ไร้ซอร์ซ:นิราศป้าแช่ม

จากไร้สาระนุกรมเสรี - แหล่งรวบรวมเรื่องราวตลกขบขันและบิดเบือนข้อเท็จจริง
UNSOURCE

ยินดีต้อนรับสู่ไร้ซอร์ซ
แหล่งรวมเอกสารลวงของราชเกรียนที่ทุกคนร่วมเขียนได้
วันนี้ตรงกับวันจันทร์ที่ 1 มิถุนายน 2563 เวลา 07:09 น. ตามเวลาท้องถิ่น

9 ตุลาคม 2551

                                         ๏ ขอกล่าวถึงเรื่องตลกแช่มอิตถี
ที่จะมีเสนอออกในครานี้                         มิได้มีพาดพิงถึงผู้ใด
จะกล่าวถึงสตรีนามป้าแช่ม                 ป้าสุดแหล่มแต่งตัวนำสมัย
คือหล่อนนุ่งโจงกระเบนเส้นลายไทย         พาดสไบคลุมไหล่ซ้ายดูได้ดี
อันป้าแช่มแกเกิดที่ศูนย์การค้า                  มีนามว่า "สยามสแควร์"พาณิชย์ศรี
อันเก่าแก่มีชื่อเสียงในย่านนี้                     สุดที่จะมีแห่งไหนเก่าเท่าเทียม
แกเติบโตอยู่ในห้างอีกแห่งหนึ่ง                 ที่ซึ่งชื่อ“พาราก้อน”หรูสุดเยี่ยม
มีสินค้าแบรนเนมแผ่วางเตรียม                  ลูกค้าเปี่ยมไปด้วยคนรวยรวย ฯ

     มาวันหนึ่งป้าแช่มนั้นนึกเบื่อ                 คิดเหลือเชื่อจะเดินทางครั้งยิ่งใหญ่
อันแม่นางจะจรลีลี้ออกไป                    ยังชานเมืองถิ่นไกลความเจริญ
ว่าแล้วป้าจึงมานั่งตริไตร่ตรอง               แล้วหันมองยังสยามฯจะห่างเหิน
แต่จะไม่หายลับอย่างหมางเมิน             สักวันหนึ่งจะเดินกลับยังถิ่นคืน
จากนั้นป้าแช่มจึ่งเริ่มวาง                    ถึงเส้นทางที่จะชมอย่างชื่นมื่น
ว่าพรุ่งนี้ 6 โมงเช้า ข้าจะตื่น                แล้วจึงยืนก่อนลุกเดินขึ้นรถไฟ ฯ

     พอตอนเช้าป้าแกก็รีบตื่น             ลุกขึ้นบ้วนน้ำหมากอันหอมหืน
ที่ป้าแกอมอมอยู่ทั้งคืน              แล้วยังยืนชมปากกูนั้นหอมดี
เสร็จแล้วป้าแกก็รีบบึ่ง               เดินไปถึงสถานีรถไฟรี่
รถไฟฟ้าบีทีเอสความเร็วมี           พอสุดที่จะไปถึงในทันควัน
แต่ว่าน้ำมันแพงค่ารถขึ้น             ป้าแกมึนมองดูอย่างหวาดหวั่น
ว่าแล้วเกิดความคิดขึ้นทันพลัน      ว่าจะดันตัวขึ้นบนหลังคา
ยินเสียงหวูดรถดังแว่วแว่ว          ป้านั่งแน่วเหนือโบกี้อย่างแน่นหนา
มัดตราสังข์ติดหัวขบวนพา           เพื่อให้ป้าไปยังไกลเมือง
จากนั้นรถจึ่งเคลื่อนขบวน           อัตราส่วนความเร็วสุดเขื่อง
ป้ามัวแต่เคี้ยวหมากไม่รู้เรื่อง       ว่าเบื้องหน้าจะเป็นเช่นใด ฯ

     ราชรถได้เคลื่อนขบวนแล้ว          วิ่งตรงแน่วไปยังจุดหมาย
ผ้าสไบแลตราสังป้าหลุดราย               ลอยดิ่งหายในห้วงท้องนภาพลาง
ป้ากระเด้งกระดอนตลบรอบ                ป้าแกหอบขยับปากเผยอกว้าง
น้ำหมากป้าสาดกระเซ็นเด่นเป็นทาง      หล่นลงวางบนรางรถเป็นสีแดง
ด้วยความเร็วของรถนั้นเพิ่มขึ้น             ป้าเริ่มมึนตัวสั่นทุกแขนง
มือที่เกาะติดอยู่ตรงตะแกรง                มิทนแรงของความเร็วรถไฟ
จากมือป้าซึ่งหลุดจากที่เกาะ              ป้าเริ่มเหาะตลบหลังอย่างว่าได้
จากหัวรถโบกี้กระเด็นกราย                ไปถึงท้ายขบวนรถจรดวาง
พอตอนนี้ป้าไม่มีที่เกาะแล้ว                ร่างตรงแด่วสู่ตู้ท้ายจนสุดหาง
แต่โชคดีที่รถจอดในเส้นทาง              ป้าจึงย่างก้าวตัวลงแต่โดยดี ฯ

     อันสถานีแห่งใหม่ก็มาถึง           ที่ซึ่งชื่อ“ราชเทวี”ศรีสมัย
ป้าจึงลงไปซื้อตั๋วอยู่ไม่ไกล                 แล้วจึงได้ขึ้นนั่งพื้นตัวรถทาง
พอดีมีวีรชนน่าปลื้มปลาบ                    เขาได้กราบเชิญป้าลุกจากพื้นล่าง
ว่าแล้วจับตัวป้าลงเก้าอี้พลาง               แล้วจึงวางตัวพิงเสาขบวน
เมื่อป้าได้นั่งเก้าอี้เป็นที่เกาะ                 รากก็เหาะพุ่งลงพื้นไม่มีหวน
พอรากงอกลุกไม่ขึ้นรากจึงชวน             ป้าเริ่มรวนงีบหลับพลับไม่รู้ตัว ฯ

     ป้าหลับใหลใจลอยถึงสยามฯ         ที่ท่ามกลางสรรพสินไว้ค้าขาย
โอ้คำนึงนึกถึงไม่รู้วาย                        มิเสื่อมคลายถึงถิ่นเกิดเจิดจำนาน
รถคันเก่งครบกิโลเขากำหนด                ระยะหมดเส้นทางในการผ่าน
อีกตัวเครื่องเริ่มสึกหรอต้องตรวจทาน      จึงถึงกาลต้องขนคนเปลี่ยนรถไฟ
แต่ป้าแช่มผู้แหล่มผู้บรรเจิด                 ป้าประเสริฐนิทราหาตื่นไม่
เจ้าหน้าที่มาเห็นก็เข็ญใจ                    จึงลากป้าออกไว้ชานชาลาฯ

     ตื่นบรรทมขึ้นมาเสียป้าเถิด            แล้วไปเปิดหูตากับเขาบ้าง
มองดูยอดเสาสูงกลางเส้นทาง            สังเกตพลางเป็นอนุสาวรีย์
ชัยสมรภูมิสำคัญกับบ้านถิ่น                ป้ารีบดิ้นวิ่งลงไปดูนี่
โอ้ช่างเมื่อยคนแก่ขาไม่ดี                  จึงเดินรี่ไปยังป้ายรถเมล์
และแล้วรถคันหนึ่งก็วิ่งผ่าน                 ค่อยค่อยคลานอย่างเชื่องช้าไม่หันเห
ป้าแกรีบขึ้นไปนั่งคลั่งฮาเฮ                 อีกสรวลเสมองถนนรถแล่นไกล
พกส.เดินมาขอค่ารถ                        ป้าจ่ายหมดติดไว้ได้ไฉน
พนักงานทอนเงินครึ่งหนึ่งไป               ป้ารับไว้ใจฉงนปนโกรธา
โอ้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนแกตวาด              แล้วด่ากราดโทษกูว่าแก่ท่า
เก็บค่ารถแค่ครึ่งทอนคืนมา                 ก็หมายว่าผู้สูงอายุไง ฯ

     เหวยยายแก่กระตุกหนวดนักเลงข้า    ซ้ำยังด่าสาดเทให้เคืองหู
ทนไม่ไว้แล้วนะบาทาดู                      ขยับอยู่เยื่องย่างกางตะแคง
ว่าแล้วถีบป้าตกประตูรถ                     ป้าหัวหดตกลงสู่พื้นแห้ง
กระเด็นดอนเด่งดึ๋งจึงหมดแรง              แล้วนอนแอ้งแม้งอยู่ข้างเส้นทาง
เห็นผ้าสวยลอยมากองข้างข้าง             ป้าลุกพลางมองดูหัวจรดหาง
โอ้ว่านี่สไบป้าที่หลุดกลาง                  หลุดจากร่างตอนเหินขบวนมา
อุ้ย!โชคดีที่ผ้าไม่ชำรุด                      ป้าแสนสุดดีใจเอาพาดบ่า
เดินเดินไปที่ตลาดข้างข้างพา               มีนามว่าปากเกร็ดเสร็จนิยาย ฯ

     ป้าเดินบิดเลี้ยวซ้ายตะแคงขวา        แล้วปรี่หน้าไม่ทันระวังหัว
ก็ไปชนกับอาแป๊ะไม่รู้ตัว                    แล้วยังมัวมองเยาะเย้ยแกมสะใจ
แป๊ะแผดเสียงอันแหบขึ้นดังลั่น             สินค้านั้นตกหมดต้องชดใช้
ป้าได้ยินดังนั้นจึงตอบไป                   ผู้เกรียงไกรเสียงท่านได้แต่ใดมา
ช่างเพราะพริ้งแหบเสน่ห์แหมเป็นเลิศ     หาไปเถิดไม่เหมือนใครในโลกหล้า
แป๊ะแหบรู้ทันป้าคว้าของมา                เป็นประทัดดังซ่าลั่นถึงขั้นไกล
ว่าแล้วจุดโยนใส่ป้าไม่มียั้ง                 ป้าจะยังยืนอยู่ได้ไฉน
ขาโกยแนบเผ่นรี่ด้วยความไว              พุ่งกลับไปยังสยามฯถิ่นทันที ฯ

— LagooNz