลาดอง x3
  • ออกตาปอญปาด แตะจาม ซุญญา
  • กำมรเตงอัญ ศรีอควอบดินทร รินทรบูจู
  • เจ้าฟ้าพงศธร สคามีฟา
คณะกรมการเมืองอาม่าดราม่อน x1
  • บร๊ะมหาสาว๊กเพียซะโม่น
ผู้ว่าการเมือง x6
  • เจ้าชายไอชิ เอกเจ็ด โทสี่ - เขตปกครองตนเองทวาราพีจี
  • เจ้าชายนีออส คาโฮ่ อะโลฮ่า - เขตปกครองตนเองทวาราพีจี
  • เจ้าฟ้ากันย์มาโน สุรินดารา - เขตกาเมซ
  • ตวนกูตาต่าว รายา อากง - เขตเศรษฐกิจพิเศษจีจี
  • ตวนกูนนนี่ ประไหมสุหรี อากง - เขตเศรษฐกิจพิเศษจีจี / เขตไอ้ดอล
  • เจ้าพระยาไวแสรดดด (มิก) - เขตไอ้ดอล / เขตงานตาข่าย

หลังจากแซ่บข่าว พระเจ้าอองรี จึงได้ตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง โดยทรงสันนิษฐานว่าเป็นดราม่า อย่างไรก็ตาม ออกตาปอญปาดแย้งว่า ไม่เกี่ยวกับสหภาพการรถไฟ อะควาบดินทร์ก็อ้างว่า ไม่เกี่ยวกับสหภาพ กฟผ. เหมือนกัน ส่วนเจ้าชายไอชิ ก็อ้างว่าไม่เกี่ยวกับเหตุกองทัพโพคาปอง แต่อย่างใด

พระเจ้าอองรี ทรงปาดเหงื่อสองที แล้วจึงแถลงต่อไป ว่าทรงพยายามพัฒนาไทแวอยู่ พร้อมยืนยัน ไม่ยกเลิกพาสปอร์ตให้บุคคลเหล่านี้ในการเดินทางเข้าประเทศ และยังคงสิทธิพลเมืองให้เช่นเดิม


ยุคฟื้นฟู[แก้ไข]

หลังจากผ่านยุคขาลงมาได้สักพรรค สมเด็จพระอัครมหาเสนาบดีเดโช ตั๊มมี๊ ตีระนอย (ต่อไปเรียกย่อว่า สมเด็จตัมมี๊ฯ) นายงกรัดทะมนโท(ตลอดกาล) ได้กลับมาดูแลประเทศอีกครั้ง จึงสร้างความสงบเงียบเรียบร้อยเป็นเป่าสาก ได้เป็นอย่างดี


(ยังมีต่อ (ยังมีอีกเรอะ) ?)

การเมียการปกครอง[แก้ไข]

ย้อนไปดูหัวข้อที่แล้วโน้น



.... นะ..

การสูญเสียดินแดง[แก้ไข]

ดินแดงที่เสียไป แรเงาด้วยสีฟ้าอมเขียว

เนื่องจากไทแว้มีประวัติแสรดดดด อันยาวนานนนนนนน จึงมีเหตุเสียดินแดง สุทธิสาร รัชวิภา และรัชโยธินบ้างเล็กน้อย เหตุการณ์ครั้งนี้เกิดในยุคขาลง

อาม่าดราม่อนเหนือ[แก้ไข]

ดินแดง เขตปกครองตนเองอาม่าดราม่อน ทางตอนเหนือซึ่งได้มาใหม่ กลับไม่สามารถผนวกไว้ได้นาน อาม่าดราม่อนจึงแบ่งออกเป็นสองส่วน คืออาม่าดราม่อนเหนือ และ อาม่าดราม่อนใต้ โดยอาม่าดราม่อนเหนือ ไปรวมตัวกับราชธานีรีดับฟากตะวันออก ตั้งเป็นสหพันธรัฐเกรทเตอร์อาม่า ส่วนรีดับฟากตะวันตกซึ่งมีวัฒนธรรมราพิจเข้มข้นมาก เป็นเขตปกครองพิเศษราพีจี ขึ้นตรง กับเกรทเตอร์อาม่าไปก่อน

ทวาราพีจีตะวันออก[แก้ไข]

หลังจากเสียอาม่าดราม่อนเหนือได้ไม่นาน เสถียรภาพในทวาราพีจีเริ่มสั่นคลอน เหล่าประชาชนในทวาราพีจีบางส่วน จึงหันไปทำเหมืองทรัพยากรกันที่ เขตปกครองพิเศษราพีจีแห่งเกรทเตอร์อาม่า ต่อมาเมื่อมากเข้าเรื่อยๆ แหล่งทรัพยากรสำคัญ และเขตปกครองฯดังกล่าว จึงถูกพระเจ้าวอวายผนวกขึ้น เป็น ราชรัฐราพีจี นับเป็นการเสียดินแดงครั้งที่สอง

ทวาราพีจีตะวันตก[แก้ไข]

ต่อมาเมื่อบรรดาผู้ดูแลมณฑลทวาราพีจีต่างลาออกกันหมด ทวาราพีจีอยู่ในภาวะขาดสเถียรภาพ ไม่มีผู้ปกครองดูแล อีกทั้งกลุ่มผู้นำบางส่วนของทวาราพีจี ก็ไปสถาปนาดินแดนไอราพีจีแล้ว ดินแดนทวาราพีจีตะวันตก จึงถูกผนวกรวมไอราพีจีไป คงเหลือแต่ทวาราพีจีใต้ ที่ยังอยู่ในเขตปกครองไทแว

ภูมิอากาศและภูมิประเทศ[แก้ไข]


การคมนาคม[แก้ไข]

เมื่อก่อนมีปัญหาจราจรติดขัดในนครล็อบบี้ จนการปิดเมืองซ่อมครั้งล่าสุดท่านหมายเลข1 ได้ทำการรื้อโครงสร้างพื้นฐานของเมืองทั้งหมด จนปัจจุบัน การจราจรคล่องตัวดี ส่วนที่เหลือยังเป็นข้อมูลปกปิด

การคมนาคมทางบก[แก้ไข]

ข้อมูลปกปิด

การคมนาคมทางเรือ[แก้ไข]

เนื่องจากไทแวถูกกระหนาบด้วยสองมหาสมุทร ชาวไทแวจึงมักชอบ "ออกทะเล" กันบ่อยครั้ง โดยออกสองทางคือ ออกทะเลมีสาระ และ ออกทะเลไร้สาระ

คมนาคมทางอากาศ[แก้ไข]

ไทแว มีการคมนาคมทางอากาศก้าวหน้ามาก มีท่าอากาศยานและจุดหมายปลายทาง ดังนี้[1]

ท่าอากาศยานนานาชาติล็อบบี้ตะวันออก (หิรัญภูมิ)
ในประเทศ
  • มิสกัส (มณฑลมิสกัส)
  • ฮาร์ดแวร์ (มณฑลพร็อก)
  • น้องเปิ้ล (เขตเศรษฐกิจพิเศษน้องเปิ้ล)
ระหว่างประเทศ
  • เชียงม้วน (ไอราพีจี)
  • ศรีขัตตะอูรา (เกรทเตอร์อาม่า)
  • หมู่เกาะเอกซ่งทิง
  • หมู่เกาะฮิห้า
  • ไม่ทราบสนามบินปลายทาง สหราชอาณาจักรพันทิป
  • นครเต๋อหลี่ อาณาจักรน่านไซโคล (ไร้สาระนุกรม)
  • ป่าช้าเมโทรโพลิส ประเทศดาร์คไซด์
  • มกราวดี ประเทศบอนดิน


ท่าอากาศยานรู้เรียน มณฑลโคล่า
  • มันเปจิ ประเทศวิเกรียนพีเดีย

เศรษฐกิจ[แก้ไข]

เศรษฐกิจหลักของประเทศ[แก้ไข]

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี[แก้ไข]

การสื่อสาร[แก้ไข]

สังคม[แก้ไข]

ประชากร[แก้ไข]

  • 80% ตายจากการทำสงครามกับจักรวรรดิยูริ
  • 50% สูญหายในเหตุการณ์สีนามิถล่มบอร์ด
  • 15% เป็นชาวราพิจ
  • 15% เปนชาวไทแว
  • 7.5% เป็นชาวอาม่า
  • 5% เป็นพวกปลิง
  • 2.5% เป็นเคโมะ
  • 2.5% เป็นเกรียน
  • ที่เหลือเป็นชาติพันธุ์อื่นๆ

อาชีพ[แก้ไข]

ศาสนาและความเชื่อ[แก้ไข]

การรุกรานของจักรวรรดิยูริ[แก้ไข]

จักรวรรดิยูริไยงนิวเกรียนใส่ไทเเวทำให้ประชากรไทเเวล่มตายเป็นจำนวนมากและจักรวรรดิยูริได้สะกดิตทหารไทเเวจำนวนมากทำให้ไทเวตกเป็นเมืองขึ้นของจักรวรรดิยูริในที่สุด

ข้อมูลอื่นๆ[แก้ไข]

อ้างอิง[แก้ไข]

  1. แผนที่เส้นทางการบิน
  2. บร๊ะนางหมูพี ชะนีนาถ ทรงนับถือศาสนาบูจูแล้ว
โครง บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยไร้สาระนุกรมได้โดยเพิ่มข้อมูล