ผู้ใช้:Boboverlord

ไร้สาระนุกรมแห่งนี้ คือสายเส้นทางที่พาดผ่านปัญหาสังคม การเมือง ความเครียด และความเงียบเหงา ที่จะนำไปสู่สถานที่ที่เราจะหัวเราะไปด้วยกัน(เหรอ?)

ไร้สาระนุกรม ถูกสร้างขึ้น ในเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษครั้งแรก เนื่องจากโครงการที่ระบายอารมณ์ในวิกิพีเดีย(ความยุติธรรมอันศักดิ์สิทธิ์)เพื่อป้องกันเกรียน แต่ต่อมาได้แยกเซิร์ฟเวอร์ เป็นโครงการต่างหากออกมา(เคลื่อนย้าย) โดยบร๊ะเจ้า โจนาธาน หวง หรือ Chronarion ผู้ก่อตั้งไร้สาระนุกรม (พระผู้สร้างแห่งข้า)

ฤทธาแห่งพระเจ้า คือเหล่าสภาเผ่าและหน่วยตบเกรียนทั้งหลาย ปฐมสิเน่หา คือเหล่าสมาชิกขาประจำและไม่ประจำ ที่หลงเสน่ห์ของไร้สาระนุกรมตั้งแต่แรกพบ และความปราชญ์เปรื่องอันเป็นสุดยอด คือโค้ดวิกิอันซับซ้อน ที่ยากกว่าข้อสอบเลขในแอ๊บมิชชั่น

แน่นอนว่าไร้สาระนุกรม เป็นเว็บไซต์ล้อเลียนวิกิพีเดียเป็นแห่งแรก จึงยังไม่มีเว็บที่คล้ายๆกันก่อนหน้านี้ (พวกที่ถูกสร้างมาก่อนหน้าข้านั้น มิใช่อันใดเลยนอกจากความเป็นนิรันดร์/ว่างเปล่า) และถึงแม้จะมีเว็บไซต์ที่คล้ายกันอยู่มากมายในตอนนี้ แต่ไร้สาระนุกรม ก็จะยังยืนหยัดชั่วนิรันดร์(โว้ย)

ส่วนข้อสุดท้าย แล้วสูจะมีความหวังอะไรกับการเล่นเน็ต??

ราเมน... (หิวพอดี - -)

	God is dead. God remains dead. And we have killed him. พระเจ้าทรงสิ้นแล้ว ทรงเหลือไว้เพียงความตาย แลเป็นพวกเราที่สังหารพระองค์ How shall we comfort ourselves, the murderers of all murderers? พวกเราจักเผชิญหน้ากับตนเอง ผู้เป็นเจ้าฆาตกรแห่งฆาตกรทั้งมวลได้เยี่ยงใด? What was holiest and mightiest of all that the world has yet owned has bled to death under our knives: สิ่งที่ศักดิสิทธิ์ที่สุดและทรงฤทธานุภาพที่สุดที่โลกมี ถูกแทงจนดับดิ้นด้วยมีดของเรา who will wipe this blood off us? แล้วใครเล่าจักชำระเลือดเหล่านี้แก่เรา? What water is there for us to clean ourselves? จักมีน้ำใดเล่าที่ชำระบาปแก่เรา? What festivals of atonement, what sacred games shall we have to invent? จักมีเทศกาลไถ่บาป ฤ การกีฬาอันศักดิ์สิทธิ์ใดเล่า ที่เราสร้างขึ้นมา? Is not the greatness of this deed too great for us? ความยิ่งใหญ่แห่งเรานี้ ไม่ยิ่งใหญ่เกินไปฤๅ? Must we ourselves not become gods simply to appear worthy of it? ควรแล้วฤๅที่เราจักกลายเป็นพระเจ้าไปเสียเองโดยง่ายเยี่ยงนี้?
ผลงานของฟรีดริช นีทเชอ ในชื่อ "Gott ist tot" หรือ "God is dead" ดูเพิ่ม

ศิลปิน 4 เหล่า

ศิลปินนั้น ถ้าจะถามว่าเป็นใคร มันก็คือผู้สร้างสรรค์ศิลปะนั่นแหละ และถ้าจะถามว่าศิลปะคืออะไรอีก ก็ขอบอกว่า ภาพวาด กวีนิพนธ์ คำพูด หนังโป๊ สงคราม ธรรมชาติ ดวงดาว กฎทางฟิสิกส์ ธรรมะ หรือแม้แต่ความว่างเปล่า ตราบใดที่มันเกี่ยวเนื่องกับมนุษย์ และมีผลกระทบต่อจิตใจและอารมณ์ สิ่งเหล่านี้ก็ย่อมที่จะเป็นศิลปะเสียทั้งสิ้น ดังนั้น จึงสรุปได้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่าง คือศิลปะ และมนุษย์ทุกคน ก็ย่อมที่จะเป็นศิลปินด้วย

แต่กระนั้น ศิลปินย่อมมีหลายประเภท และหลายๆครั้งที่ศิลปินที่ต่างประเภทกัน แทบจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงไปเลย และผมก็จะลองๆถือวิสาสะจำแนกประเภทดู เพื่อให้รู้ว่าศิลปินแต่ละคนแตกต่างกันอย่างไร เพราะเหตุใด และลักษณะของงานจะเป็นเช่นใด

1. ศิลปินที่เปี่ยมไปด้วยอุดมการณ์ ศิลปินพวกนี้จะมีเป้าหมายชีวิตที่ชัดเจนมากๆ และมีความฝันอันสูงสุดเอาไว้ โดยของยอดฮิตมักจะเป็นอุดมการณ์ทางการเมือง ไม่ก็ปรัชญา (พวกที่เพ้อฝันจะสร้างโลกแฟนตาซีตามผลงานตนนั้น ไม่นับ มันเป็นจริงไม่ได้ - -) และเป็นศิลปินที่อาจจะเกี่ยวข้องแวะกับสิ่งที่ไม่ใช่ผลงานทางศิลปะโดยตรงมากที่สุดด้วย เช่น เนื้อหาทางวิชาการ ข้อมูลข่าวสารบ้านเมือง การแสดงความเห็นอย่างเผ็ดร้อนในอุดมการณ์ของตน เป็นต้น การสร้างสรรค์ผลงานทางศิลปะ มักจะเน้นสิ่งที่ตัวเองต้องการสื่อออกมาอย่างตรงไปตรงมา จนบางครั้งจะค่อนข้างยัดเยียดความคิด หรือดูเป็นการปลุกระดมมากกว่าสุนทรียภาพจากผลงานทางศิลปะนั้นๆ ศิลปินจำพวกนี้มักจะมีการศึกษาสูง เคลื่อนไหวตามกระแสสังคม และมีความคิดความอ่านที่เป็นรูปธรรมมากกว่าศิลปินทั่วไป โดยรวมๆแล้ว จุดเด่นของศิลปินประเภทนี้คือ มีอุดมการณ์ที่ชัดเจนและเป็นรูปธรรม มีฝักฝ่ายที่ชัดเจน แต่จุดด้อยคือ ทัศนคติในผลงานค่อนข้างยัดเยียดไปหน่อย ทำให้ผู้เสพผลงานไม่สามารถจินตนาการต่อยอดได้ ยึดติดกับความคิดเดิมๆ
2. ศิลปินที่อยู่ในโลกแห่งธุรกิจ ศิลปินจำพวกนี้ที่เด่นๆคือ พวกดารานักร้อง ซูเปอร์สตาร์ทั้งหลายแหล่ พวกนี้จะเน้นการเข้าถึงมวลชนทีละมากๆ และจะได้มาทั้งเงินตราและชื่อเสียงอันเพียบพร้อม ถึงศิลปินพวกนี้จะเคลื่อนไหวตามกระแสสังคมเหมือนกันเพื่อให้ผลงานเข้าถึงเป้าหมายได้มากที่สุด แต่อุดมการณ์ที่ชัดเจนกลับน้อยมาก หลายๆครั้งที่ผลงานทางศิลปะถูกค่ายหรือต้นสังกัดบีบบังคับมาเพื่อให้เป็นแนวที่สังคมต้องการ แต่ตัวศิลปินไม่มีสิทธิ์ที่จะสร้างสรรค์เองตามใจชอบ ผลงานทางศิลปะมักจะมีคุณภาพสูง เพราะถูกเคี่ยวกรำจากหลายๆด้าน แต่แทบจะไม่มีสิ่งที่ตัวศิลปินต้องการสื่อออกมาเลย และสิ่งที่ศิลปินกลุ่มนี้ขาดไปมากที่สุดก็คือ "ปััจเจกบุคคล" หรือความเป็นตัวของตัวเอง อันเป็นลักษณะที่สำคัญที่สุดของศิลปิน ภาพรวม จุดเด่นของศิลปินจำพวกนี้คือ มีผลงานตอบแทนสูงมาก และมีชื่อเสียงโด่งดัง แต่จุดด้อยก็มีมาก นั่นคือ ถึงมีเงินก็ไม่ได้ใช้เพราะงานเข้าตลอดเวลา ไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง และเสี่ยงที่จะถูกปาปารัสซี่มาทำลายชื่อเสียงด้วย กลายเป็นว่าชีวิตไม่สงบสุขยิ่งกว่าข้อข้างบนซะอีก
3. ศิลปินที่เริ่มเข้าขั้นบ้า หรือที่มักเรียกกันว่า "ติสต์แตก" ศิลปินพวกนี้มักจะซุ่้มอยู่ในมุมมืดของสังคม และไม่เป็นที่รู้จักมากนัก แต่ฝีมือของศิลปินแบบนี้คือระดับเทพ!!! จนเข้าขั้นอัจฉริยะไปเลย แต่มีความเป็นปัจเจกบุคคลสูงมาก และมักจะสร้างสรรค์ผลงานตามความต้องการของตนเองเท่านั้น ไม่รับฟังความคิดเห็นคนอื่น ทำให้ไม่ได้รับการยอมรับจากสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสังคมไม่เข้าใจหรือรับไม่ได้กับสิ่งที่ตนเองนำเสนอออกมา ผลงานที่พอจะให้เห็นภาพให้เห็นด้านแบบนี้ก็คือ งานของแวนโก๊ะ ไม่ก็ พวกศิลปินที่วาดรูปเลือดสาดทั้งหลายแหล่ พวกนี้จะมีจินตนาการสูงมากๆ....จนเกินความเข้าใจ และมักจะไม่พอยาไส้อยู่บ่อยๆ โดยประโยคยอดฮิตของศิลปินจำพวกนี้ก็คือ "ทำไมโลกนี้ไม่มีใครเข้าใจกูเลยยยย" (นั่นสิ ใครจะไปเข้าใจเอ็ง?) และความคิดทางปรัชญามักจะเพี้ยนๆอยู่บ่อยๆ จนเริ่มใกล้บ้าจริงๆ ภาพรวม จุดเด่นของศิลปินจำพวกนี้คือ ฝีมือเป็นเลิศ! จินตนาการบรรเจิด! แต่จุดด้อยก็คือ สวนกระแสสังคม แอนตี้แฟชั่น ไม่มีใครเข้าใจ ไร้เงิน ไร้ชื่อเสียง และมักจะอายุสั้นด้วย...
4. ศิลปินที่เรื่อยๆกับชีวิต ไม่ต้องมีอะไรกังวลมากกับชีวิต สร้า้งสรรค์ผลงานเพียงเพราะตัวเองชอบ แต่ไม่ถึงกับคลั่งไคล้ แค่เป็นงานอดิเรก โดยปกติจะทำอย่างอื่นมากกว่า ส่วนใหญ่พวกมือใหม่ก็มักจะเข้าข่ายนี้ ศิลปินจำพวกนี้มักมีความสุขกับงานจริงๆ และไม่หวังผลตอบแทนอะไรมาก แต่จะมีความทะเยอทะยานและแรงบันดาลใจน้อยที่สุดในศิลปิืน 4 ประเภทนี้ ส่งผลให้มีพัฒนาการทางฝีมือน้อยที่สุดด้วย

และความจริงอีกข้อหนึ่งคือ คงไม่มีศิลปินคนไหนที่มีแต่ด้านเดียวหรอก ทั้ง 4 ประเภทนี้อาจจะปนเปๆกันจนได้ศิลปินคนหนึ่งมา แต่ต้องไม่ลืมว่า ถ้าเน้นไปด้านหนึ่งแล้ว เราก็ต้องเสียไปอีกด้านหนึ่งไป เช่น เน้นความเป็นตัวของตัวเองย่อมไม่สามารถยกตัวเองให้ได้รับการยอมรับเหมือนซูเปอร์สตาร์ได้ เป็นต้น..

ส่วนตัวของผมนั้น ผสมๆเอา อุดมการณ์ 20% (เรื่องศาสนาและปรัชญา) + กระแสนิยม 40% (ลายเส้นการ์ตูนยุ่น เข้าถึง-อวดคนง่าย) + ติสต์แตก 15% (วาดตามอารมณ์ ฉีกแนวเป็นแนวหลอนๆกล้ามๆเป็นครั้งคราว) + ความสุขส่วนตัว 25% (นั่งวาด 1 ชั่วโมง แต่จ้องภาพตัวเอง 2 ชั่วโมง -*- ) แต่ส่วนตัวผมชื่นชมแบบติสต์แตกมากที่สุดนะ